The Decemberists - The Hazards of Love (2009)

Dat ben je zeker, alleen begrijp ik ook Stuf zijn opmerking wel. Ik heb dit album de afgelopen dagen in de auto gehoord (ben minstens een uur onderweg, dus kon mooi het hele album achter elkaar horen) en dit is echt zo'n album die in elkaar geweven zit.
Hun vorige albums waren meer 'losse' nummers, maar dit album is meer een verhaal waar ik naar luister en dus kan ik ook niet echt een uitschieter noemen.
Laat ik meteen een beoordeling geven ... 4,5*

Legaal in zijn geheel te beluisteren: hier
Enige nadeel is dat er stiltes zitten tussen de overgangen.

Heb hem zojuist helemaal beluisterd. Ik vind het wel een knappe plaat, maar het wordt zo langdradig op de duur. Is er nog hoop voor me dat dat beter wordt na meerdere luisterbeurten?

Bij mij was luisterbeurt 1 al meteen doorslaggevend voor mijn mening dat dit een subliem album is. Na een luisterbeurt als vijf werd dit alleen nog maar bevestigd. Dit mag met recht een ALBUM genoemd worden. Niet vaak worden er nog zulke mooie albums met zo'n cohesie tussen de verschillende songs gemaakt en laat ik daar nu net heel erg van houden. 4.5* voor hazards of love.

Ben hier wel erg benieuwd naar, heb de download ga hem binnenkort eens goed beluisteren, the crane wife was mij ook zeer goed bevallen...

Hier ben ik het zeker mee eens. Het is een reis die je aflegt, van de prelude naar het eind. The Wanting Comes In Waves/Repaid is een fenomenaal nummer. Ik hoor er zelfs wat Grace Slick in (anyone?). Ook hoor ik hier Maynard James Keenan! En dat vliegen van Britse indiefolk naar classic rock en metal met theatrale uitstapjes neemt me echt wel mee. Ik vind het opzwepend op een aantal verschillende manieren. Topplaat!

Heb dit album een paar keer beluisterd. Je hoort heel duidelijk de invloeden in dit album, stukken muziek die goed gekopieerd zijn, ook hoor je stukken die in een ander jasje op the crane wife zat. Echter, the demberists zijn erin geslaagd om toch een vernieuwend en verfrissend album te maken, waarin de invloeden van weleer en hun mooie eigen werk zeer goed in elkaar zijn gezet, in een totaal ander concept en weergave. Erg goede overgangen tussen de nummers en naar mijn idee is het concept album dan ook zeer geslaagd. Het doet me goed dat er nu nog zulke goede conceptalbums worden gemaakt.
Moet nog wel even kwijt, dat je dit album moet luisteren, ik bedoel daarmee, als je je hoofd er niet bij houdt of erg moe bent kan het wel wat "zwaar" zijn. Maar als je er goed voor gaat zitten en het tot je laat komen is het echt heel goed!

Afgelopen zaterdag tijdens het wekelijkse rondje voor de post dit album voor de eerste maal beluisterd, en ik moet zeggen: het viel me toch wat tegen. Ik heb zelfs moeite moeten doen om het hele album uit te luisteren. Na een tijdje begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan, ondanks dat er ook wel fijne momenten te bespeuren waren. Eerste indruk was vooral: ietwat geforceerd, over the top en te veel herhaling. Maar goed, pas één luisterbeurt achter de rug. De toekomst zal uitwijzen of de irritatie verder zal doorslaan of dat het alsnog goed gaat komen met Meloy en co. Heb de band toch hoog zitten vanwege Picaresque en vooral The Crane Wife.

PS. Het intro van "Margaret in Captivity' is toch echt hetzelfde als Bon Jovi's "Wanted Dead Or Alive"

Wat een prachtig geheel is dit album. Van begin tot eind fenomenaal. Na een luisterbeurt of 15... vind ik dit zo mooi dat het een plaatsje krijgt in mijn Top 10.

Ik leerde The Decemberists vier jaar geleden kennen toen ze het album 'Picaresque' uitbrachten. Een mooi lyrisch folky popalbum, dat mij wel wat aan het R.E.M. van begin jaren tachtig deed denken. Met terugwerkende kracht maakte ik kennis met hun voorgaande albums, 'Castaways and Cutouts' en 'Her Majesty' en de EP's '5 Songs' en 'The Tain'. Ik vond het allemaal even mooi. Het kwintet uit Portland, onder aanvoering van singer/songwriter Colin Meloy, maakte een soort vaudeville-achtige piratenliederen met instrumenten als accordeon en melodica, afgewisseld met pure indie-popliedjes. De nasale stem van Meloy deed denken aan Jeff Mangum van Neutral Milk Hotel, maar dan beschaafder. En de teksten waren epische vertellingen waar je makkelijk in kon verdwalen.

