John Lewis - Jazz Abstractions (1961)

de discussie had ook niet direct met dit album te maken, maar om de crew gerust te stellen ...het kwam wel voort uit het beluisteren en waarderen van Jazz Abstractions

En alleen al daarom de moeite waard. Ik heb erg genoten van jullie schrijfsels. Food for thought.

Het probleem bij veel Free-jazz waar ik (en veel anderen, lijkt me) afhaak, is dat het samenspel verwaarloosd wordt. Al ben je los van een compositie aan het spelen; luisteren naar je medeartiesten is belangrijk om op elkaar in te pikken. Er moet voor mij toch een link zijn tussen de 'geluiden' van de instrumenten om het verder luisteren mogelijk te maken. Anders is er geen sprake van chemie of synergie wat voor mij juist de meerwaarde is van het genre.

Bedank pretfrit maar. Ik was zelf nooit op het heldere idee gekomen om dit als jazzalbum van de week te kiezen, ik heb hem alleen beschikbaar gesteld.

nee het zijn iedere keer dezelfde die afhaken en die alles dat een beetje moeilijker klinkt direct met quasi argumenten de grond in moeten boren.

als je het niet pakt...

VETTE PECH!!!

ga lekker iets anders luisteren. maaar doe niet alsof freejazz geen muziek is of geen kwaliteit heeft.

ik ben het echt zat....altijd dezelfde brave bonen die liggen te zeuren over freejazz...

Nee, Coltrane is een randdebiel die beschaafde lui (zoals de "afhakers") lekker ging pesten met onhoorbare vrije improvisatie's...nou goed

idioot..(ja sorry hoor, maar ben het ondertussen meer dan zat)

Als je niet graag de mening van anderen over muziek hoort, waarom zit je dan op deze site?
thejazzscène geeft heel netjes aan waarom hij niet van freejazz houdt, en zegt nergens dat het 'geen muziek is' of dat het 'geen kwaliteit heeft'. Geen enkele reden dus om te ontploffen.

dus jij ontploft met de slotopmerking "ja sorry hoor maar ik ben het meer dan zat"

geloof me knul...ontploffen is iets anders

ik zal (proberen)een fatsoenlijk antwoord te geven meneer frankmulder en the jazzscene.

als je even terugkijkt zie je daar een ongelooflijk lange discussie waarin alle aspecten van free aan bod komen

wat zegt the jazzscene vervolgens (offtopic): "ik vind dat het samenspel verwaarloosd wordt...en dat zonder enige vorm van argument....hij vind dat het samenspel verwaarloosd wordt...

wat moet ik daar nu mee?...het is onzin...ik vind dat niet, en duizende kenners vinden dat ook niet. John Coltrane vindt het ook niet, Ornette Coleman vindt het ook niet...vrijwel geen enkel jazz meneer/mevrouw vindt van niet. Gezien het karakter van de muziek is het de bedoeling dat men samenspeelt....verdiep je eerst eens in de muziek voordat je met je mening komt

je zou GVD eens tegen een van deze artiesten moeten zeggen dat ze niet op het samenspel letten...ik denk dat je een stomp voor je harses krijgt.

Iemand die zo'n opmerking plaatst snapt er geen zak van...en als je zo'n opmerking (als spuit 11) plaatst nadat ik mijn ziel en zaligheid aangaande freejazz op de site heb laten zien snap je het ook niet helemaal

en vandaar mijn reactie...ik ga ervan uit dat jij (of jullie) mij nog steeds een lompe knurft vinden...nou, het zal me wat

en morgen in het javdw een knoeiharde freejazzplaat..

Ik begrijp weer beide kanten van het verhaal. Wat dat betreft ben ik echt een ontzettende waarde voor MUME Iedereen heeft het recht alles te luisteren en hier hun mening te geven. Dit is tenslotte een discussie site (mensen die mij echt storen zijn diegenen die altijd meteen: ' wat een nutteloze discussie dit' roepen (dan lees je het toch lekker niet?)

