Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)

Ik dacht altijd al, wat klinkt het allemaal als ' I Just Can't Get Enough', maar dat komt omdat het ook letterlijk zo is.

Vince Clarke was verantwoordelijk voor de oorspronkelijke springerige sound van Depeche Mode en zet dat voort met Yazoo.
Niet echt mijn cup-of-tea. Verder vind ik de productie niet fijn, teveel reverb. Sommige synth en synth-bass partijen zijn best aardig.
Vince gebruikt eeen TR-808 als drum-machine, en dat is altijd lekker, maar ik heb beter gehoord. Het zal hem dan toch in de productie zitten.

Overigens is de titel wel leuk gekozen. Hoe vaak wordt een producer genoemd in een albumtitel? Sympathieke zet.

Als jaren '80 tiener merk ik dat mijn favoriete muziek uit die tijd ook 'oud' begint te worden. Dit album is vandaag 40 jaar geleden uitgebracht. 40! Wel muziek typisch uit die tijd, maar ik mag er zoals vandaag nog graag naar luisteren.

In 1982 was vooral metal helemaal mijn ding, maar ik kon het niet laten om op de radio andere smaken te proeven. Daar zou ik nooit een plaat van kopen, maar lekker was het wel. Zoals die gekke hoes van Yazoo, met twee gespleten etalagepoppen aan tafel en de intrigerende titel Upstairs at Eric's. In die groep zat een ex-Depeche Mode meneer. Een groep waar ik wel over las maar die ik op één liedje na (See You was eerder dat jaar een miniminiminihitje geweest) niet kende.

Dat was anders met Don't Go van Yazoo, dat in de nazomer van '82, het begin van mijn eindexamenjaar, een grote hit werd: in oktober piekend op #6 in de Nationale Hitparade en heel frequent op de radio, mij nooit vervelend.
Niet alleen vond ik beat en synthgeluiden hiervan geweldig, maar die stém?! Ene Alison Moyet, een dame met een lager, koperen geluid. Ik vond die combinatie met de heldere synthesizers prachtig.

Op het album wordt dit soort emotionele en uptempo synthesizer-new wave afgewisseld met ingetogener nummers, zo ontdek ik een dikke veertig jaar later. Op Bad Connection klinkt rond het refrein digitale rock 'n' roll, de dansbare sequencers van Goodbye 70's en Bring your love down.
Ook op lagere tempi als in Tuesday en het melancholieke en klassieke Winter Kills is het genieten; onbegrijpelijk dat Only You in Nederland geen hit werd.
Buitenbeentjes klinken ook. In my Room bevat stemsamples, waaronder van Vince Clarke die het gebed Onze Vader reciteert. Via streaming is I Before E Except After C best leuk voor 'n keertje; dat dit indertijd op LP wel anders was, zoals ik hierboven menigmaal tegenkom, is meer dan begrijpelijk... Het toont echter wel aan dat het Clarke & Moyet niet alleen om snel hitsucces ging, maar dat er ook mocht worden "gevrijwield".

De zelfverklaarde workaholic en perfectionist Clarke bewees in ieder geval hoe snel hij groeide als muzikant. Met Moyet had hij een gouden keel aan zijn zijde. Voeg daarbij meestal sterke nummers met de nodige onderlinge variatie, en je hebt een album dat ook buiten historische redenen ferm overeind blijft.

Vandaag gedraaid in het bijzijn van mijn belangrijk jongere gezinsleden. Doet het voor mij nog steeds geweldig en drie nieuwe fans erbij.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Yazoo - Upstairs at Eric's (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)
De combinatie van kille elektronica en een warme en soulvolle stem was aan het begin van de jaren 80 niet gangbaar, wat van het debuutalbum van het Britse duo Yazoo een bijzonder en ook invloedrijk album maakt

Vince Clarke zocht, nadat hij uit Depeche Mode was gestapt, de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet. Het was een wonderlijke combinatie, maar de mix van vooral door Kraftwerk geïnspireerde elektronica van Vince Clarke en de rauwe soulstem van Alison Moyet werkte verrassend goed. Upstairs at Eric’s is bijna 45 jaar na de release een wat vergeten album, maar het is een album dat verrassend goed houdbaar blijkt en dat meer invloed heeft gehad dan we in 1982 konden vermoeden. De samenwerking tussen Alison Moyet en Vince Clarke hield niet lang stand, maar Upstairs at Eric’s is een uitstekend album dat nog altijd de aandacht verdient.

De elektronische popmuziek die in de jaren 70 ontstond was in eerste instantie niet erg gericht op popsongs met een kop en een staart. De grotendeels instrumentale elektronische popmuziek uit het decennium had wel grote invloed op de synthpop die aan het begin van de jaren 80 vorm kreeg en die wel was gericht op het maken van echte popsongs.

