Soap&Skin - Lovetune for Vacuum (2009)

Geweldige cd. Voor mij staan er geen tegenvallers op!
De track DDMMYYYY kan ik ook erg warderen. Doet mij denken aan Dr. Macabre.

20 september 2009 heeft ze een optreden in Tilburg. http://incubate.org
Misschien dat ik maar moet gaan kijken voordat ze zelfmoord pleegt

Daar stond ik, helemaal vooraan. Soap & skin op incubate. Ik kon sinds gister de muziek niet van Soap & Skin. Ik had enkel de naam een paar keer gehoord en een nummer gehoord dat iemand me een keer had gestuurd. Mijn zus en haar vriend wilde dit beide heel graag zien, ze wilden heel graag vooraan staan. Mijn enthousiasme werd hierdoor alleen maar gewekt. Ik stond dus, helemaal vooraan, bij een monitor waar ik comfortabel op kon leunen. Ik had geen idee wat ik precies kon verwachten dus liet ik me in het diepe vallen. Het concert begon al gelijk vrij zwaar en duister, met een verlegen en in zichzelf gekeerde Anja, die soms fluisterde, en soms met al haar emotie die ze in zich had haar longen uit haar lijf schreeuwde. Er hing een soort vreemde energie en sfeer in de zaal, die alleen maar erger werd toen Anja ineens helemaal omkeerde. Er was een stem. Een misvormde stem in de stilte. Ze sprak met de stem mee, met grote starende ogen. Ze stond op van de piano terwijl ze nog mee sprak en liep naar de zijkant van het podium waar ze bijna het publiek in sprong. Toen liep ze richting de microfoon die pal voor mijn neus stond, en ik leunde met mijn armen nog steeds op de monitor. Toen liet ze zich op haar knieën vallen, 20 centimeter van me vandaan. Ik kon haar bijna reuken. Haar hand zwevend boven de monitor, alsof ze moest voelen of het geluid er wel echt uit kwam. Ze raakte hem zachtjes en teder aan, en toen, toen een klein tikje op mijn arm. Het puntje van Anja's vinger tegen mijn onderarm. Ik keek haar aan, verbaasd en gefascineerd tegelijk, zij lachte en ik ook. Ze keek naar beneden, met haar handen in haar haar, en ik bleef verdwaasd achter.
Deze muziek komt uit een ziel die iets heeft meegemaakt. Iets wat we waarschijnlijk niet eens willen weten. Misschien had ze hier niet moeten zijn. Misschien dat dit haar stuk maakt. Het was vreselijk intens. Die vinger, die vinger met die mooie nagel. Ik zie hem steeds voor me. Vandaag de cd gekocht, ik wil hier meer van.

Ik was er ook. In het publiek veel jonge meiden op zoek naar een nieuw idool. Het concert was een mix van onschuldig-romantische Yann Tiersen-achtige piano-deuntjes en aan PJ Harvey-schatplichtige hysterie. Dat deze dame Oostenrijks is, was te merken aan haar soms wat kitscherige podiumpresentatie, met kleine stukjes houterig toneel. Duidelijk een artiest met veel talent, die óók nog flink moet groeien. Haar spel en timing zijn prima, maar met name de theatrale kant moet een stuk overtuigender om niet lachwekkend te zijn. Het afsluitende kakafonische nummer, dat geheel uit de Apple op de piano kwam, was hierbij een prima voorbeeld. Gemengde gevoelens dus, maar de live uitvoering van Thanatos was absoluut een van de hoogtepunten van het festival!

Apart, ik vind Thanatos juist verreweg het minste nummer. Meerdere nummers balanceren op het randje, maar Thanatos valt echt aan de verkeerde kant bij mij.

Heeft lang geduurd eer ik de plaat volledig uitcheckte. Na zwaar onder de indruk geweest te zijn van een youtube-clipje, was ik ontgoocheld toen ze optrad op pukkelpop. Volgens mij was het gewoon niet de juiste setting. Ik ergerde me wat aan de depressiviteit (er kon geen glimlach af) maarja, dat meisje en haar muziek verdragen nu eenmaal geen zonlicht.:) Nu ik zelf wat in een melancholische bui ben, ervaar ik de schoonheid van dit album..Zo donker, diep:)

Ha, ik stond denk ik achter pulpjannis op Incubate. Ik was ook diep onder de indruk, en ben het totaal niet met de opmerking eens dat haar theatrale kant overtuigender moet of lachwekkend is. Als dat zo is dan blijk ik een makkelijk prooi, want ik geloofde en geloof nog steeds iedere beweging die ze die avond maakte en ieder woord dat ze die avond zei.

