Ten Years After - Ssssh. (1969)

Na Stonedhenge is Ssssh. het tweede studioalbum van Ten Years After dat ik beluisterd heb. Ik vind dit een beter album dan Stonedhenge, maar ik blijf de voorkeur geven aan Recorded Live als ik iets van Ten Years After wil horen.
De prijsnummers zijn hier Good Morning Little Schoolgirl en I Woke Up This Morning. Ook op Bad Scene en Stoned Woman valt genoeg moois te horen. Daar staat tegenover dat I Don’t Know etcetera weinig indruk op me maakt. Het komt een beetje over als materiaal om het album wat te rekken. Gelukkig duurt dat nummer niet zo lang. The Stomp duurt me daarentegen te lang. Het ritme werkt me op m’n zenuwen...

Twee echt goede nummers, een paar mindere nummers en veel nummers die ik best aardig vind. Daarmee kom ik uit op drie sterren.

3.0*

Een frisse, fijne bluesrockplaat. Geen standaard bluesrockwerk, doch enige verrassende wendingen in de nummers verwerkt. Openingsnummer Bad Scene kent een piepende start, vlot in tempo en stijl omhoog gegooid. Het is bluesrock, maar niet zoals we gewend zijn. Two Time Mama is een vlot, redelijk snel akoestisch nummer, die overgaat in het enigszins stompende Stoned Woman. Korte gitaarsolo's worden afgewisseld door kreten of de drums. De cover Good Morning Little Schoolgirl: niet te snel gespeeld, mooi vlot en ingetogen. I Don't Know That You Don't Know My Name: een verrassende beschrijving van de hippystijl van de eind jaren zestig. Compact beschrijft Alvin Lee hoe de hippystijl min of meer was. The stomp: wat een fijn nummer. Heel erg orgineel, mooi ritme, erg leuke wisseling tussen de ritmegitaar en het orgelspel.

Dit album is er niet om stil te zijn. Dit album is een sterke weergave van een verfrissende bluesrockstijl uit de jaren zestig.

Sterk album waarvan de beide plaatkanten een beetje voorzichtig op gang komen maar vervolgens eindigen met stoom uit de oren. Geen jazz en/of swing meer, maar nog wel verschillende stijlen en gitaarsounds die ook ruimte laten voor de elastische bas van Leo Lyons en het altijd lekkere orgelwerk van Chick Churchill, en omdat ook Ric Lee zoals altijd goed op dreef is kun je hier spreken van een echte groepsplaat, ook al is Alvin Lee dan ook voor zeven van de acht composities verantwoordelijk.
        De enige echt lelijke misser hier is If you should love me, waarbij Alvin Lee op het einde losgaat met quasi-emotionele oprispingen en tussenwerpsels à la Hey Jude, maar omdat hij daarvoor zowel het stemgeluid als het improvisatievermogen mist is dat een tamelijk tenenkrommende aangelegenheid. Omdat dat gevolgd wordt door het nietszeggende I don't know that you don't know my name lijkt de plaat daar stil te vallen, maar de laatste twee nummers zijn gelukkig weer ijzersterk (ook al heeft het ritme van The stomp dan ook veel aan John Lee Hooker en Canned Heat te danken). Al met al toch een degelijke en zeer bevredigende plaat, volgens Lyons zelfs "the definitive Ten Years After album that captures the spirit of the band."