Josef K - The Only Fun in Town (1981)

Heb hier ooit eens iets over gelezen in OOR. Klonk erg interessant!

Het zou nog interessanter zijn mocht je ons ook nog kunnen vertellen wat je er nou precies over gelezen hebt in OOR

Oh, dat wat was een recensie van een reissue. Schijnt bands als Franz Ferdinand heel duidelijk hebben te hebben beinvloed. De omschrijving van de muziek maakte mij heel benieuwd, ik heb alleen geen idee hoe ik eraan kan komen.

Eigenlijk gewoon wat yeahyeahyeah hier zegt: http://www.musicmeter.nl/album/64637

Vergeten pareltje - songs korter dan kort: 10 in een krap half uur. Klein beetje ADHD-effect, maar wel to-the-point en puntig strak. Paul Haig was de frontman en die is solo verder gegaan.

Franz Ferdinand wordt genoemd; maar daar zit minder pit en melancholie in; vergelijkbaar qua strak en hoekig gitaarwerk.

Uit dezelfde Postcard-stal (label) kwamen Aztec Camera en Orange Juice en ook die klinken niet verkeerd. Edwyn Collins (OJ) heeft een beetje soulvolle, melancholieke stem.

Sorry for Laughing is werkelijk een geniaal nummer...

Zie dat je Postcard-platen op vinyl vindt - amai!

Sorry for Laughing - ik denk wel eens dat Franz F. het hier heeft afgekeken.

Nog zo'n ontdekking van vorig jaar.

Hier ga ik ook op zoek naar Entomology, waar je dit album en een hele trits andere nummers krijgt...

deze origineel vinden zal wel een onbegonnen werk zijn..

alleen maar goede nummers, zelfs het rustige It's Kinda Funny heeft nog iets van dat gejaagde, drammerige..

waarom zou men naar hedendaagse klonen luisteren als je met oa deze plaat the real thing krijgt..en inderdaad de melancholie vind ik niet terug in deze tijd...

Het enige officiële album dat Josef K ooit uitbracht. Sorry for Laughing is een treffende omschrijving voor de muziek van dit illustere gezelschap. Waar Joy Division slechts kan treuren om alle ellende en duisternis, kan Josef K er op de één of andere manier nog wel de humor van inzien. Wat mij betreft vormt deze band het absolute hoogtepunt van de (post-)punkgolf.

Dit album bevat een aantal fantastische tracks, zoals het buitenpans swingende Heart of Song en het waanzinnige 16 Years. Maar je doet jezelf tekort als je je beperkt tot dit halve uurtje. Eind 2006 is er een album uitgekomen dat hun totale oeuvre omvat. Entomology is zonder meer een aanrader als The Only Fun in Town je bevalt.

Beetje Gang of Four-ish, maar dan wat minder "scherp". Klinkt lekker zo op het eerste gehoor, maar eens wat vaker aanzetten!

Nee niet echt, Gang of Four is hoekiger, funky, bovendien geëngageerder (qua thematiek), dit is meer neurotische introversie, rusteloos, de moderne opgejaagde stadsmens.

Josef K probeert ons nergens van iets te overtuigen, doet alleen kond van de stemmingen van een grotestadsmens. Dit hele album heeft iets gejaagds, al blijft het wel poppy - ze deden regelmatig concerten samen met Orange Juice (ook op het fameuze Schotse PostCard-label); andere labelgenoot Aztec Camera maakte al ras lievere muziek, denk richting Lloyd Cole & The Commotions.

Zou je deze band kunnen bestempelen als een soort van Engelse tegenhanger van Talking Heads? Dat gejaagde, dat ritmische, die thematiek. Dit klinkt alleen wat groezeliger en wat meer punky i.t.t. het meer poppy geluid van Talking Heads. Niet voor niets is dit rond 1980 niet bij een groot publiek aangeslagen...

Nee, zie hieronder.