Of ik dit nou echt mooie muziek vind ja, danwel neen, daar ben ik na weet-ik-hoeveel luisterbeurten nog niet uit, maar het intrigeert me in ieder geval allemaal wel! Dit blijft daarom ook zo'n beetje schommelen tussen de 3,5 en 4 sterren (voorlopig toch nog 3,5)! Ik hoop haar, afgaande op de berichten die ik hier lees, nog eens live bezig te zien!

Blijft toch één van de beste albums van het jaar. Zo eens in de paar weken zet ik het weer eens op en dan weet deze Oostenrijkse me weer helemaal te betoveren. Ik weet niet meer waarom ik hier niet meer dan vier sterren voor over had, maar ik zal de komende tijd toch maar eens gaan kijken of die mening herzien moet worden, gebaseerd op de luisterbeurt van vandaag in elk geval wel.

YouTube - Soap&Skin fm4 Studio 2 Live Session featuring Cynthia Janitor of Lunacy (by Nico) and interview
toen ik dit videootje deze lente zag was k diep onder de indruk...ik zie echter dat janitor of lunacy hier niet op staat. spijtig!

Het is een nico cover.

Na lang telkens weer terzijde gelegd te hebben nu toch maar eens eindelijk serieus aan begonnen. Als zoveel mensen hier op musicmeter en last.fm met eenzelfde smaak als de mijne dit zo hoog waarderen dan moet ik er toch ook als een blok voor kunnen vallen?
Nou nee. Muzikaal en compositorisch pakt het me zeer zeker maar het is de zang die me tegen blijft staan en die er telkens de reden voor was dat ik de cd niet wilde uitzitten. Het is zo benepen, zo pieperig en dat komt uit mijn mond natuurlijk wel heel vreemd over want Jónsi van Sigur Rós heeft precies hetzelfde af en toe (en ik geef toe dat het me heel soms ook wat tegenstaat bij hem). Misschien dat ik iets meer met mannenstemmen heb en dat dit dan net even té is.
Gelukkig weerhoud het me er niet van om er toch een ruime voldoende aan te geven want daarvoor vind ik de muziek avontuurlijk genoeg en slaat het ook niet te veel door in overdreven gepriegel zoals ik dat wel eens hoor bij bijvoorbeeld CoCoRosie.
Ik merk wel dat mijn voorkeur voor nummers afwijkt van de rest van de stemmers want zo ben ik tot nu toe de enige die Extinguish Me heeft aangevinkt wat ik echt een heel mooi nummer vind.
Een heel jaar tegenaan gehikt en op de valreep dan toch nog van gekomen: een volledige beluistering van dit album, en ik beloof dat ik nog even blijf doorzetten

Live serieus de moeite! Heerlijk als ze vocaal al haar volume gebruikt!

Af en toe dan kom je zo eens een werk tegen dat je breekt.

Je hebt muziek die esthetisch mooi is, je hebt muziek die je raakt, je hebt muziek waar je je in herkent, maar slechts zelden heb je muziek die niet alleen dit alles combineert, maar ook nog eens transcendeert. Muziek die zich quasi materialiseert, waarmee je je longen en elke porie in je lijf vult, die je bloed infiltreert en zich lijkt te ketenen aan je DNA om zo één met je te worden en je nooit meer los te laten, als ware het een symbiose.

