John Lewis - Jazz Abstractions (1961)

Dank aan paalhaas . Dolphy en Coleman samen horen spelen, wat een luxe. Was er na Free Jazz aan gaan denken om nog eens iets te zoeken waarop beiden weer alle 2 opduiken en hier uit het niets duikt dan dit album op, super gewoon. De rest doet ook wel mooie dingen maar die 2 zijn echt het equivalent van een muzikale hemel. Weer een uitstekend album ontdekt ! Zijn er overigens nog albums waarop zowel Dolphy en Coleman te horen zijn?

Dolphy en Coleman spelen volgens mij alleen samen op die Monk-variaties trouwens, maar dat weet ik niet meer zeker.

Er is geloof ik niemand die echt op alles meespeelt behalve Lewis zelf al durf ik dat niet zeggen aangezien ik geen flauw benul heb welk instrument hij speelt.
Die Monk-variaties bevielen me ook het best trouwens, alhoewel door die afwisselende bezettingen dit album wel iets speciaals wordt.

Zo zo, 2 klikken en ik weet inderdaad meer over John Lewis. Wel leuk om nu te lezen dat hij op Birth Of The Cool meedeed, was de 1ste jazzplaat die ik kreeg en luisterde . Soms lijkt het wel of iedereen met iedereen heeft gespeeld in het jazzwereldje.

Lewis speelt op deze hele plaat nergens mee. Het enige wat hij heeft bijgedragen is het schrijven van de compositie waarop 3 variaties zijn gebaseerd. De credits voor dit album dienen dan ook veeleer te gaan naar Gunther Schuller. (bron)

Third Stream, een mix van klassiek en jazz. Het idee klinkt voor mij heel interessant, als liefhebber van zowel klassiek als jazz. Nou moet ik wel zeggen dat ik van de meeste 20e-eeuws klassiek niet veel moet hebben; van bepaalde componisten (met name Steve Reich) vind ik dat ze geweldige dingen produceren, maar het werk van anderen (bijvoorbeeld Karlheinz Stockhausen) vind ik vaak te experimenteel en te weinig melodieus. Hetzelfde heb ik wat jazz betreft met freejazz.

En dat is precies het probleem met dit album voor mij: het lijkt een mix tussen 20e-eeuws klassiek en freejazz, en combineert wat mij betreft dus het slechtste van beide werelden. De minder experimentele stukken kan ik wel waarderen; vooral Piece for Guitar and Strings vind ik mooi. Ik doorbreek de lijn van 4*-en en geef een 3*.

De combinatie van de klassieke instrumentatie met de jazz klinkt idd interessant. Maar de meeste nummers zijn te experimenteel naar mijn smaak.

Nr 2 en 5 zijn erg interessant, maar dat zijn dan ook de minder experimentele delen.

Vind dit een leuk album. De artiesten slaan met hun spel een brug tussen oudewetse jazz en modern klassiek of is hier sprake van gewoon moderne jazz met "ouderwetse"" klassieke muziek. het is mij om het even. Het mooiste nummer vind ik het titel nummer. De instrumenten weten een abstract geheel neer te zetten wat goed overzichtelijk klinkt.

Een album wat goed in het gehoor ligt, nergens echt experimenteel of freaky. Het is toegankelijk, overzichtelijk maar bruist van energie en improvisatie.

zoals ik al zei: leuk album dit.

Freaky is het inderdaad nergens, en in die zin ook niet experimenteel. Misschien is het beter om te zeggen dat ik het te abstract vind... Als ik die berichten zo lees, lijkt het echt alsof ik iets mis. Ik probeer het nog één keer...

(40 minuten later...) Ok, het valt inderdaad wel mee met dat experimentele. Op het eerste nummer na is het allemaal redelijk makkelijk te verteren. Toch is het niet mijn stijl (kan ook liggen aan sommige delen van de instrumentatie; deze, ook Third Stream, vind ik bijvoorbeeld een stuk fijner). Of geef mij anders maar gewoon wat 'pure' klassiek.

