Queensrÿche - American Soldier (2009)

Afgelopen week "Generation Kill" gekeken.
Staat als serie wellicht haaks op deze plaat, maar deed mij er wel toe besluiten deze nog weer eens op te zetten.
Prettige plaat!

nou ik. ik mis veel pit en meeslepenheid die oude queensryche platen zo mooi maakt. goed ze zijn wat ouder maar toch echt goed kan ik dit album niet vinden. sorry voor de liefhebbers.

En inmiddels al met een punt verhoogt.

Ik zeg een ding: Chris DeGarmo

Vanaf de EP in 1983 ben ik een fan van Queensrÿche, een groep uitstekende muzikanten die nooit in de pas liep maar koppig zijn eigen weg ging, geen enkel album lijkt op elkaar. Toch is hun ster al een tijdje tanende, ik vind Promised Land hun laatste echte meesterwerk en dat coveralbum Take Cover uit 2007 een regelrechte zeperd!
Vorig jaar zei ik al dat het een conceptalbum ging worden en sprak ik mijn hoop uit dat ze nog één keer konden knallen zoals alleen zij maar kunnen. Dit is een redelijk goed album en na een voor mij ontgoochelende periode vanaf 1994 opnieuw een schuchtere aansluiting met wat ze kunnen. Ik heb er mijn tijd voor genomen want dit heeft tijd nodig. Aanvankelijk was ik maar weinig opgelucht met de diverse gesproken stukken, het stoort het ritme van het album nog altijd, nu gaat het. De muziek is eindelijk weer eens een opluchting maar ik mis nog altijd de input van Chris DeGarmo, ik denk dat dit album meer zou sprankelen met hem erbij. Meeslepende muziek en teksten zijn het ook, maar dat kan gezien het thema niet anders, ik mis een beetje variatie tussen de nummers, ik moet echt moeite doen zoals bij Promised Land maar hier moet ik er de aandacht bij houden. Hier en daar zou ik zelfs durven knikkebollen. Voor de rest zeg ik dat A Dead Man's Words en Man Down! mij het meest aanspreken, konden voor mij zo op Promised Land staan. Geoff Tate blijft nog altijd een wereldzanger, de emotie die zijn stem uitstraalt is uniek.
Mijn hoop op een knaller is niet uitgekomen, mijn vrees voor een flutalbum is gelukkig ook niet uitgekomen. Degelijk, niet meer, niet minder.

Mooie bespreking over Queensryche Sir Spamalot. Ik heb lang getwijfeld om deze te gaan kopen, maar voorlopig nog maar niet. Jij hebt me nu wel overtuigd. Een degelijk album heb ik niet meer dan een tientje voor over. Het is wachten dus dat deze aardig in prijs gaat zakken, want dan ga ik hem wel even checken denk ik.

Hm, Sir Spamelot's bespreking klinkt niet al te hoopgevend. Draai deze week de eerste vier platen veel. Het blijft zooo ontzettend goed. Ik ga het toch maar proberen......eerst even Rage for Order, dan tanden op elkaar en deze

Wel Antagoon, ik ben benieuw naar je luisterervaring. Dit album is niet slecht maar wellicht speelt mijn nostalgiefactor en verzuchting naar hun beste tijden een belangrijke rol in mijn luisterervaring. Ik kan wat hebben van die mannen, het blijft één van mijn favoriete groepen.

Ja, dat speelt bij mij ook een grote rol.....kreeg op de middelbare school van de grote broer van een vriend (...) een bandje met The Warning en Rage for Order en daarna was ik verslaafd. Dat bandje h-e-l-e-maal grijsgedraaid.
De echte(?) metalheads liepen maar te zeiken over de synthesizers en dat het te melodieus was.....alsof dat negatieve kwalificaties zijn......geen echte hardrock, maar ik hoorde alleen maar die prachtige emotie in de stem van Tate, twee gitaristen die origineel klonken en de vele details. Zo'n band kan het nooit meer ècht verpesten natuurlijk.
Kan me ook wel vinden in jouw "Promised Land hun laatste echte meesterwerk"......al vind ik het geen meesterwerk, een goede plaat is het zeker, zelfs een beetje een onderschat.
Laat het weten, zodra ik deze aan een grondige luistertest heb onderworpen.

