The Cult - Ceremony (1991)

Een van hun mindere platen, die wel prachtsongs bevat zoals "Wild Hearted Son" en "Heart & Soul"

Niet meteen hun beste album, maar Ceremony en White behoren voor mij tot de betere The Cult-songs.

Een slecht album waar teveel de nadruk werd gelegd op de stadion-rock.

Wanstaltige nummers zoals If en Bangkok Rain, maar ook een juweeltje zoals Indian (hadden ze een single van moeten maken).

Verder wil ik er als Cult Fan weinig woorden aan vuil maken.

de gitaarsolo in Full Tilt is een fraai staaltje Rock 'n' Roll

White is het mooiste nummer van dit album; had zo op Love gemogen.

Weerom een voorbeeld van hoe smaken en kleuren kunnen verschillen: laat ik nou uitgerekend "White" een draak van een song vinden. En ik zou het dan niet echt als een meerwaarde voor "Love" vinden bijgevolg...

ben het album nog eens een kans aan het geven, maar mijn conclusie blijft dezelfde: hier staan heus knappe songs op en leuke ideeën, alsook riffs... Ashbury zingt zeker niet slechter dan anders ..... maar conclusie is dus: niet hun sterkste en meest evenwichtige plaat... een beetje een dipje, ondanks het vele moois dat de plaat red. Zwak dus, daarom niet 'slecht'...

Shit. een dt-fout. Ik bedoelde natuurlijk:
"ondanks het vele moois dat de plaat redT"

grappig dat er van zo'n kennelijk zwak album nog zoveel goede aspecten worden genoemd. Ik doe ff mee: Ceremony en Wild hearted Son zijn zeer goede songs. 'If' zo fout dat ie goed wordt. Of gewoon herkenbaar... naja.

Niet echt een slecht album, je kunt Love gewoon niet overtreffen. En ik blijf White een van hun mooiste nummers vinden. Eigenlijk vind ik deze nog beter dan Electric.

Dit is eigenlijk Sonic Temple deel twee, maar dan met een aantal opvallende manco's.

Ten eerste zijn de meeste songs een stuk zwakker, met "If" als opvallendste uitglijder (walgelijke piano, sentimentele tekst). Ten tweede zijn de lyrics soms stuitend slecht (zoals in het titelnummer en in Wonderland). Ten derde rammelt de productie aan alle kanten. Bijvoorbeeld aan het eind van Full Tilt (chaotische herrie).

Toch zijn er ook wel wat lichtpuntjes, zoals de singles Wild Hearted Son en Heart of Soul. White is ook een goed nummer, maar daar had wel een minuut of twee af gemogen.

Als ze nou If hadden vervangen door de B-kant Red Jesus en wat meer aandacht hadden besteed aan de productie, had het nog heel wat kunnen worden. Gemiste kans.

Heerlijk CD-tje als je het mij vraagt. Toegegeven, het is een wereld van verschil met bijvoorbeeld een 'Love'. Maar Ceremony mag er zeker zijn.

Het is wat meer kick-ass als zijn voorgangers, dus voor mensen die houden van het stevige werk is dit zeker een aanrader.

4*

White and Earth mofo geweldige livesongs, plaat bevat paar kitscherige nrs:Sweet salvation, Wonderland en Bangkok rain een twijfelgeval. Geef toch een 4 vanwege de rock en livereputatie van Ceremony songs. Concert van die tour in Ahoy was kick ass rock and roll zoals Germ ook opmerkt: kick ass is het sleutelwoord.

Behalve de singles, het goede titelnummer en het ontzettend vervelende White staat me hier weinig nog van bij.

Toch wel een van de betere Guns N' Roses albums.

Zeker geen slecht album. Oké, hij kan niet tippen aan voorganger Sonic Temple maar toch ook zeker niet zó slecht als sommige recensies destijds wilden doen geloven. Wild hearted son, Heart of soul, Earth mofo, Wonderland, White en If zijn prima nummers!

Ian Astbury vindt hem zelf slecht, een mening die ik niet deel. Acht stevige rockers, twee powerballads (if & sweet salvation)+ één loepzuivere ballad (rain). Bijna net zo goed als Electric.

White is er eentje die blijft hangen, dan moet hij toch wel goed zijn .of niet C- Moon?

