Ten Years After - Ssssh. (1969)

enige plaat die ik geluisterd heb van 10 years after. en ze bevalt me.
vooral "the stomp" is subliem gewoonweg.
****

Dit is een klassieker van de band van de vingervlugge Alvin Lee. Deze elpee had iedere "langharige" of linkse jongere destijds.

Het blijft lekkere op blues gestoelde rock, met als hoogtepunten I Woke Up This Morning, Good Morning Little Schoolgirl en The Stomp.

Puik tijdloos album!

****

Geweldige plaat van een geweldige band! Het eerste nummer knalt er gelijk al lekker in. En natuurlijk Good morning little schoolgirl.

Donders fijn (essentiele kost zou ik zeggen)

Hier staat geen slecht nummer op, meer zelfs, 5 van de 8 nummers zijn wereldsongs. Bovendien voldoende afwisseling om je niet helemáál halfgaar achter te laten wanneer Alvin Lee weer eens volledig los gaat!
Het beste album van Ten Years After dat ik tot nu toe gehoord heb!

Erg ondergewaardeerd op deze site, vooral als ik naar het aantal stemmen kijk....

Good morning little school girl is een cover geloof ik, weet iemand van wie die is gecoverd?

Good Morning Little Schoolgirl

bron; The Originals, de herkomst van de hits

(Arnold Rijpens)

Deze song werd geschreven door John Lee Williamson

Originele versie door Sonny Boy Williamson (1937)
Onder andere bekend in de versie van The Yardbirds (1964)

en in dat boek staat nog véél meer uitleg, waar de schrijver zijn inspiratie gehaald heeft, en welke andere bluessongs het gebaseerd zou zijn.... een machtig boek hoor, en zeer aan te bevelen. Mooi naslagwerk.

Uitgegeven bij Colofon in 2000

ISBN 90-76695-02-4

En buiten die prachtige cover.... is dit een prima blank bluesalbum, nou ja, bluesrock dan, maar wel van een constant hoog niveau, zulke prachtmuziek maken ze naar mijn gehoor tegenwoordig helaas niet meer, maar ik ben dan ook een typische sixties- en seventies- nostalgicus van de ergste soort.... en ben daar nog fier op ook!

Father, dank voor de info!!

De band gaf later aan (liner notes) dat dit hun eerste geslaagde studio-album is geworden. Ik ben het daarmee eens. Het is een boeiende collectie van vrolijkmakende songs met als hoogtepunt 'The Stomp'. 'Ssssh' klinkt in mijn oren als een overgang tussen de eerste periode met blues naar de latere psychedelische periode.

De band blijft hier veel te vaak hangen in één mainriff. Het songmateriaal wordt daarom te eentonig. Duidelijk is dat Alvin Lee als componist nog moest groeien. Zijn leadpartijen zijn al wel sterk.

Geen lof voor de stotende prachtsong Stoned Woman?

Een korte maar krachtige kopstoot van een plaat. Ik weet best dat er betere platen bestaan, maar ik kan niet anders dan 'm die 5* geven: telkens weer grijp ik naar deze terug, telkens weer verschijnt die glimlach op m'n gezicht. Adrenalineplaatje!

Dit is m voor mij nog niet helemaal.

Eerst maar eens 3.5*

De bassist Leo Lyons is geweldig. Even goed als Alvin Lee.

Als je ergens fier op kunt zijn dan is het wel die tijd waarin muziek gemaakt werd die nooit meer terug zal komen.

Na Stonedhenge is Ssssh. het tweede studioalbum van Ten Years After dat ik beluisterd heb. Ik vind dit een beter album dan Stonedhenge, maar ik blijf de voorkeur geven aan Recorded Live als ik iets van Ten Years After wil horen.
De prijsnummers zijn hier Good Morning Little Schoolgirl en I Woke Up This Morning. Ook op Bad Scene en Stoned Woman valt genoeg moois te horen. Daar staat tegenover dat I Don’t Know etcetera weinig indruk op me maakt. Het komt een beetje over als materiaal om het album wat te rekken. Gelukkig duurt dat nummer niet zo lang. The Stomp duurt me daarentegen te lang. Het ritme werkt me op m’n zenuwen...