Ook ik ben met een derde beluistering bezig . Ik geloof dat dat ik het intussen wat beter begrijp. Het komt steeds minder chaotisch over , Of het uiteindelijk tot mijn favoriete albums gaat behoren, weet ik nog niet. Het is iig boeiend genoeg om nog er nog een aantal keer naar te luisteren.

ja en mischien dat daar wel "het probleem" zit

ben net thuis, naar een klassiek concert geweest (o.a. dvorak serenade in d.. )

jazz vraagt een totaal andere insteek en beoordeling..als je met klassiek oortjes naar jazz gaat luisteren en beoordelen dan kom je in de knoop.

Dit raakt kant noch wal, het gaat alle kanten op. Er lijkt totaal geen samenhang in de composities te zitten. Het idee achter het album lijkt "we maken er allemaal ons eigen feestje van op compositities waar we (als band) niets mee kunnen" te zijn. Instrumenten volgen elkaar op, waardoor er constant andere samenstelling aan het spelen zijn. En dan heb ik het nog niet eens over het hele third-stream-gebeuren..... - ik ben toch niet naar circusmuzak aan het luisteren. De opbouw in de eerst lewisvariatie vind ik dan wel erg goed en de solo van Lafaro in de derde monkvariatie is geweldig te noemen, maar in het geheel blijft alles maar van de hak op de tak te gaan. Jammer van de af en toe geweldige momenten.

ahum...dat heb je wel vaker bij een compilatie album van verschillende artiesten

Dan nog, zelf per nummer spelen ze driekwart van de tijd niet als band. En ik zeg dat (ik vind - ter verduidelijking) dat er in de composities geen samenhang zit - dan heb ik het niet eens over de nummers onderling.

goh...bijzonder

Ik zie nu pas welke namen hier allemaal meedoen. Goeiendag, zeg! Ik durf bijna mijn mening niet meer op te schrijven, want ik vind dit maar niets, spijt me mensen. Vingeroefeningen zijn het; hier en daar wel aardig, maar tot een goed stuk muziek komt het niet echt. Leuk om terug te luisteren als je je zelf verder wilt bekwamen, maar om te luisteren? Hier wordt vooral jazz gemaakt in plaats van muziek. Daarbij is de ritmesectie best wel saai.

Op zich vind ik de combinatie met de stijkers wel een fris idee, het klinkt niet geforceerd en je krijgt het idee dat daar wel meer mee kan. En ze kunnen ook heus wel spelen allemaal, maar waarom doen ze dat niet wat meer?

(edit) het moet me evenwel van t hart dat ik nooit gedacht had dat dit zo´n oud album zou zijn. Dat kwartje viel zojuist pas.

De grootste verdienste die we ‘Jazz Abstractions’ (van de mij vooralsnog onbekende John Lewis) kunnen toedichten, is dat hij een allegaartje aan jazz-stijlen in één album weet te gieten (van steelse, boppy drumpartijen tot regelrechte free-jazz); een plaat die qua stijl behoorlijk consistent overkomt.

Zoals ik al aangaf liggen de composities qua stijl zeker in elkaars verlengde, maar toch wringt het. De momenten waarop meerdere solisten tegelijk improviseren ondergraven het fundament van de nummers, en getuigen volgens mij van Lewis’ overdaad aan ambitie.
Bovendien kunnen alle grote namen die aan het project deelnemen (Dolphy en Coleman leven zich uit in de chaotische Monk-variaties, terwijl Hall in ‘Piece For Guitar And Strings’ zijn haast filmische stijl bovenhaalt) de muziek niet minder kil maken, een gevoel dat ik overigens vaak heb bij vroeg 20e-eeuwse klassieke muziek – alsof muziek niet langer draait om passie, maar om rede. De abstracties zijn namelijk zodanig ver doorgedreven dat de “jazz” niet langer aan het oppervlak voor het grijpen ligt, maar zich uit in spontane erupties van bijwijlen ijzingwekkende atonaliteit.

