The Whitest Boy Alive - Rules (2009)

Kabbel kabbel kabbel, plaat glijdt het ene oor in, het andere er weer uit. Blijven hangen doet vrijwel niets, maar het is niet onaangenaam om eens op te zetten. Slotsong vind ik nog het beste.

2,5*.

Minimalistische pop met fijne jazzsaus

De Noorse zanger en gitarist Erlend Øye duikt in verschillende verschijningsvormen op. Als soloartiest op de plaat Unrest, als nerdy helft van softpopduo Kings of Convenience, als gast bij Röyksopp, en sinds een tijdje ook als zanger en gitarist in ultralight-bandje The Whitest Boy Alive. Het debuut Dreams is alweer van 2006 en nu heeft de band een nieuwe plaat uit.

Voor een 33 jarige heeft hij al een knap omvangrijke muzikaal oeuvre neergezet. En in al die verschijningsvormen klinkt steeds de stem van Øye duidelijk door. En dan bedoel ik niet per se zijn vocalen, maar zijn stijl, zijn vorm. Kings of Convenience wijken met hun Simon^& Garfunkel-achtige sound misschien nog het meest af, maar in alle andere hoedanigheden is Øye de meester van de lichtvoetige, dansbare melodie.

Het prettige aan The Whitest Boy Alive is dat de sound van Øye een beetje body krijgt. Hij heeft nogal de neiging ijl en licht te klinken. Met een bandje om zich heen, verdwijnt dat een beetje. Een beetje, schrijf ik niet voor niets, want ook het handelsmerk van deze band is minimalistische pop. Maar de opvoger Rules heeft duidelijk meer om het lijf dan het debuut. Op deze plaat begint The Whitest Boy Alive echt als een bandje te klinken.

Met een heerlijk plukkende bas (luister naar Gravity), swingende drums en een warme keyboard, doet deze plaat zelfs jazzy aan. De keyboards zouden zo op een soulalbum kunnen staan. Zo ontstaat een prettige mix van pop, jazz en soul, die boeiender is dan de recht toe recht aan popdeuntjes op de voorganger. Minimalistisch blijft het, want de productie is heel erg kaal. Stem, gitaar, bas, drum en keyboard, dat is het en meer hoor je ook niet. Een tweede (vrouwen)stem is een ongekende extra, maar bijna de hele plaat lang houdt de band het bij de basics.

Die basics zijn zowel Øye's kracht als zijn zwakte. Het is ongekend hoeveel moois hij uit zo weinig weet te halen. Hij beheerst de kracht van het simpele. Daarmee pik je dit album heel snel en makkelijk op. De lekker swingende melodietjes zijn makkelijk verteerbaar. Maar daarin schuilt dan ook het nadeel van de eentonigheid. Het lijkt soms maar een trucje. Een heel lekker trucje, maar wel een die op den duur uitwerkt. Hopelijk slaat meneer Øye nu ook weer eens nieuwe wegen in.

Zo................ dan hoef ik er verder niks meer over te zeggen

De toevoeging van een toetsenist is 'n goeie en ook de productie is wat strakker dan op het debuut, maar een echt sterk album wilt het helaas nog niet helemaal worden. Dat ligt vooral aan de inwisselbaarheid van het materiaal - het is veel van het zelfde - en het ontbreken van een spanningsboog op het album, maar ook de ontzettend slechte teksten, de zang die afhankelijk van je gemoedstoestand ofwel relaxed ofwel saai is en de meeste liedjes eigenlijk gewoon niet willen blijven hangen. Het gitaarspel is helder maar het instrument wordt voornamelijk gebruikt om de hele tijd twee noten aan te slaan tijdens de ontzettend lange outro's. Opnieuw prima geschikt als achtergrondmuziek, maar meer lijkt het maar niet te willen worden met The Whitest Boy Alive. Als singlesband vind ik ze overigens wel geslaagd.

2,5*