The Decemberists - The Hazards of Love (2009)

het is nog niet een uitgemaakte zaak bij mij. Ik zie wisselende reacties. "You love it, or hate it", lijkt 't wel....
En ik? Ik zit in het midden.
Goede muziek, da's duidelijk, maar het pakt (nog) niet volledig.
Bepaalde stukken komen aardig tot leven na 4 draaibeurten, en het geheel luister lekker weg.
Crane Wife was sterk, Picaresque zeer sterk...... En ik kan er mee leven dat de muziekstijl iets is veranderd. Dus, we wachten nog even af.....
Openingsscore: 3,5 *

Je reinste troubadours, dat zijn het. Dat bleek al uit hun zeer verhalende nummers op voorgaande albums (luister bijvoorbeeld naar de tekst van 'The mariner's revenge song' van Picaresque). En nu een lang verhaal van bijna een uur. Samenvatting, of nee: interpretatie, van het Victoriaanse, sprookjesachtige verhaal (na enige studie):

Margaret rijdt het bos in op haar paard. Aldaar vindt ze een kreupel hert. Ondanks de schemering, tijd om het bos te verlaten, wil ze het dier helpen. Maar wat blijkt: het hert verandert in een mansmens (Later wordt 'opgehelderd' hoe dit mogelijk is). Zijn naam: William. Ze bedrijven de liefde in het bos. Na de daad keert Magaret terug naar haar dorp, waar ze wat bedrukt op de dorpelingen overkomt. Een van hen weet: Margaret is zwanger.
William wil Margaret. Margaret wil William. Maar William heeft een (boze) adoptiemoeder: de koningin van het bos. Zij heeft destijds William, die ter vondeling was gelegd bij een rivier, gered van een wisse dood. Als koningin heeft ze hem wel een handicap meegegeven: overdag struint ie door de bossen als hert, 's avonds neemt ie zijn gedaante als man weer in. Dit, om 's avonds de koningin te kunnen bekoren.
Als zij erachter komt dat William een scheve schaatst rijdt, is ze weinig enthousiast. Hij is haar altijd trouw geweest, maar zegt zich in dit geval niet altijd te kunnen beheersen (the wanting comes in waves). Hij smeekt zijn moeder om nog een nacht door te mogen brengen met Margaret. Morrend stemt ze in, mits hij de rest van zijn leven aan haar (koningins) zijde blijft.
Natuurlijk willen Will en Mar er samen vandoor.
Dan komt de losbol (the Rake) om de hoek kijken. Hij is ooit getrouwd geweest, had het prima naar zijn zin met zijn echtgenote (die kennelijk gewillig aan haar huwelijkse plicht voldeed), totdat ze kinderen begon uit te poepen. Bij de geboorte van hun vierde gaat het mis: zowel dat kind als de moeder overlijdt. De Rake zit opgescheept met drie kinderen, die hem enkel belemmeren in de door hem zo gewenste vrijheid. Hij vermoordt ze, zonder enig schuldgevoel, vakkundig. Sindsdien leeft hij in het bos.
In dat bos komt hij Margaret (die ongetwijfeld op zoek is naar haar grote liefde William) tegen en ontvoert haar. Probleem: ze komen bij een rivier die niet over te steken is zonder hulp. Natuurlijk wil de boze koningin van het bos wel een handje helpen om zo het meisje van haar William voorgoed een rotleven te schenken met de losbollige Rake. Zo geschiedt.
William, in het bos op zoek naar zijn geliefde, hoort aan de andere kant van de rusteloze rivier zijn Margaret om hulp roepen. Hij weet dat de rivier onmogelijk zomaar overgestoken kan worden. Hij gooit het op een akkoordje met het woelig tierende water: word voor nu even kalm en je mag me bij de eerstvolgende keer volledig opslokken, dan zak ik als een steen naar je bodem.
Verderop maakt de Rake aanstalten om met Margaret te doen wat hij wil. Maar wat is dat? Spookachtige stemmen: zijn drie vermoorde kinderen komen verhaal halen, in geestachtige gedaantes. De losbol krijgt die stemmen kennelijk niet uit zijn hoofd en laat Margaret gaan. Samen met William, die inmiddels de rivier is overgestoken, maakt ze zich uit de voeten. Maar ja, aangekomen bij de rivier zal hij zijn belofte aan het hevig stromende water in moeten lossen. Samen stappen ze in de rivier. Een kus, elkaar eeuwige trouw belovend, slaken ze een laatste zucht en zinken naar de bodem.