Echt slecht is ‘Jazz Abstractions’ niet, omdat er zo nu en dan een prachtig harmonisch gedicht ontstaat, boordevol suggestie. Anderzijds heb ik het gevoel dat de muzikanten zichzelf niet kunnen zijn, en teveel binnen de regels van de 'Third Stream' denken terwijl ze spelen. Coleman en Dolphy blijven voor mij altijd luidruchtige free-jazzers, terwijl Evans en Hall een intiemer spectrum bestrijken. Een poging tot het verzoenen van deze uitersten, levert voor mij de absolute middelmaat.

wat is die "jazz" volgens jou dan? als jazz improvisatie is, waarom dan geen "atonale abstractie" ?

begrijp me goed, je hoeft het niet mooi of goed te vinden, maar ik begrijp je uitleg/commentaar vaak niet.

Er is reeds lang geleden vaak gediscussieerd over wat jazz precies is en hoe je bepaalde criteria kunt opstellen om het genre te omschrijven. Improvisatie is één van de meest belangrijke factoren die jazz maken tot wat het is, daar zijn we het absoluut over eens.

Nu moeten we ons volgens mij toeleggen op de vraag waarom improvisatie een heilige factor is binnen de jazz. Wat mij betreft ligt het antwoord voor de hand: de emotie die iemand op een specifiek moment voelt moet hij op het moment zelf kunnen verklanken, en daarom is improvisatie nodig om jazz 'puur' te houden.

Velen hebben het om die reden niet op elektronisch gemodificeerde jazz. Ikzelf heb daar geen moeite mee, maar ik ben de eerste om toe te geven dat deze "experimenten" een ander spectrum bestrijken dan waar jazz écht om draait. Het genot schuilt meer in een groove, aangevuld met wat jazzy akkoorden (meestal cliché's). Daarom moet men, volgens mij, elektronische jazz beluisteren als loungy dansmuziek, een soort slaapmutsje voor de geest.
Waarom deze lange uiteenzetting, die eigenlijk niet ter zake doet? Om aan te duiden dat improvisatie (die afwezig is in de meeste elektronische jazz) dus louter tot doel heeft een gevoel te vatten dat uniek is binnen een bepaald tijdskader.

Dan stelt zich de vraag op welke manier emotie verwerkt zit in 'Jazz Abstractions', en dat is precies waar ik het moeilijk mee heb. Een John Coltrane of een Miles Davis hadden geen atonale erupties nodig om gelijk welke gemoedstoestand dan ook uit te drukken, en hun jazz ligt dus veel meer voor de hand.

Dat Lewis en Schuller te rade gingen bij 20e-eeuwse klassieke muziek versterkt bovendien alleen maar het gevoel dat deze emoties buiten de luisteraar om ontstaan.
Slechts een beperkte schare liefhebbers kan vanaf de Tweede Weense School van Schönberg de "nieuwe muziek" nog ten volle appreciëren, juist omdat complexe atonaliteit hierbij een doel op zich vormt en de ingewikkelde vorm primeert op de melodische.

Precies dat gevoel krijg ik bij 'Jazz Abstractions': af en toe ontstaat een prachtig muzikaal gedicht, waarin de uitgekiemde dialoog tussen 2 instrumentengroepen een zweverig gedicht wordt (zoals in 'Piece for Guitar & Strings'). Verder horen we echter vooral gecompliceerde mijmeringen die hun voeling met de oorspronkelijke emotie verliezen en (voor mij wel te verstaan) te kil klinken. Op zulke momenten krijgt het concept de overhand op de inhoud, vrees ik.

Jazz vraagt voor mij dus meer dan louter improvisatie, daarom luister ik ook naar jazz en niet naar seriële muziek of wat dan ook. Emotie en Energie, dat mis ik een beetje bij deze sessie.

(Deze kritiek is uiteraard zeer persoonlijk, maar ik hoop dat je mijn gedachten nu een beetje kunt volgen. )

Bedankt...dat als eerste. Goede analyse!

Ik kan je volgen. Geen nieuws wat betreft (mijn ideeen omtrent) jouw jazz-beleving.

