Billy Joel - Piano Man (1973)

De titelsong is natuurlijk een klassieker die hij nooit geevenaard heeft (behalve misschien met Goodnight Saigon).

Persoonlijk vind ik Piano Man één van zijn minder goede nummers. Hij heeft deze wat mij betreft gemakkelijk weten te overtreffen met nummers als Summer Higland, Falls, New York State of Mind, Angry Young Man, Just The Way You Are, Scenes from an Italian Restaurant en All for Leyna...

Nou echt wel Pim, luister zijn album The Stranger maar eens, een prachtig album.

Slechts 13 stemmen op dit album ,ik dacht toch echt dat billy joel en zeker dit album veel beluisterd was

Mooi album, maar het debuut verkies ik nog altijd. Natuurlijk is 'Piano Man' een wereldnummer en 'You're my home' een pareltje.

Piano Man heb ik gewoonweg veel te vaak gehoord.

Uitschieters naar mijn mening zijn: Captain Jack en The Ballad Of Billy The Kid. Weergaloze nummers!

3,5*

Ik heb soms last van het fenomeen "te vaak gehoord", maar altijd als ik eens goed voor een nummer ga zitten, heb ik er toch geen last van.

Piano man is natuurlijk geweldig, maar Joel heeft zeker nog meer geweldige nummers gemaakt. Ik beschouw hem dan ook als een van de grootsten, naast bijvoorbeeld Elton John, waar hij ook veel mee optrekt in zijn persoonlijke leven.

Prima tweede plaat van een singer-songwriter die stilaan groeit naar zijn beste niveau. Wie al op zijn tweede plaat meesterwerkjes als Piano Man en The Ballad of billy the Kid kan schrijven, die gaat het zéér ver brengen en is van goede komaf. En zo bleek ook later !
4 sterren ! ****

wonderbaarlijk, de nummers die je hier noemt zijn stuk voor stuk mijn favorieten! Vooral Summer highland falls. Een van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Maarre Kjeupa, Pianoman is natuulijk niet een van Billy's mindere nummers. Die tekst is zo goed. Maar ja, zijn teksten zijn sowieso bijna allemaal briljant.. Alleen is dit nummer helaas helemaal doodgedraaid...

Eens! Mijn persoonlijk favoriet van Billy Joel. Ik was oh zo blij toen ik 'm kon spelen op piano

Aardige plaat, maar als je "The Stranger" (1977) gekocht hebt (en misschien een verzamelaar) dan heb je genoeg van Billy Joel.

Mooie plaat met een aantal Joel-klassiekers, maar Billy Joel zou zijn kunsten nog verder verbeteren op de komende albums.

Nee, dat is niet waar. Het werk van Billy Joel is tot en met An innocent man (1983) in z'n totaliteit meer dan te pruimen. Daarna ben ik het zicht een beetje bij hem verloren.

Billy Joel is een volledige selfmade man, typisch Amerikaans, die vooral als songwriter een groot aantal prima nummers heeft geschreven.

Veelgehoorde kritiek op Joel is, dat er allemaal teveel over is nagedacht, dat het te weinig uit het hart komt. Hij verzint prachtige openingen, middenstukken en eindes maar het zou geen ziel hebben.

Een merkwaardige redenering. In de eerste plaats neemt de Newyorker over het algemeen geen blad voor de mond en in de tweede plaats, wat zou er tegen het schrijven van mooie liedjes moeten zijn?

Piano man is in chronolgische zin mijn eerste cd van Billy Joel (de échte eerste en vooral onbekende en niet te vinden cd, Cold spring harbour heb ik zelfs nog nooit gehoord) en hij klinkt hier al volledig als de Billy Joel zoals hij 10 jaar lang elk jaar met een cd zou komen.

Misschien is Piano man nog wat ongepolijst. Maar er staan hier al veel bekende nummers op, concertklassiekers als de titelsong, The ballad of Billy the Kid en Captain Jack.

Maar nummers als You're my home, Stop in Nevada, Somewhere along the line: het klinkt allemaal direkt bekend in de oren, als een blauwdruk van wat nog gaat komen.

Dat geeft helemaal niet. Billy Joel heeft een eigen sound ontwikkeld, een eigen plaats ook gekregen in de rockmuziek. Ja, wat gladder, meer een ideale schoonzoon dan Neil Young. Veel verkocht ook. Maar iemand die je als 'barpianist' (er speelt zich bij hem veel in het cafe af) een prima avondje kan vermaken.

Wel een goeie plaat ,waarin inderdaad de eerste stappen van het componeren van goede pakkende melodieen aan het licht komen.De bekende nummers op deze plaat(Piano Man,Captain Jack en The Ballad Of Billy The Kid )zijn prima ,maar de echte parels zijn You're My Home en Stop In Nevada.Hierin laat Joel zijn talent echt zien.Ook If I Only Had The Words(To Tell You) is mooi in al zijn eenvoud.