Ik vind dit zeker een goed album. Er staan in ieder geval erg goeie nummers op. Maar ook wel best veel vind ik en sommige onderscheiden zich niet meteen duidelijk van andere. Dat geeft al snel het gevoel van dat het een lange zit is. Maar wat doorzetten loont wel. Intussen springen er al meteen enkele mooie nummers uit. Zoals voor mij persoonlijk onder andere Home Again. Toch wel een heel emotioneel deut dat Geoff Tate hier met zijn eigen dochter zingt, die toen nog maar tien was of zo.

Toch wel een zeer goede comeback plaat. Het heeft eventjes geduurd, met wat experimentelere kanten van de band te horen op platen van 1997 tot aan 2003 en een volledige slag in de lucht met Operation: Mindcrime II, maar dan komen ze toch weer terug met een redelijk sterk album die wel wat terug grijpt naar de wortels van de band. Velen hier zeggen dat Chris DeGarmo duidelijk mist hier, maar ook hij kon platen als Promised Land en Hear In The Now Frontier, die iedereen net iets minder lijkt te vinden, niet redden. American Soldier heeft hem dus niet nodig. Het zwakke aan de plaat is de slechte start met Sliver en Unafraid. Het eerste nummer lijkt ballen te vertonen maar kruipt al snel zijn hol in, en de tweede bevat te veel gesproken woorden. Verder is het puur klassieke Queensrÿche op zijn modernst, wat over het algemeen vaak als minder wordt beschouwd, maar toch zeker niet slecht. Mijn favorieten zijn Dead Man's Words, Man Down! en Home Again. De rest mag er ook wezen! Deze plaat heeft me weer hoop gegeven op een nuchtere carrière voor de band.

Unafraid is wel een goed nummer vind ik, maar niet om vooraan op het album te staan. Dat op het eind van het album dan weer twee ballads staan (Remember Me en Home Again) werkt ook niet zo goed.

Een paar nummers minder in een andere volgorde zou volgens mij een veel sterkere indruk kunnen geven.

Het blijft voor mij toch worstelen met dit album. Belangrijkste reden, de stem van Geoff Tate. Die is gewoon niet meer wat het geweest is en ze irriteert mij een beetje.

ik vind het ook lastig en heb het opgegeven. Ik baal er eigenlijk een beetje van, maar ja......5 top platen, veel meer kan (en mag) je ook niet van een band verwachten.

Ik heb er weinig moeite mee, buiten Hear in the Now Frontier vind ik alle Queensrÿche albums meer dan de moeite waard. Zelf vind ik ook de eerste 5 de beste maar de rest is nog altijd beter dan het gros platen die verschijnt. Ze klinken in ieder geval nooit hetzelfde, en groeien in mijn ogen nog steeds.

In ieder geval boeiender dan Judas Priest, Saxon, Manowar en honderd andere Metal bands die al 30 jaar dezelfde platen uitbrengen.

Queensrÿche en dit album zullen er niet beter op worden door andere bands af te kraken. Rob Halford en Biff Byford zijn in ieder geval nog prima bij stem. Maar hoe ik ook mijn best doe, ik kan er niet onderuit die van Geoff Tate een flauwe afspiegeling te vinden van wat ze ooit geweest is. En anders hoeft niet meteen slechter te zijn, maar dat is hier wel. Vroeger zat er een hoop power in, nu klinkt ze gewoon uitgeblust en het aanhoren is voor mij afmattend. Jammer, want hier en daar staan er wel goede nummers op het album. Maar ook de hoeveelheid ervan, de opbouw van het geheel, werkt eerder vermoeiend dan inspirerend. Het zij zo.

Geoff Tate is een notoir kettingroker. En dat is eeuwig zonde. De alternatieve rock van Tribe en Q2K is nog redelijk gesneden voor zijn stem. Maar metal kan hij niet heel goed meer aan.

Biff nog wel idd maar Rob...

Dat wist ik niet maar dit verklaart veel. De man lijkt gewoon niet genoeg ademkracht meer te hebben om overtuigend uit te halen.

Halford moet het in de hogere regionen wat vaker laten liggen. Maar een octaafje lager kan hij nog behoorlijk overtuigend zijn.

Bij Geoff Tate stoor ik mij ook aan de krachteloosheid. Zijn stem heeft een wat zeurderig karakter op Mindcrime II en hier op American Soldier.