Waar voor jou "de jazz" stopt (of datgene dat jij als mooi/aangenaam ervaart) begint voor mij "mijn jazz waarde".

juist de combinatie structuur/abstractie of het loslaten van gangbare theoretische muzikale structuren zorgt voor een mentale uitdaging (gevoelsmatig, niet dat ik ga piekeren of zo ) de emotie die onlosmakelijk met improvisatie verbonden is zorgt voor de emotionele klik....dat is jazz voor mij.

freejazz is emotionele structuur....soms ontstaan in de polyfonie prachtige miniatuurtjes. Het collectief dat elkaar zoekt en weet te vinden, originele structuren bedenkt... het ondenkbare...het ontastbare...Dat is voor mij de magie van (free)jazz.

Die bewondering stopt voor mij niet bij dat wat ik kan begrijpen (wat structuur en een duidelijke lyrische emotie betreft )

Daar ligt ons belevingsverschil. Ik lees regelmatig in jouw recensie's dat jij het gebrek aan emotie's als storend ervaart.....het "gebrek" zit echter bij jou als ontvanger van die emotie's mijn beste unaej...("gebrek" tussen aanhalingstekens)

Iemand die ter plekke improviseerd, heeft niets anders als zijn kennis en emotie's...het is mogelijk dat iemand tijdens een sessie ongeinspireerd is..echter zijn er dan nog steeds emotie's. het ontbreekt wellicht aan originaliteit..maar er zijn altijd emoties

Juist in het polijsten van een product gaan de emotie's verloren. op het moment dat muzikale structuur de overhand krijgt, komt emotie op de 2e plek. dan is er ook nog het "componeren" van emotie dmv bewust toongebuik of lyrische lijnen...de vraag is dan of het oprechte emotie is..of opgelegde emotie (kitch..)

het kan zijn dat mijn emotionele sensoren gevoeliger zijn dan die van de gemiddelde medemens...(ach laat ik eens onbescheiden zijn...ik bezit een uitstekende mensenkennis)

Dat is dus de reden waarom ik naar jazz luister...jazz is door zijn kenmerken pure en oprechte muziek....ik hoor dat en ik voel dat. Op het moment dat men "jazzy"muziek maakt (groove met sampeltjes b.v. ) vervaagt voor mij intellectuele maar vooral emotionele uitdaging....wat overblijft is een sfeertje..dat boeit mij allang niet meer.

Ik bezit genoeg analytische/emotionele vermogens (vandaar muziekverslaafde?) heb helaas bij het uitdelen van verbaal/taalkundige vermogens niet vooraan gestaan..toch hoop ik dat je mijn ideeen nu ook wat beter begrijpt/ziet.

ten slotte spreek ik nog de hoop uit dat je in de toekomst je jazz grenzen naar het meer abstracte weet te verleggen...net als onze held Coltrane.... (die na 1964 atonale eruptie's toepasde in zijn muziek )

Dat begrijp ik, en hetzelfde ervaar ik bij pakweg Frank Wrights 'Unity' (door Heemskerktollie in het JAvdW-topic voorgesteld). De vraag is of in 'Jazz Abstractions' wel zoveel prachtige miniaturen verborgen zitten, maar dat is uiteraard persoonlijk.
Net als Jesse heb ik overigens af en toe het gevoel dat er geen dialoog meer is, dat er niet wordt geluisterd en/of aangevuld. In plaats van de theorie weg te werpen, kan je 'Jazz Abstractions' even goed interpreteren als de zuivere toepassing van Third Stream-theorie. Waardoor je juist datgene wat free-jazz interessant maakt (absolute spontaniteit, gebrek aan regels, ...) ontbeert op deze set.



Interessant punt, maar je ziet volgens mij over het hoofd dat de mens spontaan geneigd is om structuur toe te passen. Coltrane's albums van de vroege jaren '60 bestaan hoofdzakelijk uit zuiver gevoelsmatige stukken, die tegelijk in een ijzersterke structuur zitten gegoten. Toen hij later meer atonale erupties injecteerde, was dat uit persoonlijke noodzaak (namelijk dat de structuur voor hem niet langer voldeed), maar op het moment dat hij nog gestructureerd speelde, zit evenveel emotie. Toch?