De menselijke stem speelde in de synthpop uit de jaren 80 in eerste instantie een bescheiden rol en werd bij voorkeur elektronisch vervormd. Dat veranderde vooral met één album, dat opzichtig brak met alles dat in de elektronische popmuziek gewoon was. Ik had in de jaren 70 en 80 heel weinig met puur elektronische popmuziek, maar ik viel in 1982 wel direct voor de charmes van Upstairs at Eric’s van Yazoo.

De Britse muzikant Vince Clarke maakte deel uit van de originele bezetting van Depeche Mode en schreef bijna alle songs die zijn terug te vinden op het debuutalbum van de band. Hij was echter niet tevreden met de koers die Depeche Mode insloeg en ging zijn eigen weg. Voor deze eigen weg zocht hij de samenwerking met de Britse zangeres Alison Moyet, die tot dat moment met niet heel veel succes aan de weg timmerde als blues- en soulzangeres.

De combinatie van de kille elektronica van Vince Clarke en de warme en soulvolle strot van Alison Moyet was in 1982 een wonderlijke, al had Soft Cell vergelijkbare ingrediënten, maar het werkte verrassend goed. Yazoo scoorde direct een hit met de track Don’t Go, die het ook goed deed op de dansvloer. Situation, dat overigens niet is terug te vinden op Upstairs at Eric’s, deed het daar nog beter, maar het debuutalbum van Yazoo bevatte ook een aantal meer ingetogen songs, waaronder de hitsingle Only You.

In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo zwaar schatplichtig aan de muziek van Kraftwerk, die in alle songs op het album doorklinkt. Mede door de invloeden van Kraftwerk klinkt Upstairs at Eric’s, waar ik al vele jaren niet meer naar had geluisterd, na al die jaren nog verrassend fris en dat kan ik niet van alle synthpop uit de jaren 80 zeggen.

Niet alleen in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Yazoo een knap album, want ook de krachtige en soulvolle strot van Alison Moyet maakt van Upstairs at Eric’s een bijzonder album. De Britse zangeres zou later kiezen voor een mix van soul, jazz en pop en dat is een mix die je verwacht bij haar stem, maar de zang van Alison Moyet past ook verrassend goed bij de batterij elektronica van Vince Clarke.

Het debuutalbum van Yazoo was zeer succesvol en werd enthousiast binnengehaald door de critici, maar de formule werkte helaas niet lang. Het in 1983 verschenen You and Me Both deed het veel minder goed dan het debuutalbum en ondanks het feit dat het album niet veel verschilde van het debuut had ik een jaar later ook weinig met het album. Yazoo werd toen de spanningen tussen Alison Moyet en Vince Clarke ook nog eens opliepen helaas snel opgedoekt, waarna Vince Clarke samen met Andy Bell de band Erasure formeerde, die deels hetzelfde deed als Yazoo, en Alison Moyet begon aan een in eerste instantie zeer succesvolle solocarrière.

Yazoo is inmiddels grotendeels vergeten, al duikt Situation nog wel eens op als muziek bij beelden uit de jaren 80, maar Upstairs at Eric’s is absoluut een interessant en achteraf bezien invloedrijk album, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Erwin Zijleman

In My Room en I Before E Except After halen wel de vaart uit dit verder fijne album. Clarke had blijkbaar de behoefte om ook op de plaat te komen met zijn stem. Vooral I Before E Except After is ronduit irritant.

Kant B is met Winter Kills wel echt het beste deel van de plaat.

En het had gemakkelijk anders gekund: I Before E Except After C eruit en Situation erin.

Precies. Was een enorme upgrade geweest

Zo'n versie bestaat gelukkig. En je krijgt The other side of love er ook nog bij. En laat ik deze CD nou toevallig hebben...

Ik geef toe, mijn waardering is voor het originele album, dus inclusief het verschrikkelijke I before E. Maar als ik het album beluister, is het altijd deze versie.

Mee eens maar dan wel de 7"inch versie van 2,22 , die is krachtig, sterk en niet onnodig opgerekt . Veel beter dan die vreselijke 12"inch versie van 5 1/2 minuut.

Helemaal mee eens. Ook mijn favoriete versie.

En volgens mij op het moment dat het album verscheen ook de enige versie in omloop.

Opmerkelijk hoeveel versies er wel niet zijn van "Situation" maar ook voor mij is de korte versie favoriet.

Al is de remix van Daniel Miller (co-founder Mute en schreef "Warm Leatherette") & Mark Saunders (bekend van Neneh Cherry's "Buffalo Stance" + Bomb the Bass) ook niet verkeerd én even lang als de korte versie, iets meer Electro.

"Situation (Deadline Mix) van Francois Kevorkian: 90s House vibe met echos van Madonna en Neneh Cherry. Eerste deel is dikke knipoog naar Madonna, middendeel Neneh Cherry en afsluitend met Acid House bleeps. Voor mij maakt Francois Kevorkian meestal wel goede remixen, deze is niet slecht maar eerste deel is iets te veel 90s Madonna.

"Situation Francois K Mix" is een andere korte remix van Kevorkian die behoorlijk trouw blijft aan het origineel afgezien van een korte intermezzo na 3 minuten.