Yazoo - Upstairs at Eric's (1982)

Na het succes van Speak & Spell van Depeche Mode; waarvan Just Can’t Get Enough eigenlijk de oorzaak is, lukt het Vince Clarke om met Yazoo gelijk weer een grote hit te scoren (Don’t Go), terwijl Depeche Mode pas later terug slaat met People Are People.
De combinatie van de warme soulvolle stem van Alison Moyet en de kille Synthesizer sound wordt op dat moment eigenlijk door niemand zo toe gepast. Jaren later doet Depeche Mode het verrassend goed ook bij het nummer Condemnation.
Waarbij Dazzler al aan gaf dat hij gefascineerd werd door deze albumhoes, had ik dat vooral bij de singlehoes van Don’t Go. Hierop zie je een soort van rattenvanger van Hamelen omringt door enge poppen. Ook de verschijning van beide artiesten in de videoclip vond ik indrukwekkend.
Mijn cd geeft maar 11 nummers aan, en heeft een andere vermelding dan wat op de hoes staat.
Gelukkig klopt die wel, en staan hier de mooie mixen van The Other Side Of Love en vooral Situation op.
De versie van Situation zou het nu ook nog steeds goed doen op de dansvloer.
The Other Side Of Love bevat elementen van Just Can’t Get Enough.
Ook het hartverscheurende Winter Kills met in de hoofdrol Alison Moyet is het vernoemen waard.
Het beste nummer van dit album is echter Only You. De versie van Flying Pickets kende ik eerder. Ondanks dat het knap is hoe ze hem in zingen, vond ik het een erg saaie uitvoering.
Pas toen ik op dit album het origineel hoorde, werd ik er door gegrepen.
Niet voor niks gebruikten mijn vrouw en ik hem tijdens onze huwelijksvoltrekking.
Dit is kippenvel.

Als inmiddels 24-jarige ben ik opgegroeid in het eurodancetijdperk. U weet wel, van die computerdeuntjes waarover een ietwat naar plastic klinkende zangeres een vrij voordehandliggend melodietje zingt. Soms wordt dit tafereel nog aangevuld door een meestal heel stoer kijkende rapper van derde garnituur. Niet echt een briljant genre dus, al mag ik er in een jeugdsentimentele bui nog steeds graag naar luisteren.

In dat verband is het ook wel leuk om eens te kijken waar de roots liggen van al die muziek die de hitlijsten van de jaren negentig beheerste. Die zijn bij eurodance vrij makkelijk te traceren, gezien de vele covers die het genre voortbracht. Sweet Dreams van Eurythmics komt vaak terug, evenals de meest pakkende deuntjes van OMD (Enola Gay bijvoorbeeld). De synthpop van begin jaren tachtig blijkt een belangrijke bron voor de hitparade van tien, vijftien jaar later.

Uit die periode vind ik Yazoo verbazingwekkend dicht in de buurt komen van het uiteindelijke eurodancegeluid. Vooral hun bekendste nummer, opener Don't Go, had evengoed uit 1995 kunnen stammen. Sterker nog, ik was jarenlang in de veronderstelling dat het nummer daadwerkelijk een van de hoogtepunten uit die tijd was. Een misvatting, want voormalig Depeche Modelid Vince Clarke en zangeres Alison Moyet brachten dit al in 1982 uit.

De hele plaat klinkt wat mij betreft ook nét wat vlotter en moderner dan tijdgenoot Eurythmics. Verder zijn de tweede acts redelijk te vergelijken. Ze leunen beide op een magnifieke zangeres. aangevuld met beats en synthesizers. Grootste gevaar bij dat soort muziek is dat het goedkoop en cheesy gaat klinken, zoals het overgrote deel van de uiteindelijke eurodance.

Dat overkomt Yazoo op deze plaat gelukkig nergens. Don't Go is dan ook lang niet het enige prijsnummer. Afsluiter Situation hanteert een min of meer vergelijkbare formule en is zeker zo overtuigend. Daartussen toont het duo zich soms ook wat introspectiever. Die nummers hebben mijn voorkeur niet, maar zorgen wel dat het album als geheel behoorlijk in balans is en nergens doorschiet naar platte eurodance.

Zie ook: http://herontdekmuziek.blogspot.com

UPSTAIRS AT ERIC'S 1982

Upstairs at Eric's had een intrigerende hoes.
Ik heb hem vroeger nooit gekocht, maar ik weet nog
dat ik de winkel altijd naar die hoes bleef staren.

Dit debuutalbum bevat overwegend goede nummers.
Hier en daar wel een uitschuiver, maar over het algemeen
een genietbare cocktail van pure synthpop en doorleefde vocalen.

Twee minpuntjes zijn track 4 en het feit dat uptempo nummers
die op dansvloermaat zijn gesneden plots worden opgevolgd
door ingetogen en soms bijzonder sfeervolle luisterliedjes.

