Ten Years After - Cricklewood Green (1970)

Een periode waarin Ten Years After goed in vorm is. Cricklewood Green vind ik een prachtige tijdsopname: de bluesrock van de eind jaren zestig, begin jaren zeventig, waarbij de rauwe randjes eraf worden gehaald en steeds meer op de productie wordt gelet. Opvolger Watt (favoriet) en het latere Rock 'n Roll Music to the World (stiekume favoriet) schaar ik daar ook onder.

Openingsnummer Sugar the Road: een niet alledaags bluesrocknummer. Sterker nog, er zijn maar weinig nummers in die periode die op dit nummer lijk. Fris drumbegin, gitaar zet in, een semi-ingehoudende-gillende Lee op de zang, die vervolgens zijn stem goed onder controle houdt. Gevolgd door het vlotte Working on the Road, inclusief minuscul productiefoutje doordat er een kleine vertraging in zin. Favoriet is 50,000 Miles beneath my brain. Een langzame starter, die mooi in tempo en licht in stijl gaan versnellen en wisselen, dat mag ik wel.

Wat mij in de jaren negentig als tiener opviel en nu nog steeds opvalt: dit is geen standaard bluesrock. Dit is goede, doordachte bluesrock.

Ik vind het gitaarwerk puik. Alvin Lee speelt aardig wat gitaarsolo's, maar vaak in dienst van het nummer in plaats van het te uitgebreide soleerwerk. En wat ik in de laatste jaren me steeds meer realiseerde: Alvin Lee is een beetje ondergewaardeerd als tekstschrijver. Op sommige nummers in zijn catalogus kan het behoorlijk beter, doch hij heeft de nodige pareltjes. Op dit album het mooie ingetogen en rustig gehouden akoestische Circles en ietwat onheilvoorspellende As the Suns still burns away. Ook bij dit laatste nummer: als ik aandachtig let op de componeerstijl van dit nummer, valt me op dat er niet zo veel nummers met dit nummer zijn te vergelijken.

Vandaag weer gedraaid. Met veel plezier genoten, waardoor ik op het idee werd gebracht om deze recensie te schrijven.

Een bluesy opener gevolgd door een meer trancy nummer dat de toon zet voor een plaat die gedomineerd wordt door drie lange en zware psychedelische gitaarerupties. Wat mij betreft vormen 50,000 miles beneath my brain, Love like a man en As the sun still burns away dan ook het hart van het album, en grappig genoeg hoor ik in die lange gitaarjams ook dingen die ik zo'n twintig jaar later terug zou horen in de lange rock/dance-hybrides van bands als de Stone Roses, de Inspiral Carpets en de Verve.
        Die twee sterke openers en drie enorme monsters hebben wel als ongewenst bijverschijnsel dat de overige drie nummers een beetje tussen wal en schip vallen, waardoor ik Year 3,000 blues en Me and my baby bijna als melige country- en jazz-pastiches ga zien, en Circles vind ik zelfs het dieptepunt van de plaat, met die saaie akkoordenstructuur en steeds die standaard-loopjes van de Spaanse gitaar om de regels na de zang op te vullen – het komt op mij persoonlijk heel erg halfzacht over, alsof dit een idioom is dat Alvin Lee niet beheerst maar waar hij toch zo graag goede sier mee wil maken.
        Maar goed, door de overige vijf nummers is dit aan het einde van de rit toch een uitermate sterke plaat, met wederom applaus voor het pompende en elastische baswerk van Leo Lyons – natuurlijk gaat de meeste aandacht uit naar het gitaarvuurwerk, maar daaronder legt Lyons toch wel een erg lekker melodisch en ritmisch bedje neer.

Vergeleken met de vorige platen toch wel een stuk beter. In mijn oren minder oudbollig, wat ik nog wel een beetje had bij Ssshh, en de productie is natuurlijk een heel stuk beter dan Stonedhenge. Cricklewood Green brengt voor mij een eerste lading aan leuke en herkenbare tracks die ik vrijwillig nog wel eens vaker op heb gezet los van het album. Nemende een '50,000 Miles Beneath My Brain', 'Love Like a Man' en vooral 'Sugar The Road' waren voor mij toch wel de echte uitschieters hier, Sugar The Road kende ik overigens ook al.

Sfeervol, swingend en een hele leuke mix waarbij de nummers zichzelf afscheiden tussen rock, blues en ook nog eens een paar combo's daarvan. Heerlijke plaat van TYA die ik ongetwijfeld nog veel vaker op ga zetten, want zo leuk vond ik het wel!