Queensrÿche - American Soldier (2009)

Vanaf de EP in 1983 ben ik een fan van Queensrÿche, een groep uitstekende muzikanten die nooit in de pas liep maar koppig zijn eigen weg ging, geen enkel album lijkt op elkaar. Toch is hun ster al een tijdje tanende, ik vind Promised Land hun laatste echte meesterwerk en dat coveralbum Take Cover uit 2007 een regelrechte zeperd!
Vorig jaar zei ik al dat het een conceptalbum ging worden en sprak ik mijn hoop uit dat ze nog één keer konden knallen zoals alleen zij maar kunnen. Dit is een redelijk goed album en na een voor mij ontgoochelende periode vanaf 1994 opnieuw een schuchtere aansluiting met wat ze kunnen. Ik heb er mijn tijd voor genomen want dit heeft tijd nodig. Aanvankelijk was ik maar weinig opgelucht met de diverse gesproken stukken, het stoort het ritme van het album nog altijd, nu gaat het. De muziek is eindelijk weer eens een opluchting maar ik mis nog altijd de input van Chris DeGarmo, ik denk dat dit album meer zou sprankelen met hem erbij. Meeslepende muziek en teksten zijn het ook, maar dat kan gezien het thema niet anders, ik mis een beetje variatie tussen de nummers, ik moet echt moeite doen zoals bij Promised Land maar hier moet ik er de aandacht bij houden. Hier en daar zou ik zelfs durven knikkebollen. Voor de rest zeg ik dat A Dead Man's Words en Man Down! mij het meest aanspreken, konden voor mij zo op Promised Land staan. Geoff Tate blijft nog altijd een wereldzanger, de emotie die zijn stem uitstraalt is uniek.
Mijn hoop op een knaller is niet uitgekomen, mijn vrees voor een flutalbum is gelukkig ook niet uitgekomen. Degelijk, niet meer, niet minder.

Toch wel een zeer goede comeback plaat. Het heeft eventjes geduurd, met wat experimentelere kanten van de band te horen op platen van 1997 tot aan 2003 en een volledige slag in de lucht met Operation: Mindcrime II, maar dan komen ze toch weer terug met een redelijk sterk album die wel wat terug grijpt naar de wortels van de band. Velen hier zeggen dat Chris DeGarmo duidelijk mist hier, maar ook hij kon platen als Promised Land en Hear In The Now Frontier, die iedereen net iets minder lijkt te vinden, niet redden. American Soldier heeft hem dus niet nodig. Het zwakke aan de plaat is de slechte start met Sliver en Unafraid. Het eerste nummer lijkt ballen te vertonen maar kruipt al snel zijn hol in, en de tweede bevat te veel gesproken woorden. Verder is het puur klassieke Queensrÿche op zijn modernst, wat over het algemeen vaak als minder wordt beschouwd, maar toch zeker niet slecht. Mijn favorieten zijn Dead Man's Words, Man Down! en Home Again. De rest mag er ook wezen! Deze plaat heeft me weer hoop gegeven op een nuchtere carrière voor de band.

Nou ben ik niet zo'n patrioot die trots de vlag in mijn armen neemt en met liefde voor mijn vaderland de parade bewandeld maar dit is toch een vrij aardige schijfje.
Na de ietwat teleurstellende tweede deel van Operation:Mindcrime noemde ik het zelfs een terugkeer naar de goede vorm!

Het concept van het plaat zijn de verhalen van (Amerikaanse) soldaten die voor hun land streden (en we weten allemaal hoe patriottisch de gemiddelde Amerikaan kan zijn) en dat levert aan de ene kant een trotse plaat op maar aan de andere kant ook een verhaal van verlies.
Lees de teksten maar eens rustig door en probeer in de verhalen te kruipen.

Dit is zeker een goede album, ook en misschien zelfs vooral voor de niet-patrioten.

Tijdens het luisteren nu mijn stem verhoogt naar een welverdiende 4 sterren!

Geoff klinkt inderdaad niet meer als vroeger en stiekem had ik ook gehoopt op een harder, steviger en iets meer uptempo album toen ik hoorde waarover het album zou gaan.