(Voor mij zijn de albums waarop hij twijfelt tussen echt free gaan ofwel conventioneel blijven de interessantste: hij speelt nog steeds niet meer dan nodig, maar trekt in zijn krachtige lijnen alles naar zich toe. Daar waar free en gewoon elkaar ontmoeten, krijg je een prachtige zijden draad, waar Coltrane als geen ander op wist te balanceren... Maar nu terug on-topic. )

Jij voelt free jazz aan als de meest natuurlijke, menselijke vorm van jazz, maar je vergeet dat structuur, timbre, e.d. ook voortkomen uit een natuurlijke puls. Of dat is tenminste wat ik ervan denk.



Absoluut, ook van mijn kant dank voor de uiteenzetting.

ik heb een antwoord, ben het niet helemaal met je eens wat die natuurlijke neiging tot structuur en het puur overbrengen van de emotie betreft..en de term "meest natuurlijk en/of menselijk" die heb ik niet gebruikt nog bedoeld

ben echter ff bezig..

wat jazz abstraction betreft zijn we het in grote lijnen eens...de waardering voor wat het is (het resultaat) loopt echter behoorlijk uiteen

In orde, je hoeft je niet te overhaasten...

Heb Jaz Abstractions zojuist even over de huiskamer instalatie gehoord en kan je zeggen dat er genoeg mooie "miniaturen" inzitten (b.v. het begin track 1 violen in combinatie met de sax van Coleman (?) ..prachtig) dat horen van die "miniatuuurtjes" kan natuurlijk met de weergave te maken hebben.. Daarom dat ik me ook kan ergeren aan die lui die iets downloaden en over een paar krakkemikkige computer boxjes luisteren en dan doodleuk op mume verkondigen "ik hoor het geniale niet hoor" ( nee, raar he? idioot! ) maar dit terzijde...
Het samenspel! Ik hoor echt waar de hele tijd onderonsjes en logische reacties...dialoog dus Soms dwaalt men wat verder weg maar dat heeft zijn functie (het blijft ten slotte jazz) echter gebeurt dit zelden op een onlogische wijze. Ik ben het dus bij nader inzien niet met jouw eens (en dus ook niet met jesse ) Sterker nog...ik snap jullie kritiek wat dit punt betreft totaal niet.

Nee het is idd geen freejazz...maar ik beoordeel het ook niet als freejazz. ik beoordeel het als muziek en daarnaast als jazz Het ontbreekt inderdaad (op het eerste gehoor) aan spontaniteit. ik vind de improvisatie's en het concept echter boeiend genoeg. Wil daarnaast ook nog wel een extra half puntje geven voor een (ooit) revolutioneer concept.


De mens is idd geneigd (is dat het goeie woord?) om structuur aan bepaalde zaken in het leven te geven dit omdat het de kans op overleven vergroot. Echter we hebben het hier over muziek...kunst!!

Juist waar het om ware emotie's gaat is structuur erg ver te zoeken....intuitie lijkt me in deze van groter belang
op zoek naar houvast
sinds waneer vragen gevoelens orde en structuur om begrepen te worden unaej...?

ik begrijp mijn vriendin als ze me met die ene blik aankijkt...wat daarna volgt heeft weinig orde en structuur maar is zeer genietbaar

(mischien wat lomp maar soms valt het kwartje dan...ik mag hopen dat je mij begrijpt)

Vraagje? Waarom voelde Coltrane een *persoonlijke* noodzaak (toen de structuur niet meer voldeed) zijn heil te zoeken in free en atonale kreten...waarom geen nieuwe structuur bedenken? "de mens is tenslotte geneigd" etcetc...

