David S. Ware Quartet - Godspelized (1997)

Met: Matthew Shipp (piano), William Parker (bass), Susie Ibarra (drums)

David S. Ware... een saxofonist die wat betreft intensiteit en stijl wat doet denken aan de jaren '60 freejazz scène. Verwacht dus geen abstracte avant-garde maar eerder knetterende freejazz met een spiritueel randje. Ruim een uur aan pure emotie, dat echter wel heel modern en fris klinkt. Ware is geen copycat, wat betreft spelen zou ik nog net Coltrane als invloed kunnen opmerken, maar die heeft iedereen beïnvloed. Best wel een unieke saxofonist dus.

Deze plaat is uitgebracht op het Japanse DIW label. Dus gegarandeerd goede geluidskwaliteit. Dan de muziek: een gigantische muur van bulderende freejazz beukt ruim een uur lang keihard op je in. Wees er op voorbereid: hier moet je echt voor gaan zitten. Maar als je er voor zit: bijvoorbeeld op zo'n regenachtige donkere kutdag als deze in de auto in de file: man, wat is het dan goed! En... wat is het bij vlagen mooi. Ware blaast de longen uit z'n lijf: hij heeft een snoeiharde overblow die gek genoeg toch heel warm aanvoelt. Shipp, hier nog vrij jong speelt vooral enorme clusters waardoor de muur van geluid ontstaat. Parker vind ikzelf nooit zo bijzonder maar man: Susie Ibarra! Wat kan die griet drummen zeg. Het geheel doet me qua sound en intensiteit soms wat denken aan:Frank Wright - Unity (1974)

Samengevat: steengoeie plaat en top voorbeeld van de jaren '90 freejazz scène uit de States. Wel even voor gaan zitten.

Freejazz zoals de traditie het voorschrijft, met min of meer afgesproken routes en thema’s. De saxofonist kiest meestal voor een bepaalde richting in zijn improvisaties waardoor ze niet gefragmenteerd of chaotisch overkomen zoals dat bijvoorbeeld bij Charles Gayle het geval is. Die laatste gaat ook altijd voluit op de gaspedaal staan, maar dit is toch helemaal anders. Door zijn lange, duidelijke - soms ook lyrische - lijnen is de muziek van David S. Ware nog vrij goed te volgen en voelt het niet aan als “razen” door de registers.

Mede door de smaakmakende toevoegingen en ‘hints’ van Matthew Shipp worden er melodische toetsen geïnjecteerd in het pallet. Daardoor wordt het geluid volkomen volumineus: zowel verticaal als horizontaal. Zijn akkoordenclusters hebben daar zeker ook een aandeel in. Het is opmerkelijk hoe de twee op elkaar zijn ingespeeld en elkaar stimuleren in hun improvisaties. De manier van blazen van de bandleider is ook zeer gevarieerd. Meestal de karakteristieke ronde tenorklank, maar soms ook schriel en tierend naar het einde van het album toe. Toch steeds heel eigen, met een gekarteld randje.

De ritmesectie is degelijk, maar trekt nergens echt de aandacht naar zich toe vind ik. Wat op zich niet echt een probleem is, aangezien ze tussen twee redelijk ‘innemende’ muzikanten staan. Susie Ibarra ken ik via Zorn. Levert inderdaad goed werk hier. Ze zijn beide niet echt dominant of eigenwijs, vooral volgzaam, maar zeker niet passief. Ze voorzien ruimte en leggen accenten waar nodig. En ja… William Parker maakt de line-up alleen maar legendarischer.

Monumentale plaat, waarmee dit kwartet de luisteraar trakteert op hun ‘finest hour’.