Talkings Heads is echt *niet* poppy - eerder neurotischer, gedrevener dan dit. De eerste twee/drie TH-albums hebben manische (neurotische) elementen die je hier tevergeefs zoekt. Op de eerste drie platen van XTC vind je daar meer van terug. Talking Heads zijn ook beduidend cynischer ("Don't Worry 'bout the Goverment") dan Josef K. De ritmesectie speelde ook een grotere rol bij Talking Heads - zelf een 'gekke' song als Psychokiller ("don't touch me I'm a real live wire") drijft voor een groot deel op de bas. Josef K is introverter, meer het kleine leed.



Da's juist het tragische - het is nooit echt bij een groter publiek aangeslagen: de single-release en het album op Postcard is net als alle Postcard-single-releases (o.a. Aztec Camera, Orange Juice) een gezocht item; dit album vind je zelden onder de 20 GBP - en da's een aardige indicatie van de populariteit of de relatieve zeldzaamheid.

Later door de populariteit van o.a. Franz Ferdinand (Abraham en mosterd) werd dit weer opgepakt.

Dank voor de toelichting! Ik klikte eens op het label en het viel me op dat er bijna geen releases zijn, dit is zelfs de enige uit de hoogtijdagen, de jaren tachtig... Hoe zit dat precies?

Postcard was een indie-label (Schots) dat net als sommige andere indie-labels als een soort "incubator" (zeg maar couveuse optrad): een band kreeg een platencontract voor een of meer singles om vandaaruit snel een platencontract bij een 'major' of sub daarvan te verwerven; verg.het zgn Fast-label (Earcom series), waarop bijv. ook Human League en Joy Division opnames hebben gemaakt.

Als je naar www.discogs.com gaat en zoekt op Postcard - het label heeft als logo een trommelende kat - , kun je alle releases op Postcard zien. Orange Juice en Aztec Camera (beide heel fijn en dus warm aanbevolen) hebben nooit een album uitgebracht op Postcard, maar op Polydor en Rough Trade.

Hoofdstuk 18 van het boek van Simon Reynolds (Rip It up and Start Again) gaat over Postcard.

Ja dat is waar, ik heb het even weer nagezocht. Heb het boek en was toen al geïntrigeerd geraakt. Ik ken Orange Juice al van Falling and Laughing maar Aztec Camera is voor mij nog onbekend. Fijn luistervoer voor de vakantie lijkt me!

Aztec Camera heeft een gunstig geprijsde "Best of" - van Josef K is er een hierboven genoemde verzamelaar met veel extra's. Orange Juice heeft iets soft funk in zich, Aztec camera gaat meer richting folkrock - ik noemde al Lloyd Cole als vergelijking.

Fijne plaat. Een paar singles kende ik al, maar dan ben je al een heel eind met Josef K, want dit was hun enige album. Een half uurtje uitstekende hoekige indie waar ik in het gitaarwerk ook wel wat Velvet Underground terughoor (mn. bepaalde nummers van het derde album zoals What Goes On en The Murder Mystery).

En mooi om hun thuisstad Edinburgh -vanaf the old town uitkijkend op the new town- te herkennen op de hoes.

Op reis door new wave in 1981 kom ik van de Belgische synthpop van Telex bij het Schotse (Edinburgh) Josef K. Hier domineert een wat rammelende gitaar, wat niet kan verhinderen dat de bas vooraan in het audiobeeld staat, terwijl drums en zang eveneens wat naar de achtergrond zijn gezet. Een aparte combinatie, zeker omdat de baslijnen van David Weddell niet per se zingen zoals genregenoot David Hook bij Joy Division deed.
De groepsnaam verwijst naar de roman Der Prozess (voltooid in 1915, tien jaar later uitgegeven) van Franz Kafka, wiens werk zich in 1981 mocht verheugen in een groeiende belangstelling. De vervreemding en het absurdisme van de wereld die hij zo sterk verwoordde, waren hoorbaar van invloed op de sfeer op Josef K's enige album The Only Fun in Town.