Om de hoes hadden de heren van de Cult nog een akkefietje met sommige Native Americans, die aanstoot namen aan het indianenjongetje op de hoes. Ik vind de hoes wel mooi en ook aansluiten bij sommige nummers op de plaat.

sterk ondergewaardeerd album

De performance van Ian Astbury had je altijd al kunnen zien als ófwel indrukwekkend authentiek ófwel randje parodie, en op dit album gaat hij af en toe (ruimschoots) over het randje heen – wie zou over zichzelf met droge ogen "I'm a free spirit, a traveling man, 'round the world I like to lurk" durven zingen? Earth, soul, rock n' roll... Standing at the edge of the world, please help me girl... Sets my soul harp on fire... En na de Sweet soul sister en het Sweet soul asylum kunnen nu dan de aanstekers aan bij de driekwartsmaat en het gospelkoor van Sweet salvation... (Dit voor oudere luisteraars – de rest mag z'n mobiel aanzetten.)
        Toch kan ik dit met de beste (of slechtste) wil van de wereld geen beroerde plaat vinden. Het gitaargeluid is zo mogelijk nog vetter dan op Sonic temple (en dan bedoel ik "vet" niet in de moderne jeugdtaal-betekenis van "tof" maar in de zin van kamerbreed en heerlijk vol), de meeste composities hebben uitstekende melodieën en pakkende refreinen, Billy Duffy is weer geweldig op dreef, en ondanks Astbury's melodrama, clichématige rock & roll-tussenwerpselen (mama, yeah, funky, aawh, little woman – I'm in love with that shit baby!) en soms gênante teksten ("Indian woman, let down your hair...") twijfel ik toch nergens aan zijn oprechtheid. Feitelijk ervaar ik dit als de definitieve Cult-in-overdrive-en-overdaad-plaat, alsof Astbury en Duffy wisten dat ze hierna nooit meer een plaat zouden kunnen maken en daarom maar alles wat ze nog in hart, hoofd en vingers hadden eruit gooiden. Daardoor duurt de plaat voor mijn gevoel ook wel èrg lang, maar aan de andere kant kakt hij nergens echt langer dan één nummer op rij in (Full tilt, Indian), en zelfs dan vind het album eigenlijk nergens echt vervelend om naar te luisteren.
        De twee minuten die volgens Aazhyd (25-1-2008) wel van White af hadden gemogen voeren mij persoonlijk terug naar de jaren 70, toen B-kantjes van singles soms een instrumentale en/of melige voortzetting van het nummer op de A-kant bevatten, misschien vanuit de prijzenswaardige bedoeling om de liefhebber nog wat meer van hetzelfde moois te geven, misschien ook wel omdat er even geen tweede nummer aanwezig was (Rock your baby, anyone?). En persoonlijk heb ik de neiging om in minstens twee nummers van deze plaat een ánder nummer te horen : na "Earth mother for you" begin ik altijd onwillekeurig "I chop it down with the edge of my hand" van Hendrix te zingen, en na het intro van Wild hearted son, de gezongen regels "Wild hearted... yeahhh..." en de eerste gitaarriff (dus net voordat de drums binnen komen zetten) denk ik steeds dat ze aan Fire woman gaan beginnen. Vreemde afwijkingen.

Is gewoon een gigantisch goede plaat maar gerelaesed in het slechtst mogelijk tijdperk, namelijk tijdens de opkomst van de grunge. Ik herinner me dat NME de intro van Wild Hearted Son omschreef als tien zatte Engelsen die net voor de closing tlme nog een pint bestelden aan de bar. Buiten Bangkok Rain blijft de rest smullen voor mij. Ah ja, ook Indian hoefde niet echt. Voor de rest: THE CULT!!!!!!!!!!!!!!

Fijne Powerplaat van The Cult .Niet alles is memorabel ,maar toch knalt hij er lekker in .Cult platen hebben altijd een drive die ik altijd wel kan hebben. Het bevat een logheid die zich heerlijk slepend voortbeweegt.

Ik heb hem ten tijden van de release gemist op 1 of andere manier ,maar 28 jaar naar dato pak ik hem net zo eenvoudig weer mee. Astbury weet mij altijd wel met zijn dreinende stemgeluid over de streep te trekken en ook Duffy strooit weer met lekkere riffs en solo's .ik begin met 4 sterren

De plaat met het laagste gemiddelde, dat maakt me toch nieuwsgierig, helemaal omdat een 3,24 uit 5 sterren bij andere bands die ik hoog heb staan, een werkelijke topscore op deze site zou betekenen. En verdomd als ik er ook niet van aan het genieten ben.

