Ten Years After - Stonedhenge (1969)

Toen ik dit album een paar jaar geleden voor het eerst luisterde, maakte het weinig indruk. De afgelopen weken heb ik het nog een kans gegeven. Veel indruk maakt Stonedhenge nog steeds niet.
De vier korte nummers op dit album zijn op z’n best melige vulling, ideeën die wellicht in andere nummers verwerkt hadden kunnen worden. Het lange No Title vind ik eigenlijk ook niet sterk. Echt op gang komt het nummer nooit, er gebeurt te weinig om mij acht minuten lang te kunnen boeien. Van de overige vijf nummers heb ik het liefst Sad Song, maar ook Going to Try en Hear Me Calling zijn geen straf om te horen.

In vergelijking met Ssssh. vind ik dit album maar matig, terwijl ik over die plaat al niet erg enthousiast was. Qua Ten Years After heb ik aan Recorded Live wel genoeg geloof ik.

2.0*

Mogelijk een typische studio bluesjazzrock album uit de jaren zestig. Gitarist Alvin Lee vindt zijn inspritatie in de blues en rock 'n roll, de ritmesectie meer in de jazz. Dat komt tot uiting in dit fijne studioalbum. Geen overdreven gitaarsolo's of wilde uitspattingen, maar meer gedetailleerde, fijnere soms zelfs subtiele samenwerking.

De korte nummers: ieder bandlid heeft daar zijn eigen korte soloruimte. Voor de een zal dit overbodig klinken, voor de ander zijn het leuke intermezzo's. Going to try, een verfrissend, voor de bluesrocktijd van uit 1969 nog steeds experimenteel. Niet een standaard bluesrocksong door zijn wisselingen in tempo. Woman Trouble is een fijn, zachter sympathiek gezongen bluesnummer, terwijl de tekst minder sympathiek is. De sterkste nummers vind ik A sad Song en No Title. De eerste door de indringende opbouw gecombineerd met de zeer bijpassende zang. De tweede door zijn bijzonder arrangement, het zachte begin, de prangende gitaarsolo gevolgd door opzwepende bass/drumritme. De jazzinvloeden komen zichtbaar naar voren, zonder dat het echt jazz is.

Het album is best experimenteel, maar blijft mij boeien. Menig hedendaags bluesrockalbum legt het af tegen de kwaliteit van Stonedhenge.

Aangezien ik bij Fragile van Yes (waar Mssr Renard hierboven ook al naar verwijst) heb gezegd dat die korte solonummertjes niet echt storen ("en anders skip je ze gewoon op je CD, ze duren samen amper 6 of 7 minuten"), vind ik dat ik die mini-uitspattinkjes op Stonedhenge ook maar door de vingers moet zien, maar... nee, ik doe er het zwijgen toe. Waar het mij om gaat zijn eigenlijk de vier nummers waarop de band bovenop de blues een paar laagjes jazz en psychedelica legt zodat je een soort muziek krijgt dat enerzijds stevig in de tweede helft van de jaren 60 verankerd is maar anderzijds nog altijd fris aandoet doordat ze nergens voor de makkelijkste oplossing kiezen. Je moet natuurlijk houden van al die psychedelische effecten (plotselinge sfeerwisselingen, een Indiaas raga-intro, psychedelische orgeltjes, instrumenten die van links naar rechts en weer terug vliegen, reverse-geluidseffecten), maar wanneer ze niet opzichtig maar juist smaakvol worden gebruikt (zoals hier) voegen ze wel degelijk iets toe, al is het maar een sfeer van vrijheid en experimenteerdrift. Vooral die mix werkt goed, want naar die belegen swing van Woman trouble en dat afschuwelijke gescat van Skoobly-oobly-doobob kan ik echt niet luisteren zonder pijn aan mijn tenen te krijgen, maar er staan voor mij toch genoeg sterke momenten op om met mijn score het huidige stemgemiddelde tot op de tweede decimaal te versterken.