Een interpretatie, zoals gezegd. Eentje die natuurlijk vragen opwerpt. Zoals: wat gebeurt er met het kind in de buik van Margaret? De meningen lopen uiteen: het sterft samen met de geliefden. Of ze bevalt voor haar dood (met het mooie, maar cynische lot dat het ook een kind van het bos zal worden, net als William. Zou een mooie cyclus zijn: want natuurlijk zal dat kind ook weer opgevoed worden door de koningin van het bos etcetera).
Ergens las ik ook dat William in feite een van de vermoorde kinderen is (Isiah), het kind dat in een gevecht met zijn vader (Rake) stierf, waarna de Rake zijn lichaam verbrandde. Zijn as zou in een urn aan de oever van de rivier zijn gedropt, waarna de koningin van het bos zich over hem ontfermd zou hebben en hem dus weer zijn (tweeslachtige) leven zou hebben teruggegeven.

De keuze voor de muziek die de verschillende personages en de uiteenlopende situaties karakterschetsen is uiteraard weloverwogen. Zo staan de zwaarder aangezette, ruiger rockende delen, veelal in het teken van de boze koningin van het bos.

Dit is een album dat tijd kost. Niet even luisteren terwijl je staat te koken. Niet meeneuriën terwijl je aan het studeren/werken bent. Het verdient de volle aandacht, zowel muzikaal als tekstueel: temeer omdat deze twee elementen zelden beter doorweven zijn dan op 'Hazards of Love'. Mensen die simpelweg voorbijgaan aan het verhalende element van dit ingenieuze werk hebben er weinig kaaas van gegeten...

Fantastisch leuke plaat, je voelt meteen het geheel aan, ook al is elk afzonderlijk stuk mooi om horen.
Vanaf The wanting comes in waves begint naar mijn mening muzikaal het beste stuk om in de Reprise van The wanting comes in waves fenomenaal te eindigen. Een mooi stukje compositie waar ze als maar beter in worden. De evolutie van Picaresque naar The Hazards of love is duidelijk...
Ik ga niet staan verkondigen dat elke band zo'n plaat moet maken, maar the Decemberists weten wel wat het is om zo'n mooi schijfje af te leveren.
Hier kan ik niet anders dan 5* geven, gewoon omdat het zo verslavend is om elke keer terug te luisteren. Afkicken wordt de volgende stap...

Recensie in De Morgen (BE)

Wel even wennen, maar al met al een mooie, afwisselende CD
Voor mij de eerste Decemberists - smaakt naar meer.

De tweede helft (vanaf track 7) vindt ik het mooist

Het stemgeluid van de mannelijke zanger staat mij nog steeds niet geheel aan. De composities afzonderlijk en het concept zelf kan ik wel heel erg waarderen. 3.5* met uitloopmogelijkheid van een halfje...

Hey Lepel, interessant stukje! Wel een beetje wennen om mijn naam opeens overal te lezen:P

Een opera-idee kan inderdaad gebruikt worden om de zwakte van plaat te verhullen, maar ik vind de liedjes op zich eigenlijk ook heel goed. Het is in ieder geval geen belerende wannabe-literatuur, gewoon een verzameling goede ideeen die tot een geheel zijn gesmeed. Lekker CD'tje.

Heel goed stukje, Lepel. Bedankt!
Puur muzikaal trekt het album me aan, maar met jouw advies kan 't nog verder groeien.

Ik denk eerder dat een opera-idee afschrikt dan een slechte plaat te verhullen. Zo werkt dat in ieder geval bij mij. In het begin vond ik het ook niks en leek het allemaal wel erg makkelijk. Maar na een paar keer luisteren onthulde de plaat zich. Een beetje hetzelfde zoals ik ook steeds maar van Blinking Lights and Other Revelations ben gaan houden. Dus ze hebben het voor elkaar gekregen er staan gewoon geweldige nummers op. En alles zit muzikaal prima in elkaar. Heb mij nog niet eens echt op de tekst geconcentreerd. Dus heb nog geen idee waar het over gaat maar alsnog al gewoon 4.5 ster voor deze fantastische plaat.

Deze band was ik eigenlijk na Picaresque en een matig concert in Paradiso uit het oog verloren. Onterecht blijkt nu. Ik vind dit (en The Crane Wife) een topplaat. Ik houd van bands die eens wat anders proberen. Onmiskenbaar The Decemberists, maar bij vlagen steviger dan op voorgaande platen.

Ik vind dit toch wel een prima plaat. Ben benieuwd hoe ze het live gaan neerzetten op Crossing Border!