Ik geef je gelijk als je zegt dat hij in zijn meer gestructureerde tijd ook *evenveel* emotie in de muziek wist te leggen...evenveel...

en met die zin en met dat woordje spreek je jezelf tegen unaej...ongestructureerde atonale muziek bevat evenveel emotie (zeker in het geval van de spontaan geinproviseerde jazz)....het is echter minder toegankelijk als emotie gekoppeld aan een pakkende structuur...

de waardering van gecompliceerde muziek zit hem in de mogelijkheid van emotie en/of structuur herkenning door de luisteraar....maar dat mag je niet te hard zeggen want dan ben je een hooghartige snob

Ten slotte (nu al?...ja nu al ) waarom heeft de klassieke muziek en de jazz (en rock tot op zekere hoogte) zich uiteindelijk ontwikkeld tot abstracte vrije muziek ?

volgens mij omdat er structurele grenzen zijn....emotie's echter zijn van alle tijden en vormen de ware aantrekkingskracht van muziek.

de vraag blijft dan hoe maak je die emotie's toegankelijk (hoe breng je ze over) wordt het "Ik hou van jou en ik blijf je trouw met rode rozen en regenbogen enzo"of wordt het "piep, skronk, wiep wiep.....wheeeeeee ding ding"

ja is ook mijn favoriete muziek...Dolphy wist ook geweldig goed op die zijden draad te balanceren...Conference of the Birds is ook een goed voorbeeld

maar goed...die balans kan verschuiven. voor de een slaat de balans door bij Moanin van Blakey en voor de andere bij Evan Parker...of Cecil Taylor (daar heb ik dan nog wel eens moeite mee)



nee hoor ik heb het niet over de meest natuurlijke of menselijke vorm van jazz...ik heb het over de meest pure vorm van emotieoverdracht binnen de jazzcontext, dat is een wezenlijk verschil....maar dat doet niets af (zoals jij zegt) aan de behoefte van veel mensen aan structuur en begrijpbare emoties en zoals ik reeds eerder melde ligt dat acceptatievermogen, of begrip voor ieder mens anders.

Ik ga voor de meest pure vorm van emotie en dat binnen de muzieksoort die mij intellectueel het meeste weet uit te dagen...ben (net als Coltrane ) uiteindelijk uitgekomen bij.....

Natuurlijk bevat abstract geïmproviseerde muziek niet per definitie minder emotie, alles hangt inderdaad vast aan het persoonlijke appreciatie-vermogen van de luisteraar. Wat dat betreft sta jij dus verder dan mij, daar kan ik zeker en vast vrede mee nemen.

Alleen vraag ik me dan af of je, met je superieure auditief vermogen, ook nog slechte free-jazz ontdekt, free-jazz waarbij je denkt: "dit is echt wel een bende amateurs aan het werk". Want net als bij abstracte kunst, die voor leken slechts enkele ruwe vegen zijn op een doek, behoeft free-jazz (denk ik) geen vakmanschap meer.
De vraag is dus of je brein niet bepaalde miniaturen aangeeft die per toeval ontstaan tussen de musicerende personen?

Als er geen structuur meer is, waardoor kan je dan geraakt worden? Het meest pure moet toch ook aan een bepaalde structuur onderhevig zijn, die door de hersenen als "puur" wordt gekenmerkt?
(Als er geen structuur meer is, legt het brein zelf verbanden. Hoe echter vaststellen dat deze verbanden ook op die manier door de muzikanten zijn bedoeld?)
(Wordt al dat gepiep en geknars vanaf een bepaald punt geen uitgangspunt waarrond de luisteraar zelf zijn compositie opbouwt, waardoor de verdienste voor de musici teniet wordt gedaan?)

Wat ik wil zeggen is: elk acceptatie-vermogen moet toch ergens eindigen, iedereen moet vanaf een bepaald punt toch vaststellen dat de logica zoek is? Voor mij (voor Jesse) is 'Jazz Abstractions' zo'n album dat over de schreef ligt; dat wil echter nog niet zeggen dat Cecil Taylor ons niets doet.

Ben het met het overige wat je zegt trouwens wel eens, slotconclusie incluis.

