The Whitest Boy Alive - Rules (2009)

Morgan Geist remix van 1517 is ook fijn

Chilly album. Leuk om te beluisteren op een terrasje in het zonnetje. Geen geen grootheden qua hits maar goed geschreven, mooie productie, kortom: 3,5*

Keep A Secret vind ik ook een heerlijk nummertje.

Best wel een aardige cd is deze 'Rules'; het is een plaat geworden die wat mij betreft heerlijk 'vredig' wegluistert, alles voelt goed in balans. Tegelijkertijd slaat bij mij na een tijdje toch enigszins de gewenning toe omdat het allemaal stiekem een beetje op elkaar lijkt.. Mooi geheel zonder ceht definieerbare uitschieters, 3,5

heerlijk plaatje, luistert lekker weg en is best verslavend
3.5 voor nu, kan altijd meer worden natuurlijk

"Can you keep a secret? Well honestly, no"

Geweldig album, zeer relaxed. Doet me erg denken aan Donald Fagen - the nightfly. Weliswaar een ander genre maar qua sfeer bijna gelijk. Laat de zomer maar komen.....

Vier sterren van mij, maar daar kan nog best wat bijkomen als ik hem vaker geluisterd heb. Wat een heerlijke rustgevende stem heeft Erlend toch..

Misschien niet geheel de gewenste manier van een artiest ontdekken, maar ik was te benieuwd naar het nieuwe materiaal dus nu luister ik Rules en Dreams zo'n beetje door elkaar. En eigenlijk kan dit heel goed. De formule is nauwelijks veranderd in de afgelopen 3 jaar. Well proef ik op Rules een iets vrolijkere noot. Dreams vond ik soms wat meer een nadenkplaat waarbij Rules echt goed is voor in het zonnetje met een onbezonnen grijns op je smoel. En als je die nog niet had dan krijg je die wel tijdens het luisteren van deze plaat. Heerlijke nummers zoals Timebomb, Courage, 1517, Promise Less of Do More kan ik niet vaak genoeg horen. Helaas doen ook hier de rustige nummers mij wat minder. Ik had liever een heel album met funky uptempo materiaal gezien.

vind ik niet eens zo'n slechte vergelijking hoor, Fagen en Steely Dan zit er zeker ook in

Sterren vallen als rijpe appelen uit de lucht bij het horen van deze langspeelplaat. Deze regelgeving is een fijne mix tussen Kings & Convenience, Roysksopp en het ritme van Booka Shade. en een vleugje Trentemoller. Petje af voor Erlend Øye en zijn gevolg en hoedje op voor Rules.

Ik ga een halfje omhoog. Alles is op zijn plaats gevallen en ik hoor een album zonder echte minpunten met immer catchy melodieen, interessante basslijnen, bruggetjes en outtro's. Island duurde even om te waarderen maar is nu ook tot heerlijk opgewaardeerd.

Vanmiddag zat ik heerlijk in het zonnetje op een balkon. Op de achtergrond speelde de laptop The Whitest Boy Alive. Deze hemelse muziek zorgde ervoor dat ik de tijd vergat. Nu ben ik The Reddest Boy Alive.

4*

xD geweldig

Nou, dan mag er nog wel een halfje bij op toch! Geweldig = minstens 4,5 ster van de jury

heerlijke plaat toch eigenlijk, heb mijn stem verhoogd omdat hij toch helemaal niet vervelend begint te worden. Vond het eerst allemaal een beetje simpel, is het ook, maar met dit warme weer is simpel het juiste woord. Heb deze plaat al dagen in de auto aan staan, lekker energiek maar toch met een laidback vibe. de basslijntjes zijn zo lekker dat ik mijn raampjes alleen daarom al open wil draaien, dit zodat iedereen mee kan genieten met die funky witte jongens.

Haha, ik doelde eigenlijk op het "The Reddest Boy Alive" in de post boven mij. Dit album vind ik toch net tekort komen op momenten voor een hogere score.

En dit album is dus in one-take opgenomen...

Ik zag ze live op Melt! en het was echt geweldig, hele energieke enthousiaste band, ze hebben er zichtbaar plezier in.

Ik ben fan

Inmiddels 3 x gezien, 1e keer was 2 jaar geleden op LL en toen ging het dak van de tent af, wow, dit jaar in Watt gezien en was ook weer geweldig, dat belooft wat straks op LL, hoop dat ze dan wel in Bravo staan of zo, klein tentje als de eerste keer zal uitpuilken, plaat inmiddels tijdje uit maar draai hem nog regelmatig. Nu nog in sept. okt een nieuwe Kings Of Convenience, dan ben ik helemaal blij, kijk hier: Kings Of Convenience reveal new album tracklisting | News | NME.COM

Heerlijke muziek, Word er altijd meteen blij van als hij in mijn shuffle opeens voorbij komt. Kan alleen niet echt onderscheid maken tussen dit album en de vorige. Ben benieuwd naar de volgende.