Wat het album echter mist in algemeen tempo wordt toch voor een groot deel goedgemaakt door de toch wat duistere en zware sfeer op dit album. De door de soldaten gesproken stukken ( het zijn fragmenten van een aantal van de interviews die Geoff heeft gedaan voor dit album ) hebben daar volgens mij een groot aandeel in en zijn dus ook wat dat betreft voor mij onmisbaar.

Het fraaie gitaargeluid van Michael Wilton is het 2e element wat deze plaat zo mooi maakt voor mij. Het sterkst vind ik dat nog wel op een zelden genoemd nummer en dat is Middle Of Hell. Kippevelmoment is wel het in de achtergrond wegstervende "the'll disappear" tijdens de gitaarpartijen vanaf 2.38 t/m 3.25.... heel mooi gedaan!!

En het 3e element is toch de emotie die Geoff hier weer mooi weet neer te zetten; je voelt gewoon dat hij zich door de vele interviews goed heeft kunnen inleven in de emoties van de soldaten.

Helaas voor mij begint het album met het minste nummer ( en meest irritante ) maar vanaf Hundred Mile Stare t/m Man Down is het een heel sterk album. Van de 2 ballads daarna kan ik Remember Me dan beter waarderen dan Home Again.

Mijn favorieten bestaan uit de vaak genoemde nummers At 30,000 Ft en A Dead Man's Words en de zeer sfeervolle en sterke afsluiter The Voice. Eigenlijk compleet anders dan de rest van de plaat; zoals ook bv I Will Remember op Rage For Order of Somewhere Else op Promised Land.

Queensryche - The Voice - YouTube ( kort stukje uit een interview met Geoff )

queensryche -the voice - YouTube ( live ) Vooral de moeite waard vanwege de op de achtergrond getoonde indrukwekkende beelden.

Erg fijne plaat dit. Men doet hier geen poging terug te grijpen naar het geluid uit het verleden van de band en dat doet deze plaat goed. Sfeervolle nummers met If I Were King als uitschieter. Nee, het niveau van vroeger haalt QR niet meer, maar deze plaat is alleszins de moeite waard. Dat Geoff Tate hier de hogere regionen niet meer haalt is niet erg. Zijn stem klinkt nog steeds bijzonder aangenaam en past uitstekend bij deze nummers.

Ach, het album klinkt beduidend meer als Queensrÿche dan Operation: Mindcrime II. Ik moet toegeven dat ik toen buiten If I Were King en Home Again niet heel veel van dit album had onthouden en na afloop van het beluisteren van dit album moge duidelijk zijn dat dit ook niet de beste songs waren. Grootste pluspunt: de solo's die te horen zijn, zijn erg fijn. Verder ben ik blij met de consistente sound van het album. Klinkt als de logische opvolger van Promised Land als de band nu pas voor het eerst een beetje meer de alternatieve rock er (licht) in zou voegen.

De problemen die ik met het album heb zijn de vele voice-overs, een flink aantal zanglijnen en het feit dat het allemaal niet geweldig is. De algemene kwaliteit is echter wel goed genoeg om te zeggen 'ja, ik vind dit toch best wel lekker wegluisteren'. Het ligt vooral aan de muzikale kwaliteiten van de band en het feit dat de productie lekker levendig is en een hele dikke 3.5 sterren is het zeker niet, maar ik hoor hier toch beduidend meer kwaliteit terug dan bij de albums hiervoor het geval was. Home Again hoeft van mij dan absoluut niet, maar The Voice is wel weer een erg sterke afsluiter.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. American Soldier
9. Operation: Mindcrime II
10. Hear In The Now Frontier
11. Tribe

Nou, wat zullen we hier van maken? Het is beter dan de voorganger. De band klinkt weer meer als Queensryche. De songs zijn mooi verpakt in een aantal gevallen, maar het heeft verdomd weinig inhoudelijks te bieden. De productie is goed. De gitaarsolo's zijn fijn. Er blijft alleen niets hangen. If I Were King heeft de meeste potentie en is bij vlagen behoorlijk genietbaar. De rest variert van heel erg matig tot tolerabel. Fijne achtergrondmuziek met soms een goede sfeer. Weer een album dat ik nooit meer zal opzetten.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. American Soldier
9. Promised Land
10. Operation: Mindcrime II
11. Tribe