Redelijk goed album van Billy Joel. Zijn doorbraak was hiermee gelijk keihard een feit. Er staan prachtige nummers op (Captain Jack, Piano Man, Ballad Of Billy The Kid, Somewhere Along The Line, If I Only Had Words), maar ik vind de country-invloeden hier nog iets te sterk.

Ik heb deze al verscheidene malen in mijn handen gehad bij de 5 euro bakken. Maar die hoes heh. Toch maar eens overheen zetten denk ik dan, getuige de positieve recensies. Daarnaast zijn Piano Man en The Ballad of Billy the Kid sterke nummers.

Dit album nu toch maar eens in huis gehaald, ondanks de faces of death hoes.
Echt van onder de indruk ben ik er niet van. Slecht vind ik het ook niet, maar dat ik het gehele album meegevoerd wordt kan ik niet zeggen.
Travelin' Prayer is wel een aardige opener en heeft wel iets opens.
Piano Man vind ik zelf het mooiste nummer van dit album, samen met The Ballad of Billy the Kid en Captain Jack. Die onderscheiden zich m.i toch het meest van de i.m.o middelmatige rest. You're my home, heeft op zich wel een prima jaren zeventig route 66 gevoel over zich, maar die sfeer komt beter tot zijn recht met een Harry Nilsson of een John Denver. Ik heb bij dit album soms het gevoel dat hij zijn kunstje al aan het herhalen is.
Maar dat is onzin natuurlijk gezien dit pas zijn tweede album is. Nee dat zou hij veel later pas doen met o.a Leningrad, dat volgens mij hier zijn roots heeft liggen qua opbouw.
Daarnaast vind ik zijn stem niet altijd even overtuigend en soms lijkt het mij wat tegen te gaan staan.
Nee, ik denk niet dat er veel uit het oeuvre van Billy Joel in mijn kast komt te staan en het bij dit album zal blijven. Misschien dat ik ergens nog wel eens een greatest uit de bakken zal vissen.

Over het algemeen kan je toch wel stellen dat Turnstiles en The Stranger zijn beste werk bevatten. Eigenlijk zou je beter die kunnen aanschaffen als je kennis wilt maken met Billy Joel. Bovendien staan op deze album zowel een aantal juweeltjes die je op iedere zichzelf respecterende greatest hits zal terugvinden als een aantal nog grotere juweeltjes die juist min of meer standaard ontbreken op dergelijke verzamelaars. Check anders op MuMe de beoordelingen van bovenstaande albums.

Prachtige hoes toch? Zie het probleem niet.

Ik vind de demo versie van worse Comes to Worst (My Lives) beter dan de studio versie.
Maar voor de rest een dikke 4.5!

Als gehele album voor mij nog niet overtuigend, maar wat schrijft die man geweldige teksten.
“Sometimes you play me a memory”
"They're sharing a drink they call loneliness, but it's better than drinking alone"
Geweldige regels.

Gave plaat!

Met name "Travelin' Prayer", geweldig door de banjo waardoor het nummer een countrysmaakje krijgt.
"Piano Man" is een geweldig nummer dat ik na honderden malen gehoord te hebben, nog altijd schitterend vind.
"Worse Comes to Worse": ook schitterend, net als "If I Only Had the Words (To Tell You)".

De rest doet me niet echt wat.

The Ballad of Billy the Kid en Stop in Nevada zijn mijn favorieten. Piano Man wat te vaak gehoord, vrees ik.

Natuurlijk valt niet te ontkennen dat de jonge Joel goed zijn oren gebruikte bij het draaien van Elton John's Tumbleweed Connection. Maar het hing gewoon ook wel in de lucht dit geluid. Directe persoonlijke pianosongs. Recht uit het hart - recht in het hart. Ik hoor ook wel wat van Carole King en Let it Be van The Beatles. Hoe origineel kun je eigenlijk zijn. Maar waarin Billy Joel echt uitblinkt is zijn breed uitgesponnen pianospel en daar laat hij de meest prachtige melodieën overheen rollen. Soms beetje zoekende naar vorm en inhoud, maar de gedrevenheid spat er van af. Een groot muzikant.

De jonge Joel had het een tijdje niet gemakkelijk als artiest. Lag overhoop met zijn platenbaas Family Productions waar hij een levenslang wurgcontract tekende. Om dit te omzeilen ging Joel incognito als barpianist aan het werk om intussen over te kunnen stappen naar Columbia. Family bleef de rechten eisen. In die tijd was het ploeteren. Piano Man is dan ook het eerste echt serieuze album. En het begin van een tienjarige reeks van negen topalbums.

Nu heb ik de 2-CD versie van het album (uitgave op zwarte vinyllook CD's en met een fantastisch geluid) en die tweede schijf bevat een een live-optreden in de Sigma Sound radiostudio op 15 april 1972, dus anderhalf jaar voor de release van dit album. Compleet met de radio-aankondigingen. En mocht je een kreukelige bootleg verwachten: het geluid van deze opnames is zelfs nog beter.

Maar goed: het originele album is waar het om gaat. Liefhebbers van traag railverkeer kennen natuurlijk de titeltrack al. Travelin' Prayer, The Ballad of Billy the Kid en anti-drugssong Captain Jack zijn ook zeker niet mis. Ja toch wel een beetje de Amerikaanse Elton John. Maar zijn eigenheid kwam in de volgende jaren steeds sterker aan bod, tot ik hem halverwege de jaren '80 niet meer zo kon meemaken.

Piano Man is een registratie van een jonge veelbelovende artiest. Geen 'million seller' nog. Succes en de schaduwkanten daarvan zou de zanger in latere jaren leren kennen.

Twee jaar na het debuut van Joel; Cold Spring Harbor en het bevat de song met wat naar later zou blijken zijn bekendste nummer zou worden; Piano Man en het is nog steeds een zeer fraai nummer. Joel wordt vaak in 1 adem genoemd met zijn Engelse evenknie Elton John die niet geheel toevallig ook vanuit creatief oogpunt zijn beste periode in de jaren 70 beleefde. Dat is in mijn ogen echter onterecht, Joel vind ik een volwassen songwriter met songs die wat meer bij de basis blijven. Het kitscherige karakter blijft achterwege en daarnaast weet Billy je daadwerkelijk te betrekken bij zijn belevingswereld. Elke keer als ik Piano Man beluister zit ik als het ware ook in die kroeg, met dezelfde types, op zoek naar vermaak maar eenzaam van binnen, dat vind ik het knappe aan Joel's songwriting. Dan de plaat, Opener Travelin' Prayer met zijn nerveuze ritme en country insteek heeft mij nooit gegrepen, een ronduit irritante song. Piano Man en Ain't No Crime zijn een stuk sterker. Dat geldt ook voor You're My Home, een fraai mooi gearrangeerde song. Hierna wordt het voor mij toch allemaal een stuk wisselvalliger, hoewel zeker niet slecht maar de composities klinken voor mij net even te veilig, of missen simpelweg wat brille. Enkele overdadige arrangementen moeten voor mijn gevoel dat euvel enigszins maskeren. Dat maakt dat Piano Man iets beter scoort dan het debuut, maar eerder vanwege de sound die wat voller klinkt dan dat er meer sterkere songs op staan.

Tussenstand:

1. Piano Man
2. Cold Spring Harbor

Ik vind het een goede review, alleen in dit stukje kan ik me niet helemaal vinden. Tot en met Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy uit 1975 maakte Elton John ook 'volwassen singer-songwriter muziek', zonder kitscherig te zijn. Dat ging daarna meer een rol spelen, zeker in de jaren '80. Vrijwel alles van 1969-1975 is (zeer) de moeite waard bij Elton John.

Ik denk dat je gelijk hebt als je stelt dat Piano man zijn bekendste song is, zeker als je kijkt naar de hoge noteringen die het nummer de laatste jaren haalt. Maar ligt het aan mij of is dat pas de laatste jaren zo? Ik heb de carrière van Billy redelijk op de voet gevolgd, maar naar mijn smaak zijn nummers als Just the way you are, Uptown girl, New York state of mind en Goodnight Saigon altijd eern beetje de 'signature songs'van hem geweest. De laatste vooral in Nederland, omdat het bij ons een nummer één-hit werd en het succes in de VS en in de wereld enorm achterbleef, vooral omdat de Vietnamoorlog in de VS nog altijd een veel beladener thema is dan hier. Maar is die verschuiving iets van de laatste jaren of vergis ik me daarin?

Nee dat klopt wel, zeker onder jongeren / twintigers is Piano Man populairder en populairder geworden, terwijl.Goodnight Saigon dat effect niet heeft. Toch een meer tijdsgebonden nummer natuurlijk.

Goodnight Saigon heb ik nooit zo'n geweldige song gevonden. Het nummer is zeker niet slecht en steekt prima elkaar maar het is mij te overdadig, te groots aangezet en ik mis enige subtiliteit.
In Nederland was het een dikke hit in tegenstelling tot de titelsong, in de Verenigde Staten was dat juist vreemd genoeg weer andersom.
Piano Man heb ik altijd een heerlijke song gevonden. De eerste klanken, het simpele maar o zo herkenbare verhaal dat Joel ons voorschotelt, het steekt heerlijk in elkaar. Elke keer moet ik denken aan een rokerige Amerikaanse kroeg ergens in de zeventiger jaren.
De typisch verhalende structuur van de song versterkt de verbeeldingskracht enorm. In mijn beleving is Piano Man een van de beste singer-songwriters nummers ooit gecomponeerd.