Misschien wel, maar dat vind ik bij Geoff Tate ook. De beste man haalt de hoogtes van The Warning bij lange na niet meer maar kan nog steeds redelijk goed zingen. Halford heeft een veel kleiner bereik op het moment en kan live ook geen show meer geven, dan wint Tate toch met afstand.

Heb je de nieuwste van Judas Priest al gehoord? Nostradamus is toch zeer verschillend van alle andere platen, en daarmee meteen mijn favoriet.

laatste Halford ook gehoord

Maar we moeten ook niet vergeten dat ie al richting de 60 loopt waar Tate net in de 50 is.

Maar ik vind Tate hier overigens helemaal niet verkeerd klinken hoor.

De hogere regionen heeft eigenlijk al vanaf Promised Land losgelaten en daar is een wat meer ingetogen, meer duistere stijl voor teruggekomen die ik zeker kan waarderen.

Komop ozwald, op het nummer Someone Else van Promised Land zingt Tate bijna lettelijk zijn longen uit zijn lijf, en levert hij misschien wel zijn beste zang prestatie ooit uit zijn Queensryche carriere.

Je bedoeld vast NA Promised Land denk ik.

da's inderdaad wonderschoon gezongen maar toch veel minder met de felle uithalen dan in de eerste 3 lp's.

De hele discussie bewijst wel hoe belangrijk Geoff Tate is voor Queensÿche. Door alle bekende kritieken op Tate's stem zit ik soms onbewust te zoeken naar momenten waarop het hoorbaar is dat Tate's stem achteruit is gegaan.

Aanvankelijk valt het niet op, maar hij schuwt inderdaad de hoogte vaker, gebruikt minder vibrato en houdt uithalen minder lang aan.

Toch vind ik dat Tate het hier nog heel behoorlijk doet. Een stuk beter dan de gemiddelde rock/metalzanger, al ben ik niet genoeg op de hoogte van zijn live prestaties van de afgelopen jaren. Daarnaast is het ook gewoon een prima album, hoewel 'ie niet zo sterk is als de klassieke platen. Het probleem zit 'm vooral in het wat saaie middenstuk. Nummer 5 t/m 8, ik vind er gewoon niet veel aan..

'Remember Me' en 'Home Again' zijn de enige nummers die ik echt ondermaats vind. 'Remember Me' is zwak gezongen, en Tate had z'n dochtertje thuis mogen laten op 'Home Again'.

Het album bevindt zich daarmee voor mij precies in het midden. De ene helft doet aan als de zoveelste miskleun, en de andere helft vind ik een behoorlijke comeback.

Toch mis ik Chris DeGarmo ook wel een beetje. Zijn rol was niet de minste in de totstandkoming van de typische Queensÿche sound.

DeGarmo had zeker een grote rol in de hoogtijdagen. Hij schreef veel en zijn solo's en riffs zijn behoorlijk herkenbaar.
Het materiaal op American Soldier vind ik ook een beetje vleesch nog visch. Het is allemaal niet verschrikkelijk maar het bevat een ernstig gebrek aan avontuur.

denk bij tate om het even elk ander middelmatige zanger en je houdt ene voor queensryche begrippen vrij vlakke plaat over

idd, tate was en is enorm belangrijk in de queensryche sound

waarom en op welke manier de garmo precies wordt gemist, tis ,moeilijk aan te wijzen/horen, mar je hoort ut wel

Hmmm.....ze hebben inmiddels meer matig/redelijke albums dan opvallend sterke ? Toch vreemd hoe het allemaal is gelopen na Promised Land.

Ben het niet helemaal met jullie eens, vanaf de vijfde track tot het einde is het gewoon een steengoede plaat, hetzij wat flauwer dan bijvoorbeeld een Promised Land, maar ik vind dat er duidelijk sprake is van een hard werkende band en de aparte sfeer van American Soldier is gewoon typisch Rÿche. Tate heeft inderdaad een hele grote rol in de band, en zonder hem zou het misschien allemaal niets meer, maar zo moeten we niet kijken, want hij zit wel degelijk in de band en dus is het nog iets.

Ik kan niet wachten op hun nieuwe plaat, en die zou in het eerste halve jaar van 2011 moeten uitkomen...