Natuurlijk vraagt het vakmanschap en hoe free is free? Als ik in het wilde weg ga toeteren dan zal niet echt geweldig klinken, als jij me daarbij op piano begeleid zal he tnog afschuwelijker klinken (dit omdat ik werkelijk totaal geen sax kan spelen en jij wel aardig piano kunt spelen dat botst ) [/quote]

dat wat als free wordt gezien heeft eigenlijk altijd een interne structuur...een idee, een gevoel, energie...net als abstructe kunst. En net zoals die vegen op het doek de aard avn de kunstenaar weerspiegelen...nou ja dat zal je verder duidelijk zijn.

free vraagt zeker vakmanschap...het valt niet mee om een origineel lijn (improvisatie) te bedenken (laat staan om uit te voeren) daarnaast is het zaak om niet volledig de weg kwijt te raken..het totaalpakket moet wel 1 performance zijn..de meeste muziekanten die free spelen zijn overigens ooit bij de basis begonnen (of zijn docent aan conservatoria)...ze kunnen dus echt spelen...en nogmaals hoe free is free...of ervaar jij het als free en bevat het zoals b.v bij Taylor een complexe structuur van blokmotieven..etc (weet ik veel muziektheorie doet mij niet zoveel en dat wil ik zo houden)

Ik beoordeel free (of wat daar voor doorgaat) naar wat het met mij doet, hoor ik iets nieuws, weet het me mee te voeren, wordt er naar elkaar geluisterd? bevalt de toon van de solisten mij..enzovoort.
ja, die miniaturen ontstaan "per toeval" ...so what, kunnen ze toch nog wel mooi zijn.

zo schijnt de natuur ook per toeval te zijn ontstaan...(nou ja, er zijn personen die er anders over denken) ..mooi toch

vraag is in hoeverre iets toevallig is Ook in een vrij setting zoeken muzikant elkaar op omdat ze elkaar aanvoelen aanvullen of omdat hun toon goed bij elkaar past...jaja er wordt over nagedacht.

nogmaals deze vraag? waarom zou een goed (gestudeert) muzikant er zomaar wat op los gaan toeteren zoals jij beweert...verkoopcijfers? lijkt me niet. er moet dus meer zijn...het moet een uitdaging zijn of het moet ze plezier geven. Die uitdaging en dat plezier kun je als luisteraar ook oppikken (als je daar open voor kunt/wilt staan)




zou allemaal kunnen...maar heb je daarom minder plezier? ik niet...ik ervaar en ik geniet en dat is de verdienste van de muzikanten

hoe, wat, waar...structuur! Het zal me (tot op zekere hoogte) toch worst zijn?

Waarom moet jij die structuur toch weten om te kunnen genieten om te kunnen ervaren? Waarom begrijpen om te kunnen ervaren? Go with the flow!!...dat is freejazz. Puur en eerlijk als freejazz of vrije impro is zul je dat zelf ook moeten doen om het te kunnen aanvaarden en te accepteren.

Ik sta ook niet op met een dagelijks portie freejazz...ik moet er ook voor in de mood zijn. ik vind ook niet alle freejazz geweldig. Heb wel zo mijn favoriete spelers met een eigen stijl die me aan spreekt maar waarom het ene album van b.v. Taylor me meer doet als het andere is voor mij ook niet tot in de finesse duidelijk..ik heb meestal een globaal idee (en dat vind ik wel best)

als de acceptatie er is hoor je vanzelf nuance verschillen en kun je er een oordeel aan geven.

maar goed..ik kan niet uitleggen hoe jij dat moet doen, dat zul je zelf moeten doen, zelf ervaren Ik kan je wel handvaten aanrijken...dat doe ik ondertussen al 2 jaar

Het proces van acceptatie is van allerlei factoren afhankelijk..daar hebben we het al over gehad...zo ben ik zelf 2,5 jaar geleden met jazz begonnen (ergens op deze site te lezen) nadat ik er achter kwam dat al mijn favoriete pop/rock jazz kenmerken had. ben daarnaast groot gebracht met van allerlei klassiek, dus complexe of in eerste instantie vreemde muzikale structuren zijn mij niet vreemd...dat scheelt. Maar je kunt jazz ook vanuit de soulhoek benaderen of vanuit de punkhoek. Op die wijze kun je uitzoeken wat je favoriete jazz is (of in ieder geval waar je de meeste kans op succes kunt vinden)