Ja, het gaat bij momenten fout. Heart Of Soul is (ondanks het nog steeds fenomenale gitaarwerk van Duffy) het type ballad die ze voor mij niet hoefden te maken, helemaal omdat de zang in het refrein gewoon niet over komt alsof men er zelf in gelooft. De keuze om Indian en Sweet Salvation, twee ballads, meteen achter elkaar te zetten is ook een vreemde, helemaal omdat het album verder best wel rockt. Indian is echter vooral een vrij mooi nummer, ondanks de nu wat gevoelig liggende tekst. Sweet Salvation doet me al wat minder.

Maar verdomd als het album niet spectaculair opent en lang doorgaat. Zo'n track als White vonkt en rockt als een malle, hetzelfde geldt voor If. Ceremony en Wild Hearted Son gaan er ook echt goed in. Ik hoor in dat opzicht ook geen band waarbij de twee enige vaste bandleden elkaar niet kunnen uitstaan. Duffy gaat nog steeds helemaal los. Astbury klinkt het gros van de tijd ook nog steeds fantastisch. Probeerden ze elkaar dan misschien af te troeven door beter te zijn? Ik kan geen andere reden verzinnen. Wat mij betreft is Ceremony ook geen probleem. De sound klopt. Het gros van het materiaal ook.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. Electric

Grappig... Waar iedereen dit minder vindt dan Sonic Temple (variërend van "minder" tot aan "slap aftreksel"), vind ik deze juist overtuigender. Ik proef hier hetzelfde enthousiasme, maar de songs staan me veel beter aan. Al bij Wild Hearted Son merk ik dan ik al een beetje aan het meebewegen ben. Beter songmateriaal dus, terwijl de prettige sound van Sonic Temple nog alom aanwezig is. Wel valt op dat het aantal ballads vrij groot is. Waar de voorganger erg consistent is, slaat The Cult hier toch wel de plank een paar keer mis en daardoor krijgt deze geen extra waardering in de vorm van meer sterren. Het is en blijft fijne, toegankelijke hardrock, maar overtuigen doet het nog steeds niet.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric

Met Ceremony was The Cult in één klap oud nieuws, deze aardige hardrockplaat ging kopje onder in het opkomende maagzuur van de grunge. Ineens kon je niet meer aankomen met The Cult, niet meer te zien op MTV, weg van de radio. Ook los daarvan, Ceremony loopt net niet lekker, klinkt geforceerd, een professioneel 'moetje'. Astbury wilde daarna liever Jim Morrison zijn en The Cult een coole, alternatieve band. Inmiddels, ruim dertig jaar later, waardeer ik Ceremony toch iets meer. Vergeleken met andere, vergelijkbare platen uit '91 (White Lion, Guns 'n' Roses) komt dit materiaal prima over.

Nou ja, vergeleken met Mane attraction van White Lion gaat Ceremony wat mij betreft gemakkelijk kopje onder. Guns 'n Roses kan het de strijd inderdaad wel mee aan.

Ik heb dit altijd een prima album gevonden. Zit er nu sinds een hele tijd weer eens naar te luisteren en heeft eigenlijk niet aan kracht ingeboet. Ik ben meer van het oude (Death) Cult werk maar af en toe gaat dit er ook prima in. Staan een paar toffe nummers op die het altijd goed doen bij een goudgele pot met schuimkraag. Yajem!

Hoewel ik geen groot liefhebber ben van The Cult - Sonic Temple vind ik eigenlijk wel prima - was ik wel benieuwd naar de relatief lage score die aan dit plaatje wordt meegegeven.
Ceremony is mij helemaal niet zo slecht bevallen, natuurlijk is het allemaal wat groots neergezet en zou men in 1991 ingehaald worden door de 'tijd'.
Als je dat even terzijde schuift vind ik het songmateriaal best degelijk en redelijk. Astbury heb ik altijd een karakteristieke zanger gevonden en het gitaarwerk van Duffy is weliswaar niet baanbrekend maar de beste man is ook geen dissonant.
Een aantal songs trekken wat anoniem aan mij voorbij, maar er staat voor mij genoeg fraais op om er een hele dikke voldoende uit te slepen.
Toegegeven: men had de plaat af kunnen doen in 45 minuten, nu klokt de schijf een kleine 20 minuten te lang.
Het niveau van voorganger Sonic Temple wordt niet aangetikt, maar slecht wordt Ceremony in mijn beleving nergens.

Helemaal mee eens. Prima plaat die destijds volledig ten onrechte als 'matig' werd afgedaan. Kan me nog herinneren dat ik de clip van Wild hearted son op MTV zag en omver werd geblazen door de energie en drive die het nummer bevat. Daarmee heb je ook gelijk één van de hoogtepunten van het album gehad maar zo slecht als soms werd en wordt beweerd gaat er bij mij niet in.