Arrested Development - 3 Years, 5 Months & 2 Days in the Life Of.. (1992)

Idd. Dit doet mij ook sterk denken aan Buhloone Mindstate, ik ben echter wel wat positiever over dit album. Er staan namelijk een boel goede producties op en de raps zijn ook niet onaardig.

Dit is een album waar ik echt een in moest komen. Mijn stem zou ook best nog eens hoger uit kunnen vallen in de toekomst.

Op het gebied van wordplay ben je bij AD natuurlijk aan het verkeerde adres,maar ik ken weinig hiphop albums die tekstueel gezien bij dit album in de buurt komen (mijn stemmen zijn niet representatief voor het aantal hiphop albums dat ik heb beluisterd).

Ik heb het idee dat gewoon duidelijke teksten die meteen begrepen kunnen worden regelmatig (onterecht) als simpel worden gezien. Zelf vind ik dit juist een kwaliteit.

de teksten zijn juist wel briljant, aangezien ze tenminste ergens over gaan.
maatschappij kritisch en zelfs naar het filosofische toe.
Nee geen word plays of toffe multi's, dit is meer een protest naar de toenmalige situatie in Amerika. Ook het gebruik van dit soort samples (Roots achtig) was toen uniek, hele instrumentale samples ook. Mama's always on stage bijv. nu heb je meerdere acts die het doen (Brother Ali bijv.), maar toen nog niet.

hier staan toch 2 briljante singles op: Tennessee en Mr Wendal.
People everyday kreeg enorm veel feedback en is ook leuk maar die andere 2 springen er voor mij een tandje hogeruit. Deze act werd als enorm verfrissend getypeerd door de media maar naar mijn mening ligt dit in het verlengde van wat een De La Soul deed, alleen dat hier meer zang en dames meedoen en de onderwerpkeuze wat anders is

De la soul deed iets heel anders, op wat voor manier is dit het verlengde ervan?
Arrested development is veel meer kritische hiphop waar dela soul meer vrolijk en jazzy was en meer een wees jezelf statement afgaf.
Ook kwa sampling en raps is dit verre van hetzelfde.
De dames in kwestie zingen alleen wat refreintjes, maar wel goed overigens.
Dit heeft echt zo'n roots southern america feel, ook door de dames.
Maar het boegbeeld lijkt me toch overduidelijk speech.
Mama's always on stage vind ik overigens zeker even goed als de singles

There's always money in the banana stand!

Door de dag van de rechten van de mens (vandaag, 10 december) moest ik denken aan Mr. Wendall met de tekstregel "Mr. Wendal a man, a human in flesh, but not by law." Lees de mensenrechten eens na, punt zes gaat precies hierover.

Over de muzikale invulling kun je discussiëren maar dat hier universele waarheden opstaan zoals eerdergenoemde en ook "give a man a fish and he'll eat for a day. Teach him how to fish and he'll eat forever" is gewoon geen speld tussen te krijgen.

Helaas hebben de machthebbers op deze wereld dit soort dingen nog niet helemaal begrepen, hoewel deze cd alweer 23 jaar geleden uitkwam.... .

Muziek kan ook troost bieden, ik zet 'm maar weer eens op en droom van een betere wereld, in de hoop dat meer mensen eens goed gaan luisteren naar wat hier gezegd/gerapt wordt.

De tand des tijds prima doorstaan. Heerlijke mix van rap, hiphop en soul. De sociaal kritische teksten zijn helaas niet achterhaald!

Hier kwam me nog vrij veel bekend voor van. Erg fijne plaat.

Hele fijne plaat. Niet de standaard hip-hop teksten, maar AD probeert echt wat ter vertellen. Veel echte instrumenten vind ik altijd fijn. Het geeft het album een hele fijne flow. Speech is misschien minder getalenteerd dan genrebroeders, maar hij past uitstekend bij het totale geluid.

Heel veel beluisterd destijds als 13-jarig lang en mager scharminkel en later/tegenwoordig vooral leuk om de diverse samples er uit te lichten en de originelen op te zoeken. Voortreffelijk album, nog altijd.

Wat zijn de standaard hiphop teksten?

Terechte opmerking Shelter. Standaard is misschien als woord ongelukkig gekozen. Veel hip-hop teksten hebben zijn nogal opschepperig of gangsta. Daar heeft AD geen last van.

Het is echt niet het overgrote deel, er is zoveel variatie in hiphop. Maar idd AD heeft er sowieso geen last van. Hele goede groep en wellicht een beetje onderschat ondanks dat ze aardig wat hitjes hebben gescoord.

Het was 1992, glorietijd van hiphop, harde mc’s op harde, snelle beats.
En zo maar tussendoor gebeurde dit. Die tijd was zo mooi! In een keer kreeg je een hele andere interpretatie van hiphop.
Ik word gelukkig van dit alles, de producties en raps van Speech.
Ik wil een ieder oproepen het hele album weer eens af te luisteren!

Doe ik (dit weekend). En dan gelijk misschien ook opvolger Zingalamaduni erachteraan. Zal de LP's eens opzoeken. Heb sinds kort een nieuwe platenspeler, en dan klinkt alles opeens nog een stukje beter.