Zo denk ik bij jou... (je weet het)

overigens vindt je Taylor wel te pruimen omdat er een piano gebruikt wordt..

daar kun jij je als pianist je mee identificeren..er is een link. tevens is eht zo dat de piano in tegenstelling tot sax etc een ritme instrument is....daar heb je je structuur!!

minder wordt het als er dan een sax doorheen gaat jengelen...of niet?

daarnaast heb ik geen superieur auditief vermogen...

(en nogmaals sorry voor de grammatica en taal foutjes..)

Als ik iets van je geleerd heb, dan is het wel dit. Bovendien geloof ik dat ik al aardig op weg ben om allerhande free-jazz te appreciëren. De factor gewenning is nu nog het enige wat me in de weg staat om lange en luide sessies (dit bijvoorbeeld) tot het einde te kunnen uitzitten. Maar dat komt nog...

Helaas blijft mijn appreciatie-vermogen nogal oppervlakkig als het daadwerkelijk zo is dat ik vasthang aan de piano als structureel gegeven. Wat ik voorlopig het meest kan waarderen zijn inderdaad de hevige piano-escapades zoals bij Frank Wright, William Parker, Cecil Taylor, Jeroen van Herzeele, etc. Anderzijds ligt 'Pakistani Pomade' me nog steeds niet, dus wat dat betreft is het allemaal nog wat wazig.

Maar ah, deze namiddag toch eventjes 'Conference of the Birds' herproberen...

Pakistani Pomade is ook echt het uiterste...zo staat het ook wel bekend. Is het muziek of is het meer een geluids collage...het is wat het is denk ik dan.

"Conference" heeft geen piano...toch succes

einde discussie...voorlopig maar weer

Dit album is lekker polariserend! De stemmen zitten duidelijk uit elkaar. Een groepje geeft er vier sterren aan, een groepje komt niet verder dan maximaal 2,5. En dan zweeft er nog ergens een 3 tussen van iemand die helemaal niet meer begrijpt waar 'ie naar aan het luisteren is, dus maar ergens veilig en onwetend in het midden gaat zitten.

Dit album stond al een tijdje klaar om te beluisteren, maar het kwam er maar niet van. Bovenstaande discussie motiveerde mij echter om vandaag er maar eens aan te gaan beginnen. Een plaat die dergelijke epistels weet los te krijgen, moet toch wel wat zijn met kleur. Alles behalve grijs. Omdat in de discussies de term freejazz regelmatig naar voren komt en er mensen spreken over het ontbreken van structuur, samenspel en richting, maakte ik me deze ochtend op voor een dik half uur zuivere teringherrie die me zou tergen tot op het bot en me verslagen huilend in een hoekje van de douche zou achterlaten.

Maar jongens, ik snap helemaal niets meer van jullie discussie!
Nadat ik mijn vinger op het driehoekige playknopje heb laten zakken hoor ik geen freejazz, ik hoor goed samenspel, ik hoor improvisatie en ik hoor duidelijke structuren. Heb ik naar een ander album zitten luisteren?
Wat uit mijn speakers komt is een heerlijk jazzplaatje met avantgardistische trekjes en hier en daar een quasi modern klassieke injectie in de stijl van Strawinsky. Maar voor dat je in staat bent die klassieke injecties als storend te ervaren zijn ze alweer opgegaan in het geheel. Dat hele gedoe met een sticker als 'third stream' zal me een hele dikke worst zijn, ik ga er naar luisteren en kijk zelf wel wat ik van maak.
Misschien dat ik de elementen die sommigen als irritant beschouwen op dit album niet als vervelend ervaar, omdat ik naast jazz ook naar aardig abstracte electronische muziek luister die af en toe veel steviger schuurt.

Kortom een goed album en een hele goede bijdrage in de JAVDW-thread. Bij deze mijn dank aan Paalhaas! 4*