The Cult - Ceremony (1991)

Dit is eigenlijk Sonic Temple deel twee, maar dan met een aantal opvallende manco's.

Ten eerste zijn de meeste songs een stuk zwakker, met "If" als opvallendste uitglijder (walgelijke piano, sentimentele tekst). Ten tweede zijn de lyrics soms stuitend slecht (zoals in het titelnummer en in Wonderland). Ten derde rammelt de productie aan alle kanten. Bijvoorbeeld aan het eind van Full Tilt (chaotische herrie).

Toch zijn er ook wel wat lichtpuntjes, zoals de singles Wild Hearted Son en Heart of Soul. White is ook een goed nummer, maar daar had wel een minuut of twee af gemogen.

Als ze nou If hadden vervangen door de B-kant Red Jesus en wat meer aandacht hadden besteed aan de productie, had het nog heel wat kunnen worden. Gemiste kans.

De performance van Ian Astbury had je altijd al kunnen zien als ófwel indrukwekkend authentiek ófwel randje parodie, en op dit album gaat hij af en toe (ruimschoots) over het randje heen – wie zou over zichzelf met droge ogen "I'm a free spirit, a traveling man, 'round the world I like to lurk" durven zingen? Earth, soul, rock n' roll... Standing at the edge of the world, please help me girl... Sets my soul harp on fire... En na de Sweet soul sister en het Sweet soul asylum kunnen nu dan de aanstekers aan bij de driekwartsmaat en het gospelkoor van Sweet salvation... (Dit voor oudere luisteraars – de rest mag z'n mobiel aanzetten.)
        Toch kan ik dit met de beste (of slechtste) wil van de wereld geen beroerde plaat vinden. Het gitaargeluid is zo mogelijk nog vetter dan op Sonic temple (en dan bedoel ik "vet" niet in de moderne jeugdtaal-betekenis van "tof" maar in de zin van kamerbreed en heerlijk vol), de meeste composities hebben uitstekende melodieën en pakkende refreinen, Billy Duffy is weer geweldig op dreef, en ondanks Astbury's melodrama, clichématige rock & roll-tussenwerpselen (mama, yeah, funky, aawh, little woman – I'm in love with that shit baby!) en soms gênante teksten ("Indian woman, let down your hair...") twijfel ik toch nergens aan zijn oprechtheid. Feitelijk ervaar ik dit als de definitieve Cult-in-overdrive-en-overdaad-plaat, alsof Astbury en Duffy wisten dat ze hierna nooit meer een plaat zouden kunnen maken en daarom maar alles wat ze nog in hart, hoofd en vingers hadden eruit gooiden. Daardoor duurt de plaat voor mijn gevoel ook wel èrg lang, maar aan de andere kant kakt hij nergens echt langer dan één nummer op rij in (Full tilt, Indian), en zelfs dan vind het album eigenlijk nergens echt vervelend om naar te luisteren.
        De twee minuten die volgens Aazhyd (25-1-2008) wel van White af hadden gemogen voeren mij persoonlijk terug naar de jaren 70, toen B-kantjes van singles soms een instrumentale en/of melige voortzetting van het nummer op de A-kant bevatten, misschien vanuit de prijzenswaardige bedoeling om de liefhebber nog wat meer van hetzelfde moois te geven, misschien ook wel omdat er even geen tweede nummer aanwezig was (Rock your baby, anyone?). En persoonlijk heb ik de neiging om in minstens twee nummers van deze plaat een ánder nummer te horen : na "Earth mother for you" begin ik altijd onwillekeurig "I chop it down with the edge of my hand" van Hendrix te zingen, en na het intro van Wild hearted son, de gezongen regels "Wild hearted... yeahhh..." en de eerste gitaarriff (dus net voordat de drums binnen komen zetten) denk ik steeds dat ze aan Fire woman gaan beginnen. Vreemde afwijkingen.

De plaat met het laagste gemiddelde, dat maakt me toch nieuwsgierig, helemaal omdat een 3,24 uit 5 sterren bij andere bands die ik hoog heb staan, een werkelijke topscore op deze site zou betekenen. En verdomd als ik er ook niet van aan het genieten ben.

Ja, het gaat bij momenten fout. Heart Of Soul is (ondanks het nog steeds fenomenale gitaarwerk van Duffy) het type ballad die ze voor mij niet hoefden te maken, helemaal omdat de zang in het refrein gewoon niet over komt alsof men er zelf in gelooft. De keuze om Indian en Sweet Salvation, twee ballads, meteen achter elkaar te zetten is ook een vreemde, helemaal omdat het album verder best wel rockt. Indian is echter vooral een vrij mooi nummer, ondanks de nu wat gevoelig liggende tekst. Sweet Salvation doet me al wat minder.

Maar verdomd als het album niet spectaculair opent en lang doorgaat. Zo'n track als White vonkt en rockt als een malle, hetzelfde geldt voor If. Ceremony en Wild Hearted Son gaan er ook echt goed in. Ik hoor in dat opzicht ook geen band waarbij de twee enige vaste bandleden elkaar niet kunnen uitstaan. Duffy gaat nog steeds helemaal los. Astbury klinkt het gros van de tijd ook nog steeds fantastisch. Probeerden ze elkaar dan misschien af te troeven door beter te zijn? Ik kan geen andere reden verzinnen. Wat mij betreft is Ceremony ook geen probleem. De sound klopt. Het gros van het materiaal ook.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. Electric

Grappig... Waar iedereen dit minder vindt dan Sonic Temple (variërend van "minder" tot aan "slap aftreksel"), vind ik deze juist overtuigender. Ik proef hier hetzelfde enthousiasme, maar de songs staan me veel beter aan. Al bij Wild Hearted Son merk ik dan ik al een beetje aan het meebewegen ben. Beter songmateriaal dus, terwijl de prettige sound van Sonic Temple nog alom aanwezig is. Wel valt op dat het aantal ballads vrij groot is. Waar de voorganger erg consistent is, slaat The Cult hier toch wel de plank een paar keer mis en daardoor krijgt deze geen extra waardering in de vorm van meer sterren. Het is en blijft fijne, toegankelijke hardrock, maar overtuigen doet het nog steeds niet.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric