Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)

Ik dacht altijd al, wat klinkt het allemaal als ' I Just Can't Get Enough', maar dat komt omdat het ook letterlijk zo is.

Vince Clarke was verantwoordelijk voor de oorspronkelijke springerige sound van Depeche Mode en zet dat voort met Yazoo.
Niet echt mijn cup-of-tea. Verder vind ik de productie niet fijn, teveel reverb. Sommige synth en synth-bass partijen zijn best aardig.
Vince gebruikt eeen TR-808 als drum-machine, en dat is altijd lekker, maar ik heb beter gehoord. Het zal hem dan toch in de productie zitten.

Overigens is de titel wel leuk gekozen. Hoe vaak wordt een producer genoemd in een albumtitel? Sympathieke zet.

Als jaren '80 tiener merk ik dat mijn favoriete muziek uit die tijd ook 'oud' begint te worden. Dit album is vandaag 40 jaar geleden uitgebracht. 40! Wel muziek typisch uit die tijd, maar ik mag er zoals vandaag nog graag naar luisteren.

In 1982 was vooral metal helemaal mijn ding, maar ik kon het niet laten om op de radio andere smaken te proeven. Daar zou ik nooit een plaat van kopen, maar lekker was het wel. Zoals die gekke hoes van Yazoo, met twee gespleten etalagepoppen aan tafel en de intrigerende titel Upstairs at Eric's. In die groep zat een ex-Depeche Mode meneer. Een groep waar ik wel over las maar die ik op één liedje na (See You was eerder dat jaar een miniminiminihitje geweest) niet kende.

Dat was anders met Don't Go van Yazoo, dat in de nazomer van '82, het begin van mijn eindexamenjaar, een grote hit werd: in oktober piekend op #6 in de Nationale Hitparade en heel frequent op de radio, mij nooit vervelend.
Niet alleen vond ik beat en synthgeluiden hiervan geweldig, maar die stém?! Ene Alison Moyet, een dame met een lager, koperen geluid. Ik vond die combinatie met de heldere synthesizers prachtig.

Op het album wordt dit soort emotionele en uptempo synthesizer-new wave afgewisseld met ingetogener nummers, zo ontdek ik een dikke veertig jaar later. Op Bad Connection klinkt rond het refrein digitale rock 'n' roll, de dansbare sequencers van Goodbye 70's en Bring your love down.
Ook op lagere tempi als in Tuesday en het melancholieke en klassieke Winter Kills is het genieten; onbegrijpelijk dat Only You in Nederland geen hit werd.
Buitenbeentjes klinken ook. In my Room bevat stemsamples, waaronder van Vince Clarke die het gebed Onze Vader reciteert. Via streaming is I Before E Except After C best leuk voor 'n keertje; dat dit indertijd op LP wel anders was, zoals ik hierboven menigmaal tegenkom, is meer dan begrijpelijk... Het toont echter wel aan dat het Clarke & Moyet niet alleen om snel hitsucces ging, maar dat er ook mocht worden "gevrijwield".

De zelfverklaarde workaholic en perfectionist Clarke bewees in ieder geval hoe snel hij groeide als muzikant. Met Moyet had hij een gouden keel aan zijn zijde. Voeg daarbij meestal sterke nummers met de nodige onderlinge variatie, en je hebt een album dat ook buiten historische redenen ferm overeind blijft.

Vandaag gedraaid in het bijzijn van mijn belangrijk jongere gezinsleden. Doet het voor mij nog steeds geweldig en drie nieuwe fans erbij.