Toen ik dat jaar de band live in Paradiso zag realiseerde ik me echter dat dit geen muziek is die ik volledig in mijn hart kan sluiten, daarvoor is het toch allemaal net iets te doordacht-theatraal. Soms misschien meer kleinkunst dan rock&roll. Toch bleef het een band die mij wist te intrigeren. Dat veranderde met 'The Crane Wife' uit 2006. Een conceptueel album dat opzichtig flirtte met progrock uit de jaren zeventig. Met uitzondering van Pink Floyd, Soft Machine en Mike Oldfield heb ik weinig met dat soort muziek. Yes, Genesis, King Crimson, Jethro Tull, ik kan er wel respect voor opbrengen en vind het allemaal reuze knap, maar het boeit me gewoon niet zo. Misschien zou ik er meer naar moeten luisteren en verandert mijn mening dan. Maar geef mij maar de basale rebellie van punk die de doodsteek voor deze kantklos-jazz betekende. Het probleem is echter niet zozeer dat The Decemberists dit soort invloeden in hun muziek is gaan verwerken, wel dat ze het op zo'n volledig onovertuigende en geforceerde wijze doen. De combinatie van folky indie-pop en symfonische rock is zeer ongebruikelijk en daarom origineel te noemen, maar het resultaat is niet minder dan tenenkrommend.

Hun nieuwste album heet 'The Hazards of Love' en is een heuse 'rock-opera'. Het verhaal gaat over een zwanger meisje (gezongen door Becky Stark uit de band Lavender Diamond), een boosaardige 'koningin van het woud' (door Shara Worden van My Brightest Diamond) en een man die van vorm kan veranderen (Meloy zelf). Zoals eigenlijk altijd het geval is bij zogenaamde rock-opera's slaat het verhaal helemaal nergens op en lijkt op een stoned avondje op papier te zijn gekrabbeld. Muzikaal gezien maak je je er ergens ook wel erg makkelijk vanaf met zo'n concept-plaat. Het gebrek aan goede liedjes kan altijd verantwoord worden door te verwijzen naar het samenhangende concept, de context waarin de verschillende tracks altijd als één geheel bekeken moeten worden en waarin het beoordelen van individuele songs not-done is. En melodieën mogen tot vervelends toe terugkeren, dat zijn immers de 'thema's' van het verhaal. The Hazards of Love bezit een paar mooie melodieën, maar die zijn lang niet goed genoeg om zo uitgekauwd te mogen worden. De muziek is het vervelendst wanneer het wil gaan 'rocken', alsof het stotterende sukkeltje van het schoolplein een Black Sabbath-shirt is gaan dragen om nieuwe vrienden te krijgen.

The Hazards of Love is zonder enige twijfel de meest irritante plaat die ik dit jaar gehoord heb. Het is allemaal zo vreselijk pretentieus, maar gaat echt helemaal nergens over. Een zeepbel van slechte ideeën en onoprechte vernieuwingdrang. Het meest pijnlijke is nog wel dat ik met terugwerkende kracht de oude muziek van The Decemberists die ik wél mooi vond nu ook niet meer serieus kan nemen. Van dit gezelschap krijg ik gewoon een vieze smaak in mijn mond.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Mooie review met een hoop punten waar ik me wel in kan vinden Kaaasgaaf. Het doordachte theatrale heb ik ook altijd wel in deze band herkend. Tot aan deze release heb ik me er echter nooit zo aan gestoord. En ook de opmerking dat ze een gebrek aan goed songmateriaal proberen te maskeren door er een conceptplaat (met veel herhaling) van te maken is wel eens door mijn gedachten geschoten. Alsof de inspiratie plotseling zoek was

Met je laatste conclusie ben ik het dan weer (gelukkig) niet eens. Ondanks dat mij deze Hazards ook niet kan bekoren blijf ik de vorige platen gewoon fijn vinden

Ik vind dit eigenlijk best wel een heel lekker album, na luisterbeurt 2 al.

Ach ja, repetitief, zonder inspiratie, bla bla bla. Dit zit gewoon prachtig in elkaar en vormt een naadloos geheel dat mij er elk moment van de dag terug naar toe drijft. Prachtige stem, rustige momenten afgewisseld met wat ruigere stukken. Los van alle vergelijkingen (waar je dan toch wel moedeloos van wordt) is dit gewoon een sterk album ... en persoonlijk vind ik elk nummer sterk op zich en best alleen te beluisteren (wat misschien niet de bedoeling is, but who cares). En "concept"-plaat is er ook weer wat over, dit is hun al voorgedaan... Niet zeuren, luisteren en genieten En als je er niet van houdt, op naar de volgende

Ben ik met je eens grabberke, ik geloof dat niet iedereen het principe van een concept album snapt. En ja, dan lijken sommige stukken al snel op herhaling. Zeer goed album dat alleen maar beter wordt, zeker de nummers die door vrouwen wordt gezongen vind ik erg goed. En dat zegt wel wat, want daar gaat mijn voor keur niet naar uit....