Minimalistische pop met fijne jazzsaus

De Noorse zanger en gitarist Erlend Øye duikt in verschillende verschijningsvormen op. Als soloartiest op de plaat Unrest, als nerdy helft van softpopduo Kings of Convenience, als gast bij Röyksopp, en sinds een tijdje ook als zanger en gitarist in ultralight-bandje The Whitest Boy Alive. Het debuut Dreams is alweer van 2006 en nu heeft de band een nieuwe plaat uit.

Voor een 33 jarige heeft hij al een knap omvangrijke muzikaal oeuvre neergezet. En in al die verschijningsvormen klinkt steeds de stem van Øye duidelijk door. En dan bedoel ik niet per se zijn vocalen, maar zijn stijl, zijn vorm. Kings of Convenience wijken met hun Simon^& Garfunkel-achtige sound misschien nog het meest af, maar in alle andere hoedanigheden is Øye de meester van de lichtvoetige, dansbare melodie.

Het prettige aan The Whitest Boy Alive is dat de sound van Øye een beetje body krijgt. Hij heeft nogal de neiging ijl en licht te klinken. Met een bandje om zich heen, verdwijnt dat een beetje. Een beetje, schrijf ik niet voor niets, want ook het handelsmerk van deze band is minimalistische pop. Maar de opvoger Rules heeft duidelijk meer om het lijf dan het debuut. Op deze plaat begint The Whitest Boy Alive echt als een bandje te klinken.

Met een heerlijk plukkende bas (luister naar Gravity), swingende drums en een warme keyboard, doet deze plaat zelfs jazzy aan. De keyboards zouden zo op een soulalbum kunnen staan. Zo ontstaat een prettige mix van pop, jazz en soul, die boeiender is dan de recht toe recht aan popdeuntjes op de voorganger. Minimalistisch blijft het, want de productie is heel erg kaal. Stem, gitaar, bas, drum en keyboard, dat is het en meer hoor je ook niet. Een tweede (vrouwen)stem is een ongekende extra, maar bijna de hele plaat lang houdt de band het bij de basics.

Die basics zijn zowel Øye's kracht als zijn zwakte. Het is ongekend hoeveel moois hij uit zo weinig weet te halen. Hij beheerst de kracht van het simpele. Daarmee pik je dit album heel snel en makkelijk op. De lekker swingende melodietjes zijn makkelijk verteerbaar. Maar daarin schuilt dan ook het nadeel van de eentonigheid. Het lijkt soms maar een trucje. Een heel lekker trucje, maar wel een die op den duur uitwerkt. Hopelijk slaat meneer Øye nu ook weer eens nieuwe wegen in.

Bericht verplaatst naar The Whitest Boy Alive

Leuk, maar zo saai op sommige momenten. Slaapverwekkend maar erg lekker. Dat kan toch?

Duurde iets langer voordat hij insloeg dan bij zijn voorganger. Vele gezellige draaibeurtjes verder moet ik vaststellen dat ook deze kale bleekscheten "funk" plaat weer heerlijk is.

Heerlijke poppy music voor de relaxte momenten op de bank of terras. Ik kan mij echter voorstellen dat het live een funky dampende band is.

Heeft wel wat weg van het eerdere werk van Phoenix

Lekker plaatje

Zo................ dan hoef ik er verder niks meer over te zeggen

Melancholische dance-pop die niet oppervlakkig is, maar ook niet te diep gaat.

Lekker lekker!

Oeh, ik had deze plaat al een heel aantal keer in de auto geluisterd, niet altijd met evenveel succes. Nu via de koptelefoon slaat het geheel toch wel in als een prima geheel met fijne ritmes, aardige melodieen en waarin geen noot teveel wordt gespeeld.

Heerlijke muziek.
Alleen Rollercoaster Ride is een dieptepunt. Verder alleen maar lekkere nummers.

Het eerste wat in me opkomt bij het horen van dit album is dat het ietwat saai is. 1517 springt er bovenuit, maar dat zal dan ook wel het hitsingletje zijn? Ik weet niet of ik zin heb om dit meer kansen te bieden, omdat ik nog zo veel anders te luisteren heb. Toch ga ik het misschien nog proberen..