Heart - Little Queen (1977)

Al met al net even wat beter dan het debuut, al zou ik eigenlijk het beste van beide bij elkaar moeten zetten om zo één prachtplaat te vormen die met gemak 5 sterren zou krijgen...

4,5*.

Barracuda

Zo die zangeres kan er wat van....

Edit: ook beschikbaar op Youtube:
https://youtu.be/3l5LW6uhJ_k

Off topic: is die embed functie gekilled op MuMe of doe ik iets fout?

Alleen al om Barracuda dik de moeite waard. En dat is tegelijk het beste nummer van dit album welke wel heel erg lekker over mijn stereo klinkt. Goede productie. De zang van Ann Wilson is natuurlijk subliem, is ook mijn favoriete zangeres naast Kate Bush en Joyce Kennedy. Het akoestisch gitaar werk van zus Nancy mag er beslist zijn. En wat zagen ze er lief uit hè? ❤️❤️

Little Queen verrast niet zo als het overrompelde debuut maar er blijft genoeg te genieten over. Prima album dus.

Zeg maar gerust, wat zagen Ann en Nancy er lekker uit hè?
Maar ik ben het helemaal met je eens Queebus, "Little Queen" is een fijn Heart album.

Op de compilaties (eerst cd, later streaming) die ik van Heart maakte, zette ik van Little Queen slechts Barracuda. Dat is veel te weinig.

Het is één van de liedjes die ik in '78 op cassette opnam van Radio Caroline op de middengolf. In de zomervakantie. Eén van de eerste signalen dat deze prille tiener een smaak ontwikkelde voor scheurende gitaren. Gratis erbij: krakend ethergeluid en een Britse dj met diepe stem die het nummer afkondigde.
Nog altijd hoor ik dat in mijn hoofd, mede versterkt door een vakantieherinnering: in 1980 ontdekte ik op vakantie aan de Costa Brava dat daar een hotel stond met de naam Barracuda. De hoes van Little Queen vond ik in de winkels opvallen, een goede zet van nieuwe platenmaatschappij Portrait.

Ook zonder die nostalgie is het een heerlijk nummer met de magistrale stem van Ann Wilson als troef. De rest van het album is meestal in lijn met de hoes op akoestische basis. In Love Alive zelfs enige dwarsfluit, kikkers in het intro van Sylvan Song (ik hoor ze hier momenteel iedere avond en nacht vanuit mijn slaapkamer), gevolgd door mandoline waar daarna een diepe synthesizer bij komt, waarna het naadloos overgaat in Dream of the Archer. Bijzonder toch, deze mix van rock en folk. Pas veel later zou ik ontdekken dat dit de invloed van Led Zeppelin is, met name enkele nummers van Led Zeppelin IV en Physical Graffiti.
Na alle folk klinkt de riff van Kick It Out aanvankelijk als platte rock, maar Anns stem en de melodielijn doen het nummer spoedig groeien en de gitaarsolo van Roger Fisher is van bovenklasse.

Kant 2 begint met het eveneens rockende titelnummer. Aanvankelijk niet spannend, maar met de regels "Now you're hot on the presses today, making your passion play. Little queen, nobody knows your melancholy mind", vermoed ik een kijkje in de zielen van de dame(s) Wilson. Als na twee minuten een trager en melancholiek deel begint, ben ik alsnog bij de lurven gegrepen: "You better shine tonight. Oh and he feels you", waarbij ik me afvraag wie die hij kan zijn. Iemand van platenmaatschappij Mushroom, met wie de groep kort daarvoor had gebroken?
Treat Me Well is dromerig, het opgewekte Say Hello is dan weer verfrissend swingend met een eigenaardig maar fraai gedrumd slot door Michael DeRosier, en dan een dubbele 'cry': Cry to Me is zeer ingetogen en met Go On Cry zijn mysterie en elektrische gitaren terug.

Net als het debuut rustiger dan ik als radioluisteraar had gedacht. Minder rockend, meer folk. Maar wél sterk.

Nieuws van bijna twee maanden oud m.b.t. Heart. Met een boze Nancy Wilson, hun hit Barracuda en ene D. Trump: zie dit bericht.