Ja, ook bij Josef K klinkt wat ik destijds doomwave noemde en wat tegenwoordig onder postpunk wordt geschaard. Josef K heeft daarbij wel degelijk een eigen geluid, vooral vanwege de krassende gitaarpartijen van Malcolm Ross. In zijn spel zit de energie van punk maar dan zonder distortion. Drummer Ronald Torrance moet dan ook hard werken en doet dat vol verve, terwijl de zang van Paul Haig opzettelijk ietwat verwaait.
Meestal horen we uptempo muziek, al gaat in It's Kinda Funny even de voet van het gaspedaal en ook Heart of Song is iets kalmer. Enige nadeel is dat ik vaak pakkende licks of zanglijnen mis, maar de berichten hierboven bewijzen dat er zát mensen zijn die dat anders beleven. Favorieten heb ik desondanks wel: Crazy to Exist en 16 Years springen eruit.

Vijf albums geleden was ik bij genregenoot Red Zebra, waar één en ander bombastischer werd aangepakt. Bij Josef K dus een "dunner" geluid, verpakt in elf vrij korte nummer die bij elkaar nog geen half uur duren. Opvallend dat het bij slechts één album bleef, al leert rondkoeklen dat de leden hierna bepaald niet stilzaten.
In Oor was Bert van de Kamp destijds niet zo positief, zie hier voor een fragment van zijn recensie. Met onder andere de zinnen: "De naam is interessanter dan de groep, de hoes mooier dan de plaat. Opgewonden gitaarriffs, nerveuze zang, schoolkrantpoëzie."

Josef K, een relatief onbekende naam in de postpunk, minimaal interessant voor hen die wat met dat subgenre hebben. Ondertussen vervolgt mijn reis bij de tweede van het Amerikaanse Tuxedomoon.

RonaldjKmet een beetje goede wil kan je JosefK als een soort 'blueprint' zien voor Franz Ferdinand. In zekere zin kan je o.g.v van die funky gitaar de band ook rekenen tot de zgn 'neuroten-wave' - denk vroege XTC en Talking Heads Talking en evt Feelies.
De orginele lp was lang een waar collector's item totdat er een re-release kwam op Disques du Crépuscule (dubbel-lp; de tweede met de singles en Peel-Sessie); Sorry for Laughing is ooit gecoverd door Propaganda.

Het oorspronkelijke label, is ook een behoorlijke curiosity: Postcard - The sound of young Scotland. logo in de vorm van een kat met een trommel op de buik - op zich ook aardig om te checken, o.m. nog Aztec Camera en Orange Juice.

Mjuman, bij de laatste namen die je noemt doken ex-leden van Josef K op, nietwaar? Dat is één van de feitjes die ik opduikelde op het internet. De gelijkenis met Franz Ferdinand hoor ik niet zo, maar de eerste berichten bij dit album hier op MuMe noemden dat al - kan dus ook aan mij liggen. Jammer dat Josef K nooit een tweede album maakte, ik was benieuwd geweest naar het vervolg!

Malcolm Ross speelde later ook in Orange Juice en Aztec Camera. Las laatst dat Haig en Ross sinds kort weer samen een groep hebben geformeerd, ben benieuwd naar plaatwerk in de toekomst.

Gisteren deze nog maar eens gedraaid - volgens mij de enige lp die op PostCard is verschenen - en daarna het debuut van Orange Juice. Dat eigenlijk misschien net iets meer aan FF doet denken (dan Josef K).

Het solodebuut van Paul Haig - zanger van Josef K - dat ik erna draaide, deed afbreuk aan de ontstane 'feestvreugde'. De zanger van Orange Juice, Edwyn Collins, had in het vervolg ook meer succes, ook hij in een ander genre dan oorspronkelijk.