Het lijkt wel zoeken naar een balans die er eigenlijk niet is.
Want Yazoo is vooral proeven van twee verschillende werelden
die met elkaar en bijgevolg met de luisteraar in confrontatie gaan.

Don't Go scheurt als een onverslijtbare dansklassieker.
Een techno-hit avant la lettre die zijn tijd ver vooruit was.

Too Pieces hikt muzikaal als een typische Clarke compositie.
De sterke vocalen van Moyet tillen het nummer boven de middelmaat.

Bad Connection had best een singel kunnen zijn.
Klinkt als een vervolg op New Life van Depeche Mode.

I Before E Except After C brengt me telkens weer uit de "stemming".
Dit gewauwel is geen experiment, maar betreurenswaardige flauwekul.

Midnight is een gewaagde, maar erg geslaagde track.
Alf trekt hier al haar vocale en tekstuele blues registers open.

In My Room is in tegenstelling tot track 4 wel een geslaagd experiment.
Stemmen die zich om sobere synths wentelen om het lied te begeleiden.

Only You was de schuchtere debuuthit die in de UK de 2de plaats bereikte.
Nauwelijks 18 maanden later op 1 in de versie van The Flying Pickets.
Zonder discussie een 80s klassieker: een puike synthpop ballad.

Goodbye 70s lijkt een korte, maar krachtige afrekening
met de eigen kleurloze jeugd in Basildon van Clarke en Moyet.

Tuesday spreidt een sfeervol bedje synthesizers,
waarop Alf een behoorlijk droevig verhaal debiteert.

Winter Kills was de b-kant van Don't Go en even slikken:
geen discobeats, maar ingetogen piano en een prachtige fluisterstem.
Een groeipareltje met een gothic randje, net als de look van Moyet.

Bring Your Love Down is weer uptempo dansmuziek.
Klinkt als een rhythm and blues song in een technojasje.

Situation was de intelligente b-kant van Only You
en werd in de Benelux, dankzij het succes van Don't Go een top 10 hit
(Only You werd eind 1982 heruitgebracht en beide kanten werden omgewisseld).

Situation groeide van culthit in Amerikaanse discotheken uit
tot een veel geremixte derde klassieker van deze eerste Yazoo.
Op oudere versies van de CD extended aanwezig als bonustrack.

De meeste 80s hitcompilaties waarop je Situation terugvindt
gebruiken de US remix (waar Vince Clarke aanvankelijk niet zo blij mee was).
Een sample met Moyets gegniffel keert terug in Los del Rio's wereldhit Macarena.

De originele 7" versie van Situation en alle oorspronkelijke remixen
(ook de tweedelige van Don't Go) staan op de In Your Room box (2008).

In 1982 was vooral metal helemaal mijn ding, maar ik kon het niet laten om op de radio andere smaken te proeven. Daar zou ik nooit een plaat van kopen, maar lekker was het wel. Zoals die gekke hoes van Yazoo, met twee gespleten etalagepoppen aan tafel en de intrigerende titel Upstairs at Eric's. In die groep zat een ex-Depeche Mode meneer. Een groep waar ik wel over las maar die ik op één liedje na (See You was eerder dat jaar een miniminiminihitje geweest) niet kende.

Dat was anders met Don't Go van Yazoo, dat in de nazomer van '82, het begin van mijn eindexamenjaar, een grote hit werd: in oktober piekend op #6 in de Nationale Hitparade en heel frequent op de radio, mij nooit vervelend.
Niet alleen vond ik beat en synthgeluiden hiervan geweldig, maar die stém?! Ene Alison Moyet, een dame met een lager, koperen geluid. Ik vond die combinatie met de heldere synthesizers prachtig.

Op het album wordt dit soort emotionele en uptempo synthesizer-new wave afgewisseld met ingetogener nummers, zo ontdek ik een dikke veertig jaar later. Op Bad Connection klinkt rond het refrein digitale rock 'n' roll, de dansbare sequencers van Goodbye 70's en Bring your love down.
Ook op lagere tempi als in Tuesday en het melancholieke en klassieke Winter Kills is het genieten; onbegrijpelijk dat Only You in Nederland geen hit werd.
Buitenbeentjes klinken ook. In my Room bevat stemsamples, waaronder van Vince Clarke die het gebed Onze Vader reciteert. Via streaming is I Before E Except After C best leuk voor 'n keertje; dat dit indertijd op LP wel anders was, zoals ik hierboven menigmaal tegenkom, is meer dan begrijpelijk... Het toont echter wel aan dat het Clarke & Moyet niet alleen om snel hitsucces ging, maar dat er ook mocht worden "gevrijwield".

De zelfverklaarde workaholic en perfectionist Clarke bewees in ieder geval hoe snel hij groeide als muzikant. Met Moyet had hij een gouden keel aan zijn zijde. Voeg daarbij meestal sterke nummers met de nodige onderlinge variatie, en je hebt een album dat ook buiten historische redenen ferm overeind blijft.