Bat for Lashes - Two Suns (2009)

Mijn aandacht voor dit album werd getrokken door een melding dat grote mijnheer Scott Walker aan een nummer heeft meegewerkt. Handig dat soort info want zonder dat berichtje was ik mogelijk niet op het idee gekomen deze cd van Bat for Lashes te draaien. In dat geval had ik dan fijn een van de fraaiste albums van 2009 gemist.

Op Two Suns komt zo'n beetje alles voorbij wat bij mij de oren doet spitsen. Ik hoor donderende goth ritmes, indringende piano ballads, subtiele electronica, wave en een zeer fraaie stem. Zo'n beetje alle grootheden in het (licht) alternatieve dames segment schieten als associatie binnen...Siouxsie, Sinead, Tori, Kate, Bjork en zelfs Feist. Dus das dan alvast op orde.

Daarnaast is het songmateriaal over de hele lijn consistent in een somber en melancholisch jasje gegoten. Heerlijk. Nergens wordt de duisternis hinderlijk onderbroken door een ongepast radiovriendelijk niemendalletje. Lekker zwaar op de hand allemaal en heerlijk voor als je eens een keer alleen in de kamer bent, de lichten uit kan doen en met de koptelefoon op het hoofd kan mijmeren over van alles en nog wat. En het plezierige is dat je weet dat je naar een alternatief plaatje zit te luisteren waar je zonder imagoschade over kan brallen in de kantine, maar het nergens echt ontoegankelijk wordt.

Oh ja, de bijdrage van held Scott Walker vind je op het laatste nummer en is zeer markant. Een bijzonder lied hetgeen niettemin het gewoonste stukje muziek is waar Scott de afgelopen 20 jaar een bijdrage aan heeft geleverd. Dat zegt dan meer over Scott dan over deze cd van Bat for Lashes...want die is ronduit bijzonder.

Over de snik van Sinéad O'Connor hoef ik het niet meer te hebben, over het excentrieke van PJ Harvey ook niet. Tori Amos? Hey, heb ik ook al voorbij zien komen. Maffe Björk dan? Jee, ook al genoemd. Termen als wave, goth, pianopop: laat maar zitten, het is allemaal al te lezen bij dit album.
En dat was het ook bij de vorige die mij indertijd maar matigjes wist te boeien. Ik ervoer het als te afstandelijk en kil om er echt helemaal in op te kunnen gaan.
Dat mag best vreemd genoemd worden want Bat for Lashes zou bij uitstek wel wat voor mij moeten zijn. Ga naar een site als Last.fm en zie de aanbeveling 'Similar to: Antony and the Johnsons, Patrick Wolf, Tori Amos'.
Het gaat zeer zeker op voor de Tori-achtige pianopop maar de rest blijft toch wat afstandelijk zoals ik dat ook ervoer op het vorige album.
Maar toch..... ergens weet ze me wel te boeien met Two Suns. Het vraagt wat tijd maar dan lukt het wel. Ik ervaar niet de emoties die ik heb bij andere artiesten waarmee Bat for Lashes blijkbaar in één adem genoemd dient te worden in welke recensie dan ook waardoor als gevolg de score ook niet heel hoog is.

O ja, net als op de vorige cd hoor ik soms toch ook een beetje Róisín Murphy van Moloko (sorry, ik moest er toch nog eentje bij halen ).

Kortom: prima plaatje maar geen eindejaarslijstjesvoer.

Ik leerde de groep kennen via Later with Jools Holland waar ze nummers uit dit album speelde. Meteen verkocht dus en het album aangeschaft. Het is een album waar je in moet groeien, maar dat wel fascinerend goed is. Acher de nummers zit een passionele groep met boeiende muziek en een even intrigerende zangeres. In België denk ik dat we dit wat kunnen vergelijken met Intergalactic Lovers of School Is Cool. Al is dit gewoon Bat For Lashes. Ik hoop ze zeker eens live te kunnen zien.

