Grandmaster Flash - The Bridge: Concept of a Culture (2009)

Hou hiphopleeft.nl in de gaten voor een review van The Bridge, jullie favoriete musicmeter user gaat dit album reviewen . Ik moet zeggen dat ik erg naar dit album uit kijk, ondanks dat verwacht ik er niet al te veel van.

Ik heb echt geen enkel idee wat ik me hierbij moet voorstellen. De man is over de 50 en daarmee eigenlijk al te oud, heeft amper muziek gemaakt de afgelopen zoveel jaar en komt nu ineens met een plaat?

Heb al een paar nummers kunnen luisteren van een promo en ik had er meer van verwacht, maar slecht is het niet.
In sommige nummers is er ook echt nog een beetje die old school sound met echte teksten over B-Boys enzo

Ik zal het album zo eens gaan beluisteren, ben toch wel heel erg nieuwsgierig.

Swagger is in ieder geval al een dope track vind ik.
En die met Busta is ook niet verkeerd.

Mij weet dit album absoluut niet te boeien; sterker nog ik vind het een gezapig project. Grandmaster Flash doet niks speciaals met zijn producties en deze weten mij dan ook niet te raken. Ik mis de creativiteit, daarnaast vind ik de onderliggende drum die vaak te horen is vaak niet mooi afgesteld. Q-Tip en Big Daddy Kane kunnen het album nog wat opleuken maar dan houdt het ook een heel eind op; het merendeel van de artiesten spreekt totaal niet aan op The Bridge.

Maar ik zal dit album de komende tijd nog vaak beluisteren aangezien ik het mag recenseren voor www.hiphopleeft.nl .

Nee, jammer genoeg is dit project ook mij niet echt bevallen. Het is zoals vele projecten de laatste tijd te vol met mc's, matige refreintjes en zeker niet altijd even goede beats. Grandmaster Flash weet op sommige momenten nog steeds erg sterk uit de hoek te komen, vooral op zo'n leeftijd vind ik dat wel sterk. Can I Take You Higher heeft een erg leuke beat vind ik. Het is lekker funky, en de sample is ook niet verkeerd. Zo zijn er wel meerdere momenten waar de beats niet slecht zijn en de mc's meer dan aardig. Maar grotendeels is het ook echt heel erg matig. Beats beladen met trance invloeden spreken mij jammer genoeg niet zo veel aan. Echt zonde want kwaliteit is hier echt nog wel te vinden. Maar jammer genoeg zijn de nummers niet goed geselecteerd waardoor het een onoverzichtelijk project is geworden.

We Speak Hip Hop maakt wel kans op de titel 'meest irritante nummer van 2009'.

Zeker, maar die met Q-Tip is weer erg dope, toch?

Ja die is wel dope.

Het geheel ziet er niet aantrekkelijk uit. En de man draagt nog steeds leer.

grandmaster flash is een dj en geen producer, zo simpel is het eigenlijk. deze plaat is te vertalen als marco van basten die trainer wordt omdat hij goed kon voetballen. wat absoluut geen garantie is op succes als trainer.
owjah en zwaar gedateerde sound ook, net als dat 4-3-3 en aanvallend totaalvoetbal

... Ik vind dit album niet zo slecht als andere dat vinden.

Ik vind dit ook wel leuk eigenlijk. Okay, het gaat nergens over, maar het is wel vermakelijk en Swagger is gewoon een fijn nummer. Stevent af op 2,5*/3*, denk ik.

Hij staat deze week op luisterpaal!

Iedereen die ook maar een beetje verstand van hiphop heeft, kent de naam Grandmaster Flash. De DJ/producer, die in het normale leven Joseph Saddler heet, maakte in de jaren tachtig furore met The Furious Five; deze samenwerking leverde onder meer de baanbrekende single The Message op. Twee decennia later, op eenenvijftigjarige leeftijd, probeert hij met zijn nieuwe album The Bridge: Concept of a Culture zijn carrière nieuw leven in te blazen.