Op mijn omzwervingen doorheen het muzikale landschap heb ik al wel wat eigenzinnige werkjes mogen genieten, maar weinigen zijn zó eigenzinnig en van het niveau van deze "Lovetune For Vacuum". Strikt genomen alles eraan spreekt mij aan, te beginnen bij die fantastische, donkere portret foto op de hoes, die zo lijkt weggelopen uit het begin van de 20ste eeuw, een walm van bittere, ongenadige hardheid uitwasemt, en al meteen op prachtig subtiele wijze de toon zet voor de muziek die dit mooie kartonnen omhulsel omvat: rete donker. Het beeld wordt gecompleteerd door de volstrekte afwezigheid van een barcode, alsof Anja Plaschg ons op het hart wil drukken dat ze géén product is, en ook voor de catalogus nummer mogen we ons al half blind staren op de kleine, witte letters, die deels worden opgevreten door de omringende geel-oranje toon. Noteren we ook de teksten, gedrukt aan de binnenkant van de kartonnen hoes, veilig in hun obscure biotoop, en de doorzichtige, naakte jewelcase, met slechts de titels van de nummers, hun tijdsduur en enkele bedankingen, waaronder ook één voor ons, de luisteraar, ter versiering; dit in contrast met het afschermende karakter van de kartonnen hoes. Alsof Anja zich met de ingewanden van de jewelcase, de geregistreerde muziek, volledig bloot geeft...

...en of ze dat doet.

Waarde Prinses, ik kan je garanderen, je hoeft mij helemaal niet te bedanken, ik ben het niet eens waardig. Ik ben het die jou bedankt, vanuit de diepste, intiemste, veiligst verborgen en afgeschermde krochten in mijn hart. Mensen lief, wat een pracht en praal van de loepzuiverste soort! Amper 19 was ze toen deze release het overdekte daglicht zag, terwijl ze al zeker sinds haar 14de bezig is met dit oeuvre uit haar lijf te persen. Veer-tien! Waanzin! Deze plaat bulkt van de maturiteit. Het lijkt wel of de psychologische leeftijd van deze Dame een voorsprong van een paar eeuwen heeft op haar biologische leeftijd, om nog maar te zwijgen van haar gemiddelde leeftijdsgenoot. De composities getuigen van een gecontroleerde spaarzaamheid, staan steevast als een huis, en geven blijk van een muzikaal talent dat aan het visionnaire grenst. Voegen we daar nog graag aan toe dat ze als geen ander elektronische met klassieke elementen weet te combineren, op een manier dat je er amper bij stilstaat dat beiden gecombineerd worden. Gewoon omdat het allemaal zó volstrekt natuurlijk klinkt, zo logisch, zo elegant. Niet alleen is de muziek van een ongekend niveau, ook de vocalen zijn werkelijk mondsnoerend. De emotionele dieptes die ze bereikt wanneer ze haar innerlijke woede, passie, frustraties, angsten en wat weet ik nog allemaal eruit wringt en wroet zijn van zulks een imposant niveau dat je je gewoon bijna schaamt voor het nietige wezen dat je bent, zonder enige reden, gewoon bij het aanschouwen van zoveel Grootheid. Je zou er bijna spontaan je stembanden van uit je keel rukken, omdat je pijnlijk hard beseft dat de tonen die je voortbrengt, of, in vergelijking, moeizaam voortgorgelt, nog niet het recht hebben om de figuurlijke kleine teen te zoenen van Plaschg's stem. Om ervoor te zorgen dat de lucht die het voorrecht genoot deze klanken voort te brengen nooit meer bevuild zal worden door jou zielige, betekenisloze geprevel.

Het album werpt zich grotendeels op als een sfeerbeeld; als een stel codes en regels waarmee een hele wereld wordt gecreëerd, de wereld in Anja's hoofd. En dat ik me daar op en top thuis voel, dat zullen we geweten hebben. Ik voel me als een hond die zich in zijn warme nest nesteld, omringt door de warmte en het begrip van gelijkgezindheid.

Onlangs heb ik ze ook live aan het werk gezien. Ik kon mijn ogen noch oren geloven. Alsof je naar een larve zit te kijken waarvan je weet dat ze zal ontpoppen tot één van de meest zeldzaam oogstrelende vlinders die deze planeet ooit hebben gesierd.

Zowel dit album op zich, als haar deze psychologische hel live te zien uitvoeren met de overgave waarmee ze dat doet laten mij gedesintegreerd en sprakeloos achter...

...

Dankzij de originele werkjes Cry Wolf en Thanatos uit de Laddercompetitie ben ik nieuwsgierig begonnen aan de rest. Die valt tegen.

