Celldweller - Soundtrack for the Voices in My Head, Vol. 01 (2009)

Celldweller, sinds 2003 officieel de nummer één equivalent van futuristische, hybride, gladgestreken doch verre van doffe, met trance-, dance-, ebm-, d&b en techno-invloeden doorspekte en tot in de verste puntjes geperfectioneerde industriële metal brengt ons wellicht als voorproefje van dit jaar te verschijnen studioalbum Sophomore, wellicht als serieuze release de soundtrack van de stemmen in het hoofd van Klayton Scott, enige lid van deze eenmansband.

Nu heeft de beste man onder het pseudoniem Celldweller al eerder een dergelijke release op de markt losgelaten, doch Soundtrack for the Voices in my Head, vol. 01 weet een stuk meer te boeien dan The Beta Cessions, de vage verzamelaar die enkele goede remixes afwisselde met zelden boeiende demo's, en tevens een gehele cd wijdde aan tergende instrumentaaltjes. Een stuk is echter nog niet een hoop. Dat stukje zit 'm in vooral in de vernieuwing hier, want op een demo en twee nieuwe versies ervan na zul je enkel nieuw materiaal tegenkomen.

Dat Klayton nou een man is die alles wat hij aanraakt in goud verandert is wellicht iets teveel eer. Hij kwam in 2003 met een uiterst fraai en grensverleggend debuut op de proppen, maar zadelde zijn aanhangers in navolgende jaren op met stapels iTunesdownloads, waarvan de helft slechts voor een- of tweemalige beluistering leuk was. Zo was ook The Beta Cessions een album dat een nasmaak kende die tot op Soundtrack for the Voices in my Head, vol. 01 nog niet vergaan is. Zo worden we aan het eind van de cd opgescheept met twee instrumentale versies (gebruikt in de trailers van Speed Racer, Iron Man, Spider Man 3 en The Last Legion) van Birthright die werkelijk geen ruk toevoegen aan de luisterervaring van de volledige versie (betiteld als Birthright beta 1.0 op deze schijf), en er enkel voor zorgen dat je door het herhalende element in de intro-baslijn de cd, die dus met betreffend nummer opent, niet snel tweemaal achter elkaar zult opzetten.

Dan resten nog een krappe vier handen aan overig materiaal. En zoals ons allen weet, heeft een mens er maar twee. Welnu, er zijn zij die van een overkill aan materiaal smullen, maar er zijn ook anderen, naar schatting de overige negenennegentig procent welteverstaan, die er hun aan de armen bevestigde uitstekels figuurlijk aan vol hebben. Waar dit allemaal vandaan komt verklaart ook de dubbele betekenis in de titel. Gedeeltes zijn werkelijk gebruikt in soundtracks dan wel trailers, maar het merendeel van de muziek is spaandermateriaal van het schrijfproces van voor dit jaar aangekondigd album Sophomore. De rest is het resultaat van Klayton's eigen ideeën over soundtracks, die hij dankzij de populariteit van zijn overige releases professioneel kon uitwerken. Zo werkt soundtrackcomponist Tom Salta mee aan de orkestrale ondersteuning op Ursa Minor, waarvan welgeteld vier versies voorbijkomen op deze toepasselijk getitelde 'soundtrack'. Naast Birthright (Beta 1.0) en verscheidene achtergrondvocalen zul je namelijk geen zang vinden op dit album.

En talent voor soundtracks heeft 'ie. Van zijn debuut is inmiddels niet voor niets ieder nummer al dan niet meermalen opgenomen in een soundtrack van film, game of trailer. Ook hier schijnt dat talent overduidelijk door. Hoewel de muziek regelmatig nog neigt naar metal, wordt de instrumentatie vaak uit de handen gegeven aan futuristisch synthwerk, dat op een wonderwel interessante wijze de rol van de gitaar overneemt. In combinatie met het soundtrackgeluid vormt dit dan ook de hoofdmoot van dit album. Het gemiddelde nummer klokt zo rond de twee minuten, precies genoeg voor een mooie actiescène. Maar wacht, actiescène? Er zit helemaal geen beeld bij!

Zo voelt Soundtrack for the Voices in my Head. Als ondersteuning voor een mooie film die niet bestaat. Als soundtrack voor mooi beeldwerk zou het geheel volstaan, maar de onsamenhangende aaneenschakeling van korte opzwepende composities voelt onaangenaam willekeurig. Individueel zijn ze erg sterk, maar het van begin tot eind afluisteren leidt mogelijk tot verveling.

Ik had natuurlijk liever een echt volwaardig Celldweller-album gehad, maar als tussendoortje is het niet te versmaden. De meeste tracks zijn aan de (te) korte kant waardoor je nooit echt optimaal in de sfeer van het geheel komt, maar het klinkt allemaal wel erg lekker. Bijna geen zang, maar echt missen doe ik het niet.