Voor het album is een enorm blik aan gastartiesten opengetrokken: onder meer Q-Tip, Snoop Dogg, KRS-One en Big Daddy Kane verschijnen om één of meer gastverses te leveren. Naast deze bekende namen doen er ook heel wat artiesten mee aan dit project die nog geen naam hebben gemaakt binnen de hiphop, zoals Afasi, Hedonis Da Amazon en Syndee.

Al snel blijkt op The Bridge echter dat Grandmaster Flash niet meer de DJ van weleer is. Het ontbeert de producer vooral aan creativiteit, wat naar voren komt in een grote eentonigheid en tonen of bliepjes die oneindig herhaald worden. Deze omschrijving slaat perfect op de saaie opener Welcome, maar ook bijvoorbeeld Bounce Back kent een te hoog bliepje dat zich maar blijft herhalen. Als de producerende Grandmaster er zoals hier het geval is maar weinig van bakt, dan gaat de aandacht bijna automatisch over naar de gastartiesten.

Die lijken al snel een stuk beter te zijn, als Q-Tip op het begin van het album met zijn prachtige en kenmerkende hoge stem het refrein van Shine All Day met bezinning zingt; en ook de verse die hij rapt (in hetzelfde nummer) steekt torenhoog boven het gemiddelde niveau van het album uit. Jammer genoeg blijkt dat de bijdrage van de ATCQ-rapper een van de zeer schaarse hoogtepunten op het album is, want het niveau gaat na dit nummer gestaag omlaag.

Het dieptepunt tekent zich aan in de vorm van We Speak Hip Hop, een nummer dat een bijdrage van KRS-One kent. Dit keer is het niet eens zozeer de schuld van Grandmaster Flash dat de ergernis toeslaat; zijn productie, bestaande uit warme blazers, is weliswaar niet geweldig, maar kan er mee door. Het is KRS-One die schuldig is aan het lage niveau van de track. Zijn zware stem doet het allang niet meer zo goed als in de twintigste eeuw en tekstueel is het bij vlagen erbarmelijk: “I don’t speak Swedish, I don’t speak Spanish, I don’t speak Japanese, I don’t speak French with Y’all, stand on my culture proud singing the praises loud: we speak Hip Hop.”

Een schrale troost voor KRS-One is dat hij niet de enige rapper is die een laag niveau haalt, want eigenlijk is er, op Q-Tip na, helemaal niemand die het album echt weet op te leuken. Naast gastheer Grandmaster Flash mag het merendeel van de artiesten dat op The Bridge: Concept of a Culture verschijnt zich achter de oren krabben, zelfs grootheden als Snoop Dogg en Big Daddy Kane, die er weinig aan lijken te doen om van de saaie producties iets te maken.

Is alles wat Grandmaster Flash op dit album doet dan verkeerd? Niet helemaal, af en toe laat de veteraan horen dat hij er nog wel wat van kan. Op When I Get There brengt hij een mooi oldskoolgevoel naar boven. De rustige productie heeft een juist afgestelde drum, met daaroverheen een melodieuze fluit, wat zorgt voor het productionele hoogtepunt.

Er kan gesteld worden dat The Bridge: Concept of a Culture een erg zwakke rentree is voor Grandmaster Flash. Het ontbreekt de DJ die er jaren geleden nog voor zorgde dat hiphop een betere naam kreeg bij het grote publiek vooral aan inventiviteit, wat een te eentonig en soms zelfs wat vervelend album oplevert. Daarnaast stellen de vele gastartiesten collectief teleur. The Bridge: Concept of a Culture kan dan ook het beste snel vergeten worden.

Deze recensie is natuurlijk ook op www.hiphopleeft.nl te lezen.

De plaat is voor mij een enorme tegenvaller, ondanks de toch wel vette single "Swagger" van deze hiphoppionier. Ondanks de grote namen (Busta, Q-Tip, Krs, Big Daddy Kane, ..) kan deze plaat mij absoluut niet overtuigen. Eentje om snel te vergeten.

wat een gezeik hiero!! ik vind het echt wel een lekkere plaat met name nr. 2 7 9 10 11 12 echt lekkere sound! 1,8 ster is echt te laag!