Anja heeft talent en een intigrerende stem. Haar expressie lijkt oprecht, waardoor ik door de vingers wil zien dat een aantal nummers op de grens met kitsch balanceert.

Maar ik heb problemen met de muzikale inhoud. Uit de piano klinken nogal basale drieklanken en akkoordenschema's, dat is het zo ongeveer. Daardoor worden de nummers al snel voorspelbaar en saai. Jammer.

Ik kan me hier toch niet helemaal in vinden.
Toegegeven, de nummers zijn vrijwel zonder uitzondering opgebouwd rond het pianospel en de (veelal gelaagde) zang.
Op basis daarvan verwacht je wellicht een bepaalde eenvormigheid. Echter door hier en daar strijkers en/of electronica toe te voegen blijft dat gelukkig uit.

Uptempo of opgetogen wordt het nergens, maar wat deze mevrouw aan sfeer weet neer te zetten vind ik toch bewonderenswaardig. Thanatos is toch werkelijk een sinister meesterwerkje. Daarnaast doen ook Turbine Womb en Fall Foliage het goed. Alledaags is het allerminst. Bijzonder des te meer. Ik zet om te beginnen eens in op 3,5*

Oh mijn god! Toen ik dit opzette greep het me direct naar mn keel en heb ik het hele album, met koptelefoon op, mn hoofd leunend op mn bureau en ogen dicht afgeluisterd. Intens as hell!
Ik houd ervan als muziek zoveel met me doet, maakt niet uit wat de uitkomst is (toen ik met deze klaar was was ik de rest van de dag niet meer op de wereld, ik zweefde zo'n beetje buiten mezelf treurig rond).
Paar dagen later zette ik m weer op nu gewoon als 'werkmuziek' maar het had veel minder lading. Hier moet je echt voor zitten om het tot je te laten komen, maar dan laat het je ook niet meer los.
4,5*

Helaas.
Het raakt me niet. Het komt mij erg theatraal, maar verder weinig oprecht over, ik kan er verder niks van maken.
Ik had hoge verwachtingen van dit album, maar op meer dan een krappe voldoende kom ik niet. Naar mijn idee niet erg bijzonder en vooral niet goed uitgevoerd.

Ik denk dat ik het eens ben met Svendra, de muzikale inhoud is erg simpel en voorspelbaar.

hee, hoor ik daar in een TV reclame van Ford nou Mr. Gaunt Pt. 1000 van Soap&Skin?

Ik ga dan maar eens even veel reclame kijken, want daar ben ik wel benieuwd naar

EDIT: YouTube is natuurlijk ook heel handig: Ford Commercial

Yep, daarna gelijk weer eens de cd uit de kast getrokken! Blijft heerlijk om naar te luisteren..

Heb op aanraden van iemand anders dit album beluisterd, en helaas blijkt het toch niet echt mijn smaak te zijn. Het nummer wat ik er bovenuit vind steken is DDMMYYYY, wat niet geheel toevallig ook het enige nummer zonder zang is. Ook vind ik de muzikale opbouw in dat nummer het meest interessant, waar de andere nummers toch erg van hetzelfde klinken in mijn oren (op Marche Funèbre na).

DDMMYYY is niet het enige nummer zonder zang, ook Turbine Womb is zonder zang. Ik vind het geweldig maar ik geef toe je moet er van houden. Het gaat door merg en been soms (maar bij mij op een positieve manier). Ik ken het sinds een paar dagen.I love it!

Ik doe met je mee.

I search in snow, in vain
For your footsteps' trail
I have to kiss them with my scalding tears
Until I see the ground

Bury me, bury me under ice
Smother me, smother me
Under the ice and snow

Please extinguish me

Geweldig hoe na die laatste zin het nummer even een seconde helemaal stil valt, om er vervolgens nog een keer vol in te knallen met de muziek.

Ik draai dit album nog geregeld overigens, en geen enkel nummer valt uit de toon voor mij. Overigens moet ik Svendra er wel gelijk in geven dat het pianowerk in veel nummers redelijk basaal en simplistisch is, maar de nummers die ze hiermee weet te maken vind ik toch groots.