Aan de andere kant begrijp ik pretfrit ook wel. Zo heb ik nooit begrepen waarom 'the hustler' ondanks zijn absolute walging voor freejazz steeds een lekker freejazz plaatje opzet. Zo heeft hij alles van Albert Ayler beluisterd. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik trek me er niks meer van aan

Ik geloof dat dat de juiste strategie is. Een strategie waarvan het me steeds beter lukt om hem toe te passen.

nou sorry hoor....net als freejazz ben ik niet zo van het compromis.ik vind de opmerking van thejazzscene (rare naam) dom. enaangezien dit een discussiesite is meld ik dat even zodat hij daar op kan reageren...aan hem de keuze

ik leg alles toch netjes uit...fatsoenlijker kun je niet zijn.

stel ons nu niet teleur he?

Inderdaad, maar dan vooral omdat-ie er een accent grave in heeft gezet ('scène'), wat geen Engels is maar Nederlands en een totaal andere betekenis heeft dan 'scene'. Ik neem aan dat dit per abuis is gedaan, maar 't is toch lullig, een spelfout in je nick.

O, en pretfrit, let op je bloeddruk hè.

Het valt me steeds op dat jij denkt 'de' stijl te pakken te hebben. Dan mag je het in jou ogen 'superieure' jazz luisteren, elektronische muziek of wat dan ook; een slimme muziekliefhebber weet dat er geen 'goede' of 'juiste' stijl bestaat. Je doet steeds alsof jij de grote man bent terwijl je eigenlijk niet veel meer doet dan de horde te volgen. Verder geen probleem mee, hoor.

Ik heb nooit gezegd dat op deze plaat, die ik overigens nog niet beluisterd heb, het samenspel verwaarloosd wordt. Ik merk alleen dat er heel wat freejazz bestaat waarin de interactie tussen de artiesten zoek is. Daardoor is er nog weinig samenhang en haken vele mensen af. (om unaej's gedachtengang te volgen) Verder luister ik erg graag naar free-jazz ongeacht mijn (in het oog springende) naam.

nee hoor, hoe kom je daar bij

klopt ben het met je eens

denk niet dat ik de grote man ben, volg trouwens niet de horde..ben meestal de eerste stemmer, en heb ondertussen ook de meeste jazz toegevoegd (ook onder fretpit zeker zo'n 800 stuks) en sta denk ik op deze site bekend als tegendraads en zeker niet als meeloper...check maar, stuur maar wat pmtjes.

ik ook niet

we hebben een goed jazz album van de week, als je intresse hebt moet je even een pm sturen.

daag, fijne dag verder

zit nu aan een kopje valeriaan thee.

Réélááxt man..

Misschien is dit een triviaal feit maar John Lewis speelt noch piano op dit album, noch componeerde of dirigeerde hij hier iets op - wel werd een thema ('Django') van hem herwerkt door Gunther Schuller. Verder stond hij in voor de productie van het album.

'Abstraction' is alvast een zeer interessante opener, toch mist het naar het einde toe iets. Zo had ik amper door dat het nummer al voorbij was, al zegt dat eerder iets over hoe goed ik het vond. 'Piece for Guitar and Strings' getuigt van een eenvoudige schoonheid waarbij de beide intrumenten(groepen) elkaar onverwacht mooi aanvullen, dit is een de eerste keer dat ik gitaar en strijkinstrumenten zo bij elkaar hoor en wat klinkt dat simpelweg verbluffend! De twee variaties mogen ook gehoord worden; alleen staan de nummers hier als één lang opname, wat feitelijk niet strookt met de luisterervaring aangezien ze uit meerdere delen bestaan die wel thematisch bij elkaar passen maar qua overgang daarvoor misschien wat te abrupt zijn. Het eerste gedeelte van de Monk-renditie is ronduit schitterend met dat gedreven samenspel tussen Eric Dolphy en Ornette Coleman, zo tussendoor speelt Bill Evans (haast niet te geloven dat hij het is die het nummer inzet, zeer atypische manier van spelen wat fijn is om te horen) de tune wat voor een mooi contrast zorgt. Dolphy laat zich in het derde gedeelte volledig gaan, wat voor de liefhebbers altijd een feest is natuurlijk!

Blijkbaar heb ik dit album in de 'goede, oude jazzalbum van de week-tijd' gemist, bij deze is dat ingehaald. Erg mooie keuze, waarbij het enige minpunt is dat het allemaal wat te kort duurt