Bonnie 'Prince' Billy - Beware (2009)

Oh nee, wacht, Heart's Arms wilde ik nog even noemen.

Als Oldham op deze plaat érgens in de buurt komt van zijn meersterwerk I See A Darkness, dan is het wel in dit nummer.

Jammer dat deze plaat al is afgeserveerd, nog voor dat ie in de winkels ligt.

Noem me naïef of ouderwets wanneer ik zeg dat ik de 16e gewoon naar de winkel ga en deze plaat koop. De afgelopen jaren dat ik muzikaal optrok met Dhr. Oldham heeft hij me namelijk nog nooit echt teleurgesteld, elke plaat voegde wel iets toe aan dat bizarre Oldham-universum.
Geen I see a darkness deel 2, pedal steel, koortjes, gospel of jazzy, laat dus maar komen! Er zijn maar weinig artiesten die zo eigenzinnig blijven doen wat ze zelf willen.

En terwijl het laagje stof op die Bon Iver plaat alleen maar dikker wordt, blijf ik de platen van Will Oldham wel draaien. Kwaliteit en originaliteit komen vanzelf bovendrijven.

Ik ook, hoor...

Alleen nog even zien of het de LP of de CD wordt.

mooe hoes kan je deze kop niet echt noemen, maar ik geef toe dat het wel iets heeft.
Het probleem dat zich stelt is dat er na I SEE A DARKNESS nooit een volwaardige opvolger gekomen is..
Niet dat Bonnie slechte plaatjes maakt maar ik heb de indruk dat ik alles al eens gehoord heb.

Master & Everyone en The Letting Go zijn echt wel volwaardige opvolgers, hoewel ze I See A Darkness beide inderdaad niet overtreffen.

Dit gezegd hebbende: "Beware" in de herkansing:

1 klinkt een beetje als Dylan eind jaren 70, Street Legal... al mist het de losse, rommelige sfeer die dat album zo goed maakt...
op zich een krachtig lied, maar helaas een wat gezapig country-arrangement; dit zou in een rock-bezetting een stuk beter uit de verf komen, denk ik; vergelijkbaar dus met hoe op de Greatest Palace Music een aantal klassiekers onschadelijk wordt gemaakt.

2 weeïge troep, maar ook hier weer vooral door het country-gehalte (en het hier wel heel duffe achtergrondkoortje); ook hier was beduidend meer van te maken geweest; al een paar keer halverwege geskipt

3 hiep hoi, een electrische gitaar zorgt voor wat meer power... goede, vakkundige opbouw, niet schokkend, maar spannend genoeg, echter: de sax heeft niet al te veel meerwaarde en het koortje kan me nog steeds niet ehm... 'bekoren'

4 ah, een mooi nummer, klinkt als een overblijvertje van The Letting Go, maar ook dan mag het er zijn... het koortje had ook hier weg mogen blijven, maar het zit hier subtiel weggewerkt en stoort tenminste niet

het wat afwijkende 5 doet je verlangen naar meer in deze stijl; dat kleine beetje galm en de mineur akkoorden doen terugverlangen aan de sfeer van I See A Darkness

6 is geen slecht nummer, en ook nog eens leuk uitgevoerd, maar toch: ik mis een verrassende wending; frivoliteit werkt bij BPB toch het beste als het in contrast staat tot een wat serieuzere ondertoon

7 illustreert het tekort van 6; dit nummer heeft de door mij zo geliefde, voor Oldham typische grillige structuur; helaas gaat dit nummer weer een beetje ten onder aan het te rijke arrangement; een kalere uitvoering had het nummer meer spanning gegeven; kan dus live een hele andere, betere kant opgaan; hier had ik graag Dawn McCarthy nog eens als tweede stem gehoord; had in haar eentje meer effect gaat dan dat groepje bakvissen dat we nu horen

8 hier helaas weer een te voorspelbare opbouw en die achtergrondkoortjes hangen me nu écht de keel uit; en waarom mag de gitaar hier niet wat meer scheuren?

9 grappig lichtvoetig nummertje, dat in een andere, donkerdere context een mooi contrast had kunnen vormen, met sinister effect, maar nu een beetje tussen wal en schip valt; die mandoline (of wat het ook is) is wel geinig

10 kijk, alleen al door zijn kaalheid steekt dit nummer bijzonder gunstig af tegen zijn voorgangers op deze cd; Oldham met gitaar in een los metrum... beetje in de Get On Jolly-sfeer (dat stiekem een van z'n beste platen is)

11 gezapig nummer, dat met wat scherpe randjes best leuk had kunnen uitpakken, doet aan de lp Ease Down The Road denken

12 ook niet bijzonder spannend, het gaat nu ook weer echt tegenstaan

13 gelukkig is er nog de geweldige afsluiter, die zich reeds bij de eerste luisterbeurt als zodanig openbaarde

Tja, ik zou het niet eens durven om nu (al) een oordeel te vellen over welke bpb die uitkomt dan ook, omdat mijn ervaring leert dat zijn platen zich altijd na langere tijd pas nestelen in je hersenpan.
Veel van de gevoelens ken ik van mijn eerste luisterbeurten, maar ook deze nieuwe plaat begint nu langzaam binnen te sijpelen en alle nummers die voorheen het niet leken te hebben, hebben het inmiddels wel. Als geheel kan ik niet anders concluderen dat er weer een bfraaie bouwsteen aan zijn imposante life's work is toegevoegd. Tuurlijk koester ik zijn oudere werk ,zoals Viva Last Blues en I See A Darkness, meer dan zijn latere werk, maar toch is dit weer een verdraaid mooie plaat!