Ik doe ook mee! Prachtig liedje is dat inderdaad.

Wat het pianospel betreft, ik ben het op zich wel eens met de constatering dat het niet al te ingewikkeld is. Het heeft een duidelijke ondersteunende rol, sfeer is het sleutelwoord hier.
Alleen koppelt Svendra het ook aan (een gebrek aan) muzikale inhoud en dat gaat mij persoonlijk te ver.

‘Klassiek aangezette duisternis’ schreef hoi123 toen hij me dit album tipte. Best een treffende omschrijving. Soap&Skin maakt folkmuziek, erg somber en duister en met een klassiek randje door het frêle pianospel.

Even vooraf: Ik las ergens dat Anja Plaschg pas 18 jaar was toen ze dit album schreef. Dit is wel even andere koek dan wat een Birdy, een Lorde of een Billie Eilish op die leeftijd deed. Respect voor Anja en een beetje medelijden, want als je op zo’n leeftijd zulke duistere muziek schrijft betwijfel ik of je een heel fijne jeugd hebt gehad, maar dat terzijde.

De piano maakt overuren en steelt hier duidelijk de show. Ingewikkelde melodieën zijn het niet echt, maar ze weten me te raken en dat telt. In zo’n piano zit enorm veel emotie verscholen, maar het is een kunst om die eruit te krijgen, liefst op een manier die mij raakt. Regina Spektor is iemand die dat kan, Soap&Skin flikt het hier ook.

Naast die piano is er meer te horen. Veel meer. Strijkers gaan altijd goed samen met piano, maar de belangrijkste en bijzonderste toevoegingen zijn toch de elektronica en gekke samples die eigenlijk keihard vloeken met het pianospel, maar soms best goed blijken te werken. Onderlagen van synths zijn soms prominent aanwezig en zetten een liedje helemaal naar hun hand (DDMMYYYY), soms blijft het ook subtieler of zijn het alleen wat vreemde samples en bliepjes die een liedje een twist meegeven.
Turbine Womb is misschien het beste voorbeeld. De piano klinkt nergens zo mooi als in dit liedje, maar dat getik, geklik en geratel dat na twee minuten invalt slaat als een tang op een varken. Het past niet, maar in Turbine Womb kan ik het hebben. Sowieso houd ik van de experimentele insteek, of het nu lekker klinkt (wat meestal wel zo is, begrijp me niet verkeerd!) of niet.

In Cry Wolf werkt het bijvoorbeeld heel goed: Net zo bont als een draaiorgel, maar ook net zo samenhangend. Door het accordeon krijg ik het gevoel dat ieder moment Amélie Poulain kan langslopen. De opgewekte sound past er uitstekend bij.
Ook een goed voorbeeld is Marche Funèbre. Dit nummer staat bol van het experiment en leunt stevig op elektronische klanken. Dag en nacht verschil met Cry Wolf, maar ook dit werkt. Dit nummer is beklemmend, luguber bijna. Die valse stoomfluit (of wat het ook mag zijn) jaagt me iedere keer weer de stuipen op het lijf.

Ik ga niet over ieder liedje wat schrijven. Dat zou me ook niet lukken, want ze hebben lang niet allemaal een eigen smoel en zijn ook niet allemaal eenvoudig uit elkaar te houden. Dat de meeste te kort zijn voor een kop, een middenstuk én een staart maakt het er niet makkelijker op. Dat maakt ze redelijk inwisselbaar, al hoor ik ze best graag.

De zang moet ook even benoemd worden. Fraai is het niet: Anja heeft geen zangstem en een draak van een accent, maar echt storend vind ik het niet. Een engelenstemmetje zou totaal niet bij de muziek passen, maar een wat betere stem had deze muziek zeker mooier kunnen maken dan het nu is. Je kunt veel zeggen over dit album, maar ‘mooi’ is geen woord dat snel in me opkomt.

Muziek hoeft niet ‘mooi’ te zijn om goedgevonden te worden – kwaliteit kan op heel veel andere manier tot uiting komen – en dus heb ik een heel net cijfer over voor Lovetune for Vacuum, een experimenteel, duister en af en toe behoorlijk freaky folkalbum.