Twee echt goede nummers, een paar mindere nummers en veel nummers die ik best aardig vind. Daarmee kom ik uit op drie sterren.

3.0*

Deze plaat is vooral bluesrock. Ik hoor hier weinig jazzrock en psychedelica in terug. Maar het rockt echt heel lekker. Vooral Good Morning Little Schoolgirl (ik kende hem al via Allman Brothers Band en Derek Trucks Band), is echt een knaller hier.

Ik merk dat Alvin Lee, behalve een erg goede gitarist, ook een erg aangename vocalist is. Ik denk dat menig southern rock-band ook goed naar Ten Years After heeft geluisterd.

De ritmesectie is ook erg strak en groovy. Tel daarbij een op een heerlijke organist. Meer dan prima band met een meer dan prima plaat hier. Ik leer deze band nu 40 years after ontdekken. Maar dat is mooi, want dan hoef ik niet op zoek naar nieuwe releases.

Heerlijke Blues en Rock van een band die vooral dankzij het live album 'Recorded Live' bij mij erg hoog in aanzien staat. Dat heeft tot gevolg dat ik in de studio-opnamen vaak het gevoel krijg dat er een stukje bezieling ontbreekt. Het heeft me enige tijd gekost om dat idee op zij te zetten.
Dit is een prima album met Good Morning Little Schoolgirl als hoogtepunt. Is ook een van de hoogtepunten op het genoemde live album.
De band krijgt in deze tijd wat meer bekendheid. Het optreden op Woodstock in dit jaar (1969) zal daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen.
Niet voor niks op plaats 47 in de 100 Greatest A;bums of 1969. Slechts op 108 in de Best Ever Album chart over dat jaar.
4*

Een frisse, fijne bluesrockplaat. Geen standaard bluesrockwerk, doch enige verrassende wendingen in de nummers verwerkt. Openingsnummer Bad Scene kent een piepende start, vlot in tempo en stijl omhoog gegooid. Het is bluesrock, maar niet zoals we gewend zijn. Two Time Mama is een vlot, redelijk snel akoestisch nummer, die overgaat in het enigszins stompende Stoned Woman. Korte gitaarsolo's worden afgewisseld door kreten of de drums. De cover Good Morning Little Schoolgirl: niet te snel gespeeld, mooi vlot en ingetogen. I Don't Know That You Don't Know My Name: een verrassende beschrijving van de hippystijl van de eind jaren zestig. Compact beschrijft Alvin Lee hoe de hippystijl min of meer was. The stomp: wat een fijn nummer. Heel erg orgineel, mooi ritme, erg leuke wisseling tussen de ritmegitaar en het orgelspel.

Dit album is er niet om stil te zijn. Dit album is een sterke weergave van een verfrissende bluesrockstijl uit de jaren zestig.

Sterk album waarvan de beide plaatkanten een beetje voorzichtig op gang komen maar vervolgens eindigen met stoom uit de oren. Geen jazz en/of swing meer, maar nog wel verschillende stijlen en gitaarsounds die ook ruimte laten voor de elastische bas van Leo Lyons en het altijd lekkere orgelwerk van Chick Churchill, en omdat ook Ric Lee zoals altijd goed op dreef is kun je hier spreken van een echte groepsplaat, ook al is Alvin Lee dan ook voor zeven van de acht composities verantwoordelijk.
        De enige echt lelijke misser hier is If you should love me, waarbij Alvin Lee op het einde losgaat met quasi-emotionele oprispingen en tussenwerpsels à la Hey Jude, maar omdat hij daarvoor zowel het stemgeluid als het improvisatievermogen mist is dat een tamelijk tenenkrommende aangelegenheid. Omdat dat gevolgd wordt door het nietszeggende I don't know that you don't know my name lijkt de plaat daar stil te vallen, maar de laatste twee nummers zijn gelukkig weer ijzersterk (ook al heeft het ritme van The stomp dan ook veel aan John Lee Hooker en Canned Heat te danken). Al met al toch een degelijke en zeer bevredigende plaat, volgens Lyons zelfs "the definitive Ten Years After album that captures the spirit of the band."

Wacht maar tot je Cricklewood Green hoort, ervan uitgaande dat dat de volgende op je lijstje is.

Die staat inderdaad in de startblokken!