4*

Na een aardige start haak ik al snel af. Is er niemand hier die Won't want for love niets meer dan een slechte cover van Massive Attack's Teardrop vindt? Zodra dat nummer voorbij komt ben ik er klaar mee. Eerste nummers vind ik niet onder doen voor The Crane Wife. Ik mis een beetje de 'folk'feel van de eerdere platen. Die vind ik gewoon beter bij Malloy's stem passen dan het hardere rcokspul.
Op zich niets mis met conceptplaten (dat zijn toch bijna alle platen van Decemberists?) maar deze gaat me te ver en te veel gekopieer (het wanted: dead or alive intro was me ook opgevallen net als een eerdere oplettende forumposter
Twee sterretjes voor deze missser. . .
Overigens: wel hulde voor de mooie hoes

Ach ja, the Decemberists flikken het em weer. Ik ben erg laat dit jaar met het beluisteren van de nieuwe, als zijnde een verstokt fan. Alsnog, een review bij deze nietzoverassende maar toch verassend goede plaat.

Decemberists blijven het vertrouwde geluid houden met hun frontman, en toch is dit album weer zo anders dan hun voorgangers. Een rockopera maar dan echt cool. Hoogtepuntjes zijn er genoeg, met als toppunt 'The Wanting Comes in Waves'. Het samenspel met de Led Zepp achtige gitaren, de zangeres en Colin Meloys stemgeluid balanceert op het randje van té en prachtig.

Ik vind de wisselende stemmen hier dan ook niet onverwacht. Decemberists zijn natuurlijk al jaren een folkachtige band, en de sprong naar progrock met hun The Crane Wife was al erg gewaagd, laat staan de sprong naar rockopera. Je moet er van houden.

De albums Her Majesty en Picaresque zijn nog steeds de albums hoe ik the Decemberists ken en hoe ik ze altijd zal herinneren. Wat ze kenmerkt is de briljante opbouw en de geniale afsluiters. Deze worden alleen maar versterkt op hun prog album en op deze rockopera. Het orkestrale, magistrale, grootse en machtige geluid van de rockoperanummers wat snel te overweldigend zou zijn, worden op de juiste momenten afgewisseld met meer vertrouwd Decemberists geluid, en de afsluiter is in zijn relatieve ingetogenheid opeens een verademing. Een betere afsluiter had niet gekozen kunnen worden.

Misschien ben ik met mijn stiekeme voorliefde voor oude rockplaten een beetje bevooroordeeld, om nog maar te zwijgen van het feit dat de Decemberists erg hun best moeten doen om iets fout te kunnen doen bij mij. Laat ze maar gewoon doorgaan met hun ding doen. Ik hoop stiekem op een R&B of een soul versie van Decemberists. Wellicht dat ik dan ook nog wat ga zien in dat genre.

Genre: Te lieve indie-kids die vermoedelijk niet roken en in de kroeg Martini drinken.
Dat is nogal een overbeviste vijver, maar The Decemberists heb ik altijd wel een leuke band gevonden binnen dit genre.

En dan nu The Hazards Of Love.
Niet zoals voorheen een groeiplaatje, dit pakt en raakt me meteen.
Lijkt wel of ze iets meer pretenties hebben dan het merendeel van hun collega's.
Iets arty's dat wel wat doet denken aan Arcade Fire.
Meteen, subiet roep ik dit uit tot de beste plaat die ze tot op heden maakten.
Ik vind hem mooi, erg mooi.
Conceptplaat of niet, prog of niet, kinderkoortje of niet.
Enige minpuntje is dat het een enkele keer zo dicht langs PJ Harvey schurkt dat het bijna plagiaat wordt.
Alleen dat weerhoudt me er van dit onmiddelijk tot meesterwerk uit te roepen.
Maar verder: Boven verwachting.....IJzersterk.

Ook deze plaat schittert, het raakt je,
sleurt je mee in het album en is muziek die je altijd kunt luisteren!

Nou ik kan deze niet altijd luisteren.. neemt niet weg dat het schitterend is, maar altijd luisteren betekend voor mij ook dat ik dit lekker op de achtergrond aanzet.. en dat doe ik met de andere decemberists albums veel sneller

Ohohoh ik kan na afgelopen zaterdag alleen maar concluderen dat dit toch wel een meesterlijk stuk muziek is! Wat heb ik genoten van de intergrale versie op Crossing Border. Heerlijke opbouw en wat zijn die vocalen van Shara Worden (de heks) vet! Ja dit is toh wel een heel bijzonder plaatje

Tekstueel en muzikaal absoluut een van de beste Decemberists-platen, maar de stem van Colin Meloy verveelt me nu in zo'n mate dat ik eigenlijk een beetje genoeg heb gehad van The Decemberists. Ten tijde van The Crane Wife erg kunnen genieten, maar wat mij betreft is de liefde een beetje voorbij.