Bij Oldham weet je dat geen enkele uitvoering van een nummer definitief is. Het is al meer dan eens gebeurd dat de echte waardering voor een nummer pas valt na een live-uitvoering of een uitvoering in andere bezetting.

De clou is dus om het nummer, de compositie dus, los te zien van de uitvoering. En dat is op deze plaat wel nodig, aangezien ik die weeïge over the top country-productie niet geweldig vind.

Wat bovenstaande betreft zijn er best wel parallellen te ontdekken tussen het werk van Will Oldham en Bob Dylan. Ook tappen beide artiesten gretig uit het vaatje van de (oude) Amerikaanse roots muziek. Dus de blues, folk, soul, gospel en ook de country.

Vandaag opgehaald, zojuist even gaan zitten voor de eerste paar nummers. Heart's Arms sprong er wel bovenuit, maar ben tot nu toe wel tevreden. Het zal na een paar keer luisteren vast wel goed komen. Na het eten de rest. En vanavond nog een keer. (Y)

Wat een laag gemiddelde zeg Het is geen baanbrekend album, maar zo slecht is het niet hoor!

Ik heb Beware nog niet helemaal uitgehoord maar tot nu toe kan ik er zeker wat mee. Ik kon Lie Down In The Light ook waarderen, ondanks het lichtvoetige karakter en het grote scala aan country-instrumenten. Vooralsnog gaat Beware voort op het scherpst van de snede tussen zowel donker en licht als gemakkelijke kitch en een diepgaand meesterwerk. Het eindresultaat zal ook wel ergens in het midden liggen. review en score volgt later.

Als redelijk vroege Will Oldham fan mag ik best kritisch zijn op man's werk. Tot nu toe was dat echter telkens met een positief resultaat. Deze keer slaat hij de bal echter voor het eerst helemaal mis. Eigenlijk de eerste Oldham plaat waar ik me afvraag waarom hij perse een plaat per jaar moet maken. 2009 had hij alvast kunnen overslaan. Bij het luisteren van de plaat wordt ik voortdurend herrinerd aan referenties als Duitse trucker-schlager en Amerikaanse melo-country a la Gart Brooks. Niet goed dus.

Tja, het is geen I See A Darkness of Master And Everyone, en muzikaal is het inderdaad soms wel op het randje van kunst en kitsch (hallo slidegitaar), maar voor wie de tijd neemt om deze plaat op zich in te laten werken valt er zowel muzikaal als tekstueel weer veel te genieten.

Hee, een nieuwe Bonnie 'Prince' Billy, maar wat een lage score?
Ik ga em meteen beluisteren.

als supplement is er nu ook de 4-track EP Chijimi

Ik ga er aanstaande donderdag heen in Paradiso, maar bij dit album wil het kwartje niet helemaal vallen. Het is allemaal wel mooi, wel goed, maar nergens raakt het me echt. Ik ben zo te zien niet de enige die daar last van heeft...

Ik heb het nummer 'I am goodbye' nu een aantal keren gehoord en het is hopelijk representatief voor de rest, want het bevalt goed! Met zo'n onheilspellende titel en hoes verwacht je wat anders en van 'Prince'(The Artist Formerly Known As Will Oldham) over het algemeen ook, maar een stukje vrolijker en wat meer mainstream heb ik niets op tegen. Laat de zomer maar komen!
Om het dan te gaan vergelijken met z'n oudere werk, slaat dan eigenlijk ook als een tang op een varken. Meer een kwestie van in welke stemming je bent...

Deze vind ik toch wat minder dan de rest van zijn oevre.

Ik ben net als zijn vorige album niet echt onder de indruk.

De plaat staat voor het eerst op, heb hem vanmiddag meegebracht... voor nog geen €10,00.
De plaat is halfweg, You Are Lost draait nu, en de plaat staat me nu al aan, dus dat belooft, ik hou van 's man's aparte zangstijl en de melancholische begeleiding.

Is Will Oldham al lang deze weg ingeslagen?
Ik heb de muziek van Will Oldham altijd super irritant gevonden, Viva Last Blues als enige uitzondering in de mans uitgebreide oeuvre.
Het quasi rammelende van de band en tenenkrommende valse gekerm van Oldham. Rillingen kreeg ik er van

Toen I See a Darkness uitkwam heb ik toch maar weer eens geprobeerd te luisteren naar zijn muziek, zonder positief resultaat.
Ik kan ook met I.S.A.D helemaal niets , vervelende over gewaardeerde muziek vind ik het.