Two Suns is zo'n album dat je niet meteen bij je topfavorieten zet, vooral omdat Bat For Lashes in België niet zo'n grote naam is als in haar eigen land. Maar als je het album tegenkomt wel gegarandeerd terug opzet om er ten volle van te genieten. Ideaal trouwens ook voor eenzame autoritten. Sfeervolle hits met een aparte begeleiding van vooral piano, bas en drum. Natasha Khan neemt veel van de instrumenten zelf voor haar rekening, wat het plaatje net iets meer doet kloppen. Mooi en hoog tijd om meer van Bat For Lashes te horen.

Van Bat for Lashes leerde ik twee jaar terug twee liedjes kennen: Het mooie, maar wat lastig verteerbare Laura en het mysterieuze, catchy All Your Gold. Hoewel ze kwalitatief niet veel voor elkaar onder doen luister in de laatste veel liever. Toen ik dit album getipt kreeg was dan ook mijn belangrijkste vraag: Wat is haar huisstijl? De stijl van Laura of van All Your Gold? Stiekem kende ik Daniel al, maar dat nummer zit er wat mij betreft redelijk tussenin. Afwachten dus.

De eerste nummers van Two Suns stemden me erg positief. Originele composities met spannende percussie en een subtiele elektronische ondertoon. Nummers ook met redelijk wat vaart en een goede beat. Meer All Your Gold dan Laura, hoewel haar hoge, klagerige en iets te neerslachtige stemgeluid dat ze ook in Laura laat horen me niet erg ligt.
Vanaf Peace of Mind gaat het fout. Dit is een draak van een nummer met een iets te dikke knipoog naar gospel. De vaart is er meteen helemaal uit en mijn aandacht is weg. Alles wat daarna nog volgt komt op me over als een trage, saaie zit zonder enige opleving in de vorm van een stukje aanstekelijke of hardere muziek.
Vooruit, er zijn een paar uitzonderingen. Pearl’s Dream is lekker uptempo en heeft een lekker refrein en Two Planets bevat een soort ingehouden bombast die dit nummer naar een hoger niveau tilt en de muziek op de rest van dit album doet verbleken. Een uitbarsting of zelfs maar een beetje ontwikkeling blijft helaas volledig uit. Een gemiste kans, maar niettemin een goed liedje.
De andere liedjes zijn stuk voor stuk te saai en het album sluit rampzalig af met The Big Sleep, een nummer dat ik nog minder kan uitstaan dan Peace of Mind. De tweede helft van dit album blijft daarom ondermaats, ondanks de paar lichtpuntjes.

Een van de pluspunten aan dit album vind ik de instrumentatie. De percussie en de netjes gedoseerde elektronica creëren een bijzondere sfeer. Ze geven de meeste nummers een spannende ondertoon. Het is wel ontzettend jammer dat in geen van de liedjes de muziek naar een climax toewerkt. Het begint onheilspellend, maar mondt nergens uit in echte spanning. Zoveel potentie waar zo weinig uit wordt gehaald. Zonde.

Een ander lichtpunt in deze pessimistische recensie is het concept. Vanaf Siren Song viel me ineens op dat ik songtitels in de teksten hoorde terugkomen. Ze lijkt een verhaal te vertellen en Two Suns blijkt inderdaad een soort conceptalbum te zijn. Hoe het verhaal exact gaat is me niet helemaal duidelijk. De teksten zijn niet per se heel cryptisch, maar gewoon wat vaag en open voor interpretatie. Het is in ieder geval een liefdesverhaal. Op zich niet zo heel interessant of origineel, maar het zorgt er wel voor dat ik met wat meer bewondering naar dit werkje luister.

Bat for Lashes heeft me op bepaalde vlakken positief verrast en heeft zich laten gelden als een veelzijdig en kundig artieste, maar haar muziek en vooral haar stemgeluid weten me niet te pakken. De muziek is te kalmpjes en te saai, de stem ligt me simpelweg niet. Ondanks het sterke begