Heart - Dreamboat Annie (1975)

Magic Man is inderdaad een sterk nummer, maar de rest van het album is ook best goed.
Een zeer degelijk debuut van Heart, waarop inderdaad wat prog-invloeden terug te horen zijn.
De vrouwelijke samenzang maakt dit ook nog eens tot best een uniek plaatje, daar het vaak mannen waren (en nog steeds zijn) die dit genre domineren.
Een album dat de tand des tijds prima heeft weten te doorstaan en dat zeker het beluisteren waard is voor de liefhebbers van deze muziek.

"magic man" en "crazy on you" zijn de reden waarom ik dit album ooit gekocht heb. Echt geweldige nummers! Rest van het album spreekt mij minder aan.

Wonderschoon. Ik ken Heart van alle standaard classic rock-hits, maar op het moment dat ik in mijn kast ga kijken, heb ik alleen de s/t staan uit de stadionrock tijd met de foute kapsels. Tijd om daar verandering in aan te brengen. Op basis van Crazy On You en Magic Man had ik altijd wel al een idee dat de band rauwe randjes in huis moest hebben, maar het is nu pas dat ik voor het eerst hoor hoe eigenzinnig en gevarieerd de sound eigenlijk is.

Soul Of The Sea houdt het midden tussen psychedelisch, folk en zelfs country, maar pakt van alle werelden het beste en betovert enorm. White Lightning & Wine is een zwoele en sexy laidback rocksong, waar de scheurende vocalen zorgen voor een flinke portie vuur waar Robert Plan jaloers op zou zijn. Mooie gitaarsolo ook! De Dreamboat Annie songs zijn heerlijke folkrocksongs. Magic Man en Crazy On You zijn dan weer ruige hardrocksongs, waarbij de eerstgenoemde nog een heerlijk overstuurd toetsenstukje heeft en heerlijk rauwe gitaren. Sing Child heeft een lekkere groove en een prachtige dwarsfluitsolo en bovenal fantastisch gitaarwerk.

Dreamboat Annie is niet het ruige hardrockalbum wat ik had verwacht, maar eigenlijk is dat zo prima. Alsof Led Zeppelin nog een keer zijn zaakjes op orde zou hebben, maar dan met zangeressen ipv Robert Plant door het leven zou gaan. Zo hoor ik het graag!

Hmm, ik betwijfel of dit echt mijn band gaat worden. Heart ken ik wel van losse hitjes (die vooral op deze lp staan, geloof ik), maar verder heb ik nooit echt tijd en energie hierin gestoken. Dreamboat Annie ligt hier wel op lp overigens. Die kom je nog vaak tegen in de platenbakken voor weinig geld. Echt de moeite waard vind ik het nou ook weer niet. De eerste helft is best leuk met Magic Man en Crazy On You. Dat klapt er nog redelijk op, maar het is Song Of The Sea dat echt goed is. Dat is weliswaar kalmer, maar heeft iets psychedelisch en sinisters. Net dat geluid mag ik wel heel erg. Je hoort het ook wel een beetje in (Love Me Like Music) I'll Be Your Song, maar dat is dan weer gewoon een fijn liefdesliedje.

Het is geen slecht album, maar voor mij misschien wel te braaf. De Wilson zusjes kunnen best zingen, maar de songs zijn te gewoon en te lief. Het heeft te weinig sterke momenten om echt interessant te zijn.

Vorige week hoorde ik tijdens het ontwaken bij het Radio 1 Journaal de titelsong van dit album Dreamboat Annie. Zeer aangenaam wakker worden! Ik heb de elpee weer eens uit de kast geplukt.

December 1976 had Heart hun eerste hit in Nederland met Magic Man, vanaf januari ’77 zou het in de Nationale Hitparade drie weken op #8 pieken. Bij de Top 40, inmiddels uitgezonden vanuit Hilversum door aspirant-omroep Veronica, stond het drie weken #7. Opvolger Crazy on You deed het nog beter: in maart-april 1977 #4 en #2.
Ik was nog niet rijp voor dit soort (hard)rock en miste deze liedjes compleet. Ze haalden ook de Europarade niet, een TROS-uitvinding die voor deze prille radioluisteraar het hoogtepunt van de radioweek was, met een uitzending op de donderdagmiddag en herhaling op zaterdagmiddag. Ik beluisterde ze allebei…

Vanaf 1977 echter begon ik stapsgewijs een voorliefde te ontwikkelen voor andere muziek dan hapklare pop. Omdat die op Hilversum 3 weinig klonk met alle versnippering (elke dag een andere omroep met een eigen format), zocht ik op mijn radio naar alternatieven.
Zo kwam ik onder andere uit bij de Engelstalige zeezender Radio Caroline, waar een band als deze meer airplay kreeg dan bij de Hilversumse omroepen. Met terugwerkende kracht nam ik de hits op cassette op vanaf de krakende middengolf, in de veronderstelling dat ze van langer geleden waren. Wat ik ook dacht: dat Heart een Canadese band was, zo werd dat toen verteld. Een misverstand ontstaan omdat de band van Seattle naar de noorderburen was uitgeweken om zo de dienstplicht te ontlopen, lees ik op Wikipedia.

Pas jaren later viste ik de bijbehorende elpee uit de bak in een kringloopwinkel. Degenen die in ’76-’77 de plaat kochten op basis van de twee hits, hebben zich mogelijk bekocht gevoeld met de circa 22 gulden die je voor zo’n plaat moest neerleggen. Op Dreamboat Annie klinkt namelijk vooral dromerige folkrock. Alleen de twee hits en Sing Child zijn steviger. De progressieve invloeden waar MuMensen over schrijven ontgaan mij, ook al is wél duidelijk dat ze nergens traditionele folk spelen.
Ik hoor eigen composities, vol passie uitgevoerd, meestal met akoestische gitaren. Zelfs countryrock schemert daarin door: gitarist Roger Fisher is een multitalent, die de uiteenlopende invloeden tot een sterk geheel samensmeedt. Op Magic Man soleert hij bovendien briljant.

Meer over de achtergronden van de band, deze plaat en wie die Magic Man is, leerde ik van deze VH1 Behind the Music-documentaire uit 1998, een aangename drie kwartier.
De folkachtige liedjes zijn prima, maar een heel album lang kabbelt het mij teveel. Toch zet ik deze elpee met mijn beperkte enthousiasme regelmatig op. De stem van Ann Wilson blijft zó mooi, ze is al sinds '77 mijn favoriete zangeres: dan houd ik het gewoon bij één van beide plaatkanten…