Delain - April Rain (2009)

Mijn recensie niet
post 'm hier ook even

We weten het natuurlijk allemaal; innerlijke schoonheid telt. Wil je er niet aan geloven dan word je wel met je neus op de feiten gedrukt. Zo zijn cd-hoezen met charmante dames op de voorkant vaak best prettig om naar te kijken, maar is het tevens vaak compensatiemateriaal voor een matige inhoud en ook niet onregelmatig een reden voor verder onverklaarbare populariteit. Gelukkig is April Rain zo slecht nog niet.

Zoals elke liefhebber van het genre behoort te weten, gooide een belangrijke Nederlandse representant van het gothicgenre (After Forever) recentelijk de handdoek in de ring. Als er een moment is voor Delain om die lege plek in te nemen, is dat nu. Gaat dit gebeuren? Ik juich niet te vroeg. Ik heb After Forever altijd gezien als een band van een zekere kwaliteit, en ook de land- en genregenoten van Epica hebben sinds hun laatste plaat mijn volledige respect, en al bij de tweede luisterbeurt van April Rain is eigenlijk al duidelijk dat Delain (nog) niet de capaciteit heeft om in de voetsporen van de zojuist vergane grootheid te treden.

Doch het zou niet eerlijk zijn April Rain af te rekenen op grond van een vergelijking met After Forever. Het schijfje bevat namelijk kwaliteit die voor uw recensent heus niet alledaags is, al zou driekwart van onze redactie er het liefst hun laatst gegeten maaltijd over uitgieten. De plek van Delain is, wellicht voorlopig, wellicht definitief, er een die onvergelijkbaar is met die van eerder genoemde landgenoten. Delain maakt namelijk geen progressieve of technisch hoogstaande metal met invloeden van Timboektoe tot aan Verweggistan. Wat je krijgt is gothic rock met een lichte, symfonische metalsound, die volgens het boekje vrij voorspelbare maar best genietbare stukjes voorschotelt, ingezongen door een zangeres die haar stem tot in de puntjes lijkt te beheersen. Het vocale werk is dan ook absoluut het element dat deze plaat het beluisteren waard maakt, en biedt voldoende afwisseling door middel van gastoptredens van Nightwish-zanger Marco Hietala en een mooie gruntpartij van gitarist Ronald Landa in Virtue and Vice.

Nee, Delain maakt geen tijdloze klassieker met April Rain, maar het lijkt daar ook niet op te doelen. Misschien komt die plaat er ooit nog, maar tot die tijd functioneert de band uitstekend als leverancier van catchy maar goed in elkaar stekende gothic rock/metal.

Tot in de puntjes verzorgde gothic rock met uitsluitend mooie liedjes. Iets te glad geproduceerd wellicht en het had wel iets harder mogen rocken, maar het geheel klinkt zo fraai dat ik dit op de koop toeneem. Van de mannelijke gastoptredens was ik niet zo gecharmeerd (vooral niet in de hoge uithalen), maar de zangeres doet het uitstekend. Lekker bombastisch album met mooie melodielijnen en fraai ondersteunend gitaarwerk.

Het titelnummer pakte mij vrijwel direct. Vond ik hun vorige album best leuk, na meerdere malen luisteren wordt vooral dit album beter en beter. De nummers zitten alle 12 prima in elkaar en Charlotte beheerst de zang idd tot in de puntjes. Echt perfect, ook in duet met de heren. 2 persoonlijke minpuntjes, het album is wellicht ietsje aan de gepolijste kant waardoor het ook een tikkeltje pop klink. Daarmee wellicht weer iets meer toegankelijk voor een breed publiek, tenminste indien ze die weten te bereiken. Op gitaargebied, prima werk maar vrijwel geen spectaculaire solos en loopjes...maar da's wellicht mijn persoonlijk gemis. Een dijk van een album!

Het album April Rain van Delain, uitgebracht in 2009, is een krachtig statement in de wereld van symfonische metal, een genre dat wordt gedomineerd door zwaargewichten als Within Temptation en Nightwish. Delain, onder leiding van toetsenist Martijn Westerholt (voorheen van Within Temptation), heeft met dit album een formidabele plaats in het genre veroverd door hun unieke mix van melodieuze kracht, emotionele diepgang en technische vaardigheid.

April Rain kenmerkt zich door sterke melodieën die de luisteraar onmiddellijk bij de keel grijpen. En dat komt vooral ook door de indrukwekkende zang van Charlotte Wessels. Haar stem is zowel krachtig als expressief, in staat om de dynamische bereiken van de muziek met gemak te bereiken, van de meest delicate passages tot de meest explosieve hoogtepunten.

Een van de onderscheidende kenmerken van April Rain is het gebruik van strijkers (of de illusie daarvan), die een prachtige, vaak ontroerende laag toevoegen aan de muziek. Het draagt bij aan de algehele sfeer van het album, waardoor een gevoel van grandeur en emotie ontstaat dat perfect past bij de thema's van verlangen, verlies en hoop die door de teksten heen lopen.

Start Swimming en Lost zijn twee tracks die bijzonder opvallen op het album. Start Swimming is een dynamisch nummer dat met zijn pakkende melodie en krachtige uitvoering tot mijn favo's behoort. Het nummer weerspiegelt het kenmerkende geluid van Delain, waarbij krachtige gitaren, meeslepende toetsenpartijen en emotionele zang samenkomen in een meeslepend geheel. Lost, daarentegen, is een iets meer introspectief nummer dat de prachtige vocale kwaliteiten van Wessels benadrukt, ondersteund door een rijke instrumentale achtergrond die de luisteraar raakt.

Wat April Rain zo memorabel maakt, is de balans die Delain vindt tussen de agressie van metal en de melodische schoonheid van symfonische muziek. Binnen het genre is dit album een frisse en opwindende bijdrage, waardoor Delain terecht kan wedijveren met de grootste namen in symfonische metal.

Voor zowel liefhebbers van het genre als nieuwkomers biedt April Rain een toegankelijke en toch diepgaande luisterervaring. Het is een album dat met elke luisterbeurt groeit.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl