Balmorhea - All Is Wild, All Is Silent (2009)

Blogs kunnen zo fijn zijn om dingen te ontdekken. Hoesjes kunnen daarbij mooie visitekaartjes zijn want het aanbod is vaak zo groot dat je door de bomen het bos niet meer kunt zien.
Het landschap wat te zien is op de hoes van All Is Wild, All Is Silent is een stuk ruimtelijker dan een dicht bos en het sprak me voldoende aan om het blind te proberen. De band Balmorhea zei me eigenlijk nog helemaal niets ook al hebben ze al eerder albums afgeleverd. Misschien zijn die compleet aan me voorbij gegaan vanwege het etiketje dat deze band opgeplakt krijgt hier en daar, nl. postrock. Aangezien dat niet helemaal mijn ding is bedank ik er dan ook meestal wel voor.

En toen hoorde ik opener Settler en wist niet wat ik meemaakte: dit is gewoon wonderlijke muziek die nergens zwaar overkomt en waar ik absoluut het label postrock niet op zou willen zien staan. Een instrumentaal nummer waar wel wat vocalen worden ingezet maar dan als instrument. Akoestische gitaarpartijen, swingend handgeklap en vooral zwierige strijkersarrangementen die de boel open houden. De conclusie is dan snel gemaakt: deze jongen zat gelijk op het puntje van zijn stoel en genoot volop van deze onverwachte traktatie. Als we verder op het album ook nog geconfronteerd worden met pianoklanken in combinatie met bijvoorbeeld de cello dan kan het eigenlijk al niet meer fout gaan.
Wat deze muziek extra aantrekkelijk maakt is dat het niet valt in de gevaarlijke valkuil genaamd saaiheid. Mooie klanktapijten zijn uiteraard zeer fijn maar kunnen op den duur gaan vervelen, zeker als het instrumentale albums betreft. Dit gezelschap weet dit te voorkomen door tempowisselingen door te voeren en over te komen alsof de duivel op hun hielen zit zonder onverdreven te gaan raggen. Ook de vocalen die spaarzaam ingezet worden als instrument werken sfeerverhogend en maken het net even anders evenals de toevoeging van de banjo.

All Is Wild, All Is Silent blijkt net zo ruig als het landschap op de foto maar heeft ook z'n grenzeloze schoonheid die het graag prijsgeeft.
Hopelijk zal het zijn wondere wereld voor velen gaan ontvouwen want het verdient wel wat luisteraars. Ik ben in elk geval overstag en kan hier voorlopig nog wel even mee vooruit: schitterend!

De perfecte soundtrack voor de betere western van nu.......

Balmorhea is een Amerikaanse band die rustige, instrumentale muziek maakt. De groep is in 2006 opgericht en hun stijl wordt vaak omschreven als een mix van klassieke muziek, folk en post-rock. Hun muziek is vooral kalm en dromerig, met veel gebruik van piano, gitaar en strijkinstrumenten zoals de viool. Balmorhea weet met hun composities een bijzondere sfeer te creëren. Het is muziek die je helpt ontspannen of nadenken, en daardoor heeft de band veel trouwe fans over de hele wereld. In 2009 brachten ze hun album All Is Wild, All Is Silent uit, wat gezien wordt als een van hun beste werken.

Het album All Is Wild, All Is Silent bestaat uit negen nummers die samen een mooi geheel vormen. De muziek neemt je mee op een reis door verschillende emoties. Sommige nummers zijn rustig en kalm, terwijl andere opeens vol kracht en energie zijn. Balmorhea gebruikt veel akoestische instrumenten, wat de muziek warm en levendig maakt. Het is een album dat veel gevoelens oproept, zonder dat er zang of woorden nodig zijn. Laten we eens naar de nummers op het album kijken.

Beschrijving van de nummers:

Settler
Dit nummer begint heel rustig met zachte klanken van de gitaar en piano. Beide voeren je naar een eerste climax. Daar voegt zich een strijkje bij en tenslotte een ritmisch handgeklap voor het slotakkoord. Het is een perfecte opening voor het album. Het voelt alsof je op een reis begint, zonder te weten waar je naartoe gaat.

March 4, 1831
In dit korte nummer hoor je de viool en gitaar op een hele mooie manier samenkomen. De muziek klinkt warm en dromerig, maar heeft ook een beetje een melancholisch gevoel. Het tempo is langzaam, en het nummer geeft je de tijd om na te denken en te reflecteren.

Harm & Boon
Dit lijkt een van de rustigere nummers op het album. De piano speelt aanvankelijk de hoofdrol en creëert een gevoel van rust. Het nummer klinkt een beetje triest, maar ook heel mooi en zacht. Dan ineens is daar de drum en de elektrische gitaar. Ook het tempo gaat omhoog. En dan opeens weer serene rust. In een kalm tempo leiden de piano en de gitaar je naar het slot

Elegy
Begint heel kalm met gitaar, maar naarmate het nummer vordert, bouwt de muziek op en wordt het steeds intenser. Het nummer voelt als een reis die langzaam aan kracht wint. De klanken van de gitaar en de viool geven het een dramatisch gevoel, maar het blijft toch ontspannen.

Remembrance
Dit nummer klinkt door zijn titel als een ode aan herinneringen. De muziek klinkt meewarig en roept daardoor een gevoel van nostalgie op. Het is een nummer waarin de mandoline een belangrijke rol speelt. Na de apotheose is de viool aan de beurt. Het nummer nodigt uit om even stil te staan en terug te denken aan het verleden.

Coahuila
Bij Coahuila komt er iets meer leven in het album. Het heeft een iets hoger tempo en klinkt vrolijker dan de eerdere nummers. De gitaar en de strijker werken samen om een luchtige, bijna speelse sfeer te creëren. De beleving is intenser en dat is wel prettig.

Night in the Draw
Dit is een meer mysterieus nummer met zachte gitaar en langzame klanken.Totdat de mandoline het overneemt en meer snelheid brengt. Het nummer roept beelden op van een donkere nacht, waarin alles stil is, maar waarin de muziek is vrji subtiel is naar het toch wel krachtige einde..

Truth
In Truth hoor je een mix van rustige en intense momenten. De muziek bouwt langzaam op en wordt uiteindelijk steeds krachtiger, alsof de waarheid langzaam naar buiten komt. Het is een van de langere nummers op het album, wat het ruimte geeft om zich volledig te ontwikkelen. De piano en het strijkje beleven samen een intens slot

November 1, 1832
Dit is het laatste nummer van het album en een van de meest emotionele stukken. De piano klinkt dromerig, maar ook een beetje droevig, alsof je afscheid neemt. Het is een mooie afsluiter van het album en laat je achter met een gevoel van rust en reflectie.
Conclusie en aanbeveling:

All Is Wild, All Is Silent is een prachtig album dat perfect is voor mensen die houden van rustige en sfeervolle muziek. De nummers zijn stuk voor stuk fraai en vertellen een verhaal zonder woorden. Balmorhea weet met eenvoudige maar krachtige klanken een emotionele reis te creëren. Of je nu wilt ontspannen of gewoon wilt luisteren naar mooie muziek, dit album is een aanrader. Het is een kalm en gevoelig album dat je helpt ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven.

Eerder verschenen op www.jorros-muiekkeuze.nl