Vrouwelijke stemmen zijn ontzettend sprookjesachtig, past enorm goed bij de sfeer...

Kijkend naar je top 10 kan ik sowieso afleiden dat je dit goed vindt, want er zitten wel wat Seventies-invloeden in dit album

"The Hazards of Love is zonder enige twijfel de meest irritante plaat die ik dit jaar gehoord heb. Het is allemaal zo vreselijk pretentieus, maar gaat echt helemaal nergens over. Een zeepbel van slechte ideeën en onoprechte vernieuwingdrang. Het meest pijnlijke is nog wel dat ik met terugwerkende kracht de oude muziek van The Decemberists die ik wél mooi vond nu ook niet meer serieus kan nemen. Van dit gezelschap krijg ik gewoon een vieze smaak in mijn mond."

Waar slaat dat nu eigenlijk op? The Police maakt 2 schitterende albums (Regatta and Outlandos), komt dan met de draak Zenyatta Mondatta, dus moet ik dan ze opeens niet meer serieus nemen...? Moet hier toch even van lachen, mijn excuses. De bespreking komt me meer pretentieus over dan de muziek op Hazards of Love, dat is een zekerheid

Tsjah, goede muziek is en blijft tijdloos!

! Hoe kunnen we jou nu nog serieus nemen na deze domme opmerking?

Ik vind dat je de lyrics behoorlijk onderschat. De lyrics van voorgaande albums kun je waarderen, maar die van Hazards of Love vind je afschuwelijk. Ik kan begrijpen dat ''Decemberists-fans'' teleurgesteld zijn in de muzikale verandereng, maar ik neem toch aan dat een beetje ''Decemberists-fan'' de schoonheid van de lyrics van Hazards of Love toch nog wel kan waarderen.



Dit is wel een hele simpele gedachte. Misschien moet je het album toch nog een paar keer opnieuw luisteren, dan hoor je dat de muzikale herhalingen terugkerende thema's in het verhaal zijn. En als je dat zwak vindt, moet je misschien niet aan het recenseren van concept-albums beginnen aangezien je dan niet objectief kan oordelen.

Iemand die zo met zichzelf in de knoop zit dat hij van voren niet meer weet wat hij van achter heeft gehoord... Kan ik alleen maar medelij mee hebben.
Het album na de laatste berichten toch nog eens een aantal malen beluisterd en mijn mening blijft toch als een paal (of kaasschaaf) overeind: zeer goed doordacht, één verhaal en verveeld geen moment...

Wel, het is erg oneerlijk en kinderachtig van mij, maar zo ervaar ik het nu eenmaal.

Och, maar ik doe geen uitspraak over de teksten zelf. Ik zeg alleen dat het verhaal nergens op slaat, maar dat is niet per se een negatieve kwalificatie. Tommy van The Who bijvoorbeeld slaat natuurlijk ook nergens op, maar dat maakt het niet slecht. Het is gewoon typerend voor zogetheten 'rock opera's'. Wat dat betreft staat The Hazards Of Love in een traditie.


Een recensie is nooit een objectief oordeel, dat is onmogelijk. En ik hou wel degelijk van conceptplaten, maar op deze worden de thema's wel erg vaak herhaald en daar vind ik die melodieen simpelweg niet sterk genoeg voor.

Ik weet heel goed wat ik heb gehoord. Natuurlijk vind ik The Decemberists nog steeds een puike band, sarcasme is ook maar een stijlmiddel.

Ik vind Hazards of Love eerder een logische stap voor de groep als je bijvoorbeeld The Island bekijkt op Crane Wife... Is er dan zoveel "verandering" op dit album? Ik mis iets denk ik ... alleen weet ik niet wat

Klinkt wel leuk enzo. Maar luisterde gisteren Picaresque.. dat is toch echt een meesterwerk! Deze niet.

4,0*

Wat een indrukwekkend mooie plaat zeg. Heeft me compleet in de ban. En dan moet ik nog rustig gaan zitten voor de details van het verhaal ook. Heel veelbelovend. 4.5 om te starten. 5.0 zit erin.

Trouwens, iedereen die dit bandje gaat vergelijken met progrock uit de seventies luistert niet, maar vergelijkt alleen omdat het een conceptalbum is. Ik hoor hier gewoon prachtige folkpop met wat stevige rockinvloeden, maar niks geen rockoperatheater, groteske bewegingen of stadion-attitude. Voor mij klinkt het juist allemaal verdomde eerlijk.

Dat gevoel had ik eerst ook, maar ik begin me ondertussen af te vragen of The Hazards of Love niet gewoon het beste is dat ze hebben afgeleverd.

Nee, nee en nog eens nee. Geen schijntje vergeleken met de prachtigheid van Picaresque of de grootsheid van The Crane Wife. Gefaald concept, volgende keer beter?