Na jaren " t zal wel aan mij liggen" gedacht te hebben, toch maar weer overstag om het een kans te geven.
(Dit is het eerste album wat ik hoor na ISAD)

Dit vind ik echt een steengoede plaat .
Prachtige Americana liedjes in de stijl van Gram Parsons .
(Ik las al beledigende vergelijkingen als Garth Brooks .)
Super gespeeld met een mooie rol voor Pedalsteel gitaar.
Zo mag ik ze graag horen Willie!

Als dit je bevalt kan het heel goed zijn dat Lie Down in the Light je ook wel ligt. Heel misschien zal zelfs (het magistrale) The Letting Go je wel bevallen, want die vind ik ook erg mooi georkestreerd, maar is wel een iets onvastere Oldham plaat.

Deze plaat zal ik niet tot zijn beste kunnen rekenen, maar hij barst uit zijn voegen van de charme. Staan een hoop erg leuke liedjes op.

De "geest" van Gram Parsons waart door dit plaatje.

Hmm aankondiging van het Paradiso concert gemist, aankondiging van deze plaat gemist, ik begin toch ernstig te twijfelen of ik het nog wel waard ben om een BPB fan genoemd te worden.

Toch maar even heel snel gaan luisteren naar dit album.

Jammer dat Beware Your Only Friend gelijk al het eerste nummer. Heb je meteen al het emotionele hoogtepunt gehad. Niet dat de rest slecht is, integendeel, maar dit nummer steekt er echt met kop en schouders bovenuit en kan zich makkelijk meten met andere grootse Oldhammers.

Ik vind deze score ook te laag. Vanaf het begin heb ik het gevoel gehad dat dit album het slachtoffer is geworden van een negatieve hype. Als er eenmaal een paar negatieve stemmen en recensies staan, dan volgt de rest al snel. Dit zie je ook vaak met positieve hypes. Ikzelf ben hier eerlijk gezegd ook vaak gevoelig voor. Toen ik de 3.laag zag staan heb ik me hier ook door laten beinvloeden. Het concert van enkele weken geleden in Paradiso heeft me er toe bewogen "aware" nogmaals aan een paar luisterbeurten te onderwerpen. Het album beviel me opeens stukken beter. Ik roep alle liefhebbers van Bonnie 'Prince' Billy op dit album omhoog te stuwen zodat het de rating krijgt die het verdiend.

Wel, ik heb hem in bestelling en wat ik er van gehoord heb belooft veel. Wordt vervolgd!
-edit- morgen is ie binnen...

En binnen is ie. De vrolijkheid van 'I am goodbye', het nummer dat ik nu al zo goed ken, is niet meteen representatief voor de héle plaat, maar gelukkig voor een groot deel wel. Oldham's stem is natuurlijk onmiskenbaar, de liedjes van zeer degelijke kwaliteit en juist die positieve 'vibe' in combinatie met een zeer toegankelijke sound maken het een zeer aangename ervaring. 'Hope' zal altijd wel favoriet blijven, maar 'Beware' is toch ook genieten. Ik geef na een paar eerste rondjes in de speler 'Beware' alvast 4,0*, de vraag is nog even of dat omhoog gaat, maar een halfje moet toch zeker lukken.

Ik ben tot ziens!

Het is me nog met geen enkel werk van Oldham echt gelukt. Ik weet niet waarom want hij heeft goeie nummers en hij maakt muziek zoals ik het normaal graag hoor.

Blind gekocht, ook al was mijn eerste kennismaking met Bonnie 'Prince' Billy op de tribute cd voor Graham Nash's Songs for Beginners geen beste.

Geen idee waarom ik me niet eerder aan zijn albums heb gewaagd, zijn naam komt toch geregeld langs.

Bij de eerste noten hoorde ik eigenlijk al dat deze cd de weg naar de cd speler gemakkelijk gaat weten te vinden. Bonnie 'Prince' Billy is een schitterende, melancholieke singer-songwriter, met een flinke scheut country, en hier en daar wat rootsinvloeden. Tekstueel soms misschien wat eenvoudiger en recht voor zijn raap, maar wel interessant en met een boodschap.

Met terugwerkende kracht ga ik langzaam maar zeker meer werk van deze top singer-songwriter in huis halen, want als dit slechts een 'gemiddelde' plaat van hem moet zijn kan ik niet wachten om zijn andere albums te horen.

De prijsnummers zijn voor mij 'I Don't Belong to Anyone' en 'Without Work, You Have Nothing', maar ik vind hier geen enkel minder nummer. Vandaar dat ik begin met een 4*, maar het is goed mogelijk dat dit nog een 4,5* gaat worden.

De hoes doet me trouwens denken aan Neil Young's Tonight's the Night, ook al is het eigenlijk alleen dat rondje met z'n naam dat overeenkomt.