John Lewis - Jazz Abstractions (1961)

Vind dit een leuk album. De artiesten slaan met hun spel een brug tussen oudewetse jazz en modern klassiek of is hier sprake van gewoon moderne jazz met "ouderwetse"" klassieke muziek. het is mij om het even. Het mooiste nummer vind ik het titel nummer. De instrumenten weten een abstract geheel neer te zetten wat goed overzichtelijk klinkt.

Een album wat goed in het gehoor ligt, nergens echt experimenteel of freaky. Het is toegankelijk, overzichtelijk maar bruist van energie en improvisatie.

zoals ik al zei: leuk album dit.

Ik zie nu pas welke namen hier allemaal meedoen. Goeiendag, zeg! Ik durf bijna mijn mening niet meer op te schrijven, want ik vind dit maar niets, spijt me mensen. Vingeroefeningen zijn het; hier en daar wel aardig, maar tot een goed stuk muziek komt het niet echt. Leuk om terug te luisteren als je je zelf verder wilt bekwamen, maar om te luisteren? Hier wordt vooral jazz gemaakt in plaats van muziek. Daarbij is de ritmesectie best wel saai.

Op zich vind ik de combinatie met de stijkers wel een fris idee, het klinkt niet geforceerd en je krijgt het idee dat daar wel meer mee kan. En ze kunnen ook heus wel spelen allemaal, maar waarom doen ze dat niet wat meer?

(edit) het moet me evenwel van t hart dat ik nooit gedacht had dat dit zo´n oud album zou zijn. Dat kwartje viel zojuist pas.

De grootste verdienste die we ‘Jazz Abstractions’ (van de mij vooralsnog onbekende John Lewis) kunnen toedichten, is dat hij een allegaartje aan jazz-stijlen in één album weet te gieten (van steelse, boppy drumpartijen tot regelrechte free-jazz); een plaat die qua stijl behoorlijk consistent overkomt.

Zoals ik al aangaf liggen de composities qua stijl zeker in elkaars verlengde, maar toch wringt het. De momenten waarop meerdere solisten tegelijk improviseren ondergraven het fundament van de nummers, en getuigen volgens mij van Lewis’ overdaad aan ambitie.
Bovendien kunnen alle grote namen die aan het project deelnemen (Dolphy en Coleman leven zich uit in de chaotische Monk-variaties, terwijl Hall in ‘Piece For Guitar And Strings’ zijn haast filmische stijl bovenhaalt) de muziek niet minder kil maken, een gevoel dat ik overigens vaak heb bij vroeg 20e-eeuwse klassieke muziek – alsof muziek niet langer draait om passie, maar om rede. De abstracties zijn namelijk zodanig ver doorgedreven dat de “jazz” niet langer aan het oppervlak voor het grijpen ligt, maar zich uit in spontane erupties van bijwijlen ijzingwekkende atonaliteit.

Echt slecht is ‘Jazz Abstractions’ niet, omdat er zo nu en dan een prachtig harmonisch gedicht ontstaat, boordevol suggestie. Anderzijds heb ik het gevoel dat de muzikanten zichzelf niet kunnen zijn, en teveel binnen de regels van de 'Third Stream' denken terwijl ze spelen. Coleman en Dolphy blijven voor mij altijd luidruchtige free-jazzers, terwijl Evans en Hall een intiemer spectrum bestrijken. Een poging tot het verzoenen van deze uitersten, levert voor mij de absolute middelmaat.