Heart - Little Queen (1977)

Ook ik vind deze toch minder dan Dreamboat Annie. Het veelgeprezen Dream of the Archer is mooi, maar doet me wel steeds denken aan The Battle of Evermore van Led Zeppelin. En de keus tussen die twee is snel gemaakt. TBOE is voor mij beste Zep-nummer ooit.

Iets minder dan het debuut, maar nog steeds een prachtig folky rockalbum. Een song als Kick It Out is me net iets teveel rock n' roll en buiten Barracuda staat er niet echt iets stevigs op het album. Sylvan's Song/Dream Of The Archer en Go On Cry laten wel een mooie symfo/prog-vibe horen die wonderschoon is. De samenzang tussen beide dames is nog steeds fantastisch en de sfeer is erg goed. Het debuut was echter nog net iets beter.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Little Queen

Een krappe vier sterren, dat had ik in alle eerlijkheid niet verwacht. Nu ga ik er alsnog vanuit dat de volgende scores zullen zakken, maar dat neemt niet weg dat ik van dit album best genoten heb. Ook hier weer is de A-kant beter dan de andere zijde, maar de songs vind ik echt wel beter. Barracuda is zo'n nummer dat ik direct herken. Ik was er zelfs wat verbaasd over dat het dus van Heart is. Vervolgens gaat de band weer op de folkrock met scherp randje tour. Het is ook wel zoetjes, maar hier doen de zusjes Wilson het erg goed. Jammer dat Sylvan Song niet uitgroeit tot het folk-epos dat het verdient. De overgang naar Dream Of The Archer klopt wat mij betreft niet helemaal. Toch mag dat nummer er ook wezen, net als Love Alive. Het slotakkoord met Cry To Me en Go On Cry is ook heel mooi. Het mooiste gitaarspel vind je in de laatste minuten van de reguliere speeltijd. Nee, dan toch een mooie vier sterren in plaats van een magere. Het mag van mij allemaal wel wat scherper, maar Heart is op zich wel avontuurlijk genoeg bezig. Leuke rockplaat met invloeden van folk en psychedelica.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie

Alleen al om Barracuda dik de moeite waard. En dat is tegelijk het beste nummer van dit album welke wel heel erg lekker over mijn stereo klinkt. Goede productie. De zang van Ann Wilson is natuurlijk subliem, is ook mijn favoriete zangeres naast Kate Bush en Joyce Kennedy. Het akoestisch gitaar werk van zus Nancy mag er beslist zijn. En wat zagen ze er lief uit hè? ❤️❤️

Little Queen verrast niet zo als het overrompelde debuut maar er blijft genoeg te genieten over. Prima album dus.

Op de compilaties (eerst cd, later streaming) die ik van Heart maakte, zette ik van Little Queen slechts Barracuda. Dat is veel te weinig.

Het is één van de liedjes die ik in '78 op cassette opnam van Radio Caroline op de middengolf. In de zomervakantie. Eén van de eerste signalen dat deze prille tiener een smaak ontwikkelde voor scheurende gitaren. Gratis erbij: krakend ethergeluid en een Britse dj met diepe stem die het nummer afkondigde.
Nog altijd hoor ik dat in mijn hoofd, mede versterkt door een vakantieherinnering: in 1980 ontdekte ik op vakantie aan de Costa Brava dat daar een hotel stond met de naam Barracuda. De hoes van Little Queen vond ik in de winkels opvallen, een goede zet van nieuwe platenmaatschappij Portrait.

Ook zonder die nostalgie is het een heerlijk nummer met de magistrale stem van Ann Wilson als troef. De rest van het album is meestal in lijn met de hoes op akoestische basis. In Love Alive zelfs enige dwarsfluit, kikkers in het intro van Sylvan Song (ik hoor ze hier momenteel iedere avond en nacht vanuit mijn slaapkamer), gevolgd door mandoline waar daarna een diepe synthesizer bij komt, waarna het naadloos overgaat in Dream of the Archer. Bijzonder toch, deze mix van rock en folk. Pas veel later zou ik ontdekken dat dit de invloed van Led Zeppelin is, met name enkele nummers van Led Zeppelin IV en Physical Graffiti.
Na alle folk klinkt de riff van Kick It Out aanvankelijk als platte rock, maar Anns stem en de melodielijn doen het nummer spoedig groeien en de gitaarsolo van Roger Fisher is van bovenklasse.

Kant 2 begint met het eveneens rockende titelnummer. Aanvankelijk niet spannend, maar met de regels "Now you're hot on the presses today, making your passion play. Little queen, nobody knows your melancholy mind", vermoed ik een kijkje in de zielen van de dame(s) Wilson. Als na twee minuten een trager en melancholiek deel begint, ben ik alsnog bij de lurven gegrepen: "You better shine tonight. Oh and he feels you", waarbij ik me afvraag wie die hij kan zijn. Iemand van platenmaatschappij Mushroom, met wie de groep kort daarvoor had gebroken?
Treat Me Well is dromerig, het opgewekte Say Hello is dan weer verfrissend swingend met een eigenaardig maar fraai gedrumd slot door Michael DeRosier, en dan een dubbele 'cry': Cry to Me is zeer ingetogen en met Go On Cry zijn mysterie en elektrische gitaren terug.

Net als het debuut rustiger dan ik als radioluisteraar had gedacht. Minder rockend, meer folk. Maar wél sterk.