In eerste instantie was ik niet kapot van deze plaat. Het klonk allemaal niet verkeerd, de plaat groeide maar dat "magische gevoel" dat ik vaak bij The Decemberists krijg ontbrak.

Tot het optreden van de band op Crossing Border waar The Hazards of Love prachtig integraal en live werd opgevoerd. Sindsdien ben ik wat betreft The Hazards of Love echt om. Een waar meesterwerk!

Ben alleen bekend met the rake´s song, welke ik echt een bovengemiddeld nummer vind. Ligt de rest ook in deze lijn?

Je moet eigenlijk niet in nummers denken, het zijn soms helemaal geen afgeronde songs, soms zijn het zich herhalende thema's prachtige melodieen, instrumentale stukken en ondertussen wordt er een verhaal gezongen. Het is echt een wonderschoon album. Als je the rake´s song echt mooi vind moet je je hier maar aan wagen. Maar denk niet in losse nummers dus, je moet deze plaat in zijn geheel nuttigen. Doen ze live ook- integraal uitvoeren-, da's echt cruciaal om het op waarde te kunnen schatten.

Vind ik zo jammer he: ik heb nu alle albums gehoord van deze band..en de nummers zijn prachtig, goede composities, sterke tekst. Maar die stem van die zanger..ik vind het net een tikkeltje te zeurderiger. Het gaat me irriteren na een paar nummers.

Wat een zonde! Kan niet iemand anders de nummers opnieuw inzingen

Hmm toch twijfel ik nog nu ik weer wat nummers beluister
Hebben jullie dit ook (gehad): dat je die stem soms zeurderiger vindt en niet kunt hebben op bepaalde momenten?
Kom je hieroverheen

Nee, ik vind zijn stem juist erg mooi.

Wat mij betreft de plaat van 2009, een meesterwerk. Ik heb deze vele malen gedraaid en misschien verbazingwekkend, ook in de auto op langere afstanden vind ik dat The Hazards of Love echt geweldig klinkt.

Geen idee meer hoe ik uiteindelijk op dit album ben uitgekomen.
Maar ik ben er wel blij mee. Heerlijk album. Lekkere sfeer, mooi afwisselende zang tussen zanger en heerlijke zangeres.

Een band met een eigen stijl. Na dit album zullen we eens wat verder terug gaan in de back catalog

Via een vriend dit album leren kennen en was al behoorlijk onder de indruk van wat ik hoorde. Maar dit album is nu pas echt goed bij me binnen gedenderd. Ik loop al dagen met flarden van songs in m'n hoofd rond o.a. dat verschrikkelijk mooie 'oeoeoeoe'-stukje uit de beide Wanting Comes In Waves en het refrein uit het laatste nummer met die achtergrondvocalen die Didn't I zingen.

Het verhaal is behoorlijk uhm... vreemd te noemen ... een soort van supernatural love story with a sad ending maar ik hou van albums die op zo'n uitgekiende manier verhalen weten te vertellen. Muzikaal van een totaal andere orde maar op een of andere manier wel vergelijkbaar is Genesis' The Lamb Lies Down On Broadway. Vanaf de eerste minuut word ik in dat bizarre verhaal gezogen en dat gebeurd me nu al de hele week met Hazards Of Love. Ben ik blij dat dit album niet langer is dan een uur

Mijn eerste indruk van dit album is zeker positief. Het klinkt als een geheel maar de nummers op zich zijn ook sterk. Mooi is die afwisseling in de zang.

Geen verkeerd album, snap de negatieve recensies op Pitchfork etc. ook niet echt. Zit qua stijl een beetje tegen Black Mountain aan dit album en blikt her en der vooruit op de opvolger, King is Dead. Erg ambitieus concept album, gaan we vaker luisteren.

Dit is eigenlijk precies mijn mening. De muziek is goed verzorgd, en het is een ambitieus album. Zelfs de klavecimbel wordt voorzichtig tevoorschijn gehaald, een instrument waar ik toch wel een groot zwak voor heb, maar de mannelijke leadzanger vind ik erg beperkt.

De rocknummers vind ik hier wel een stuk sterker dan op Picaresque, al blijf ik er bij dat de echte kracht van deze groep in mooie, intieme liedjes ligt.

Is de meer country, rootsy inslag vanaf The King is Dead een nieuwe, of hebben ze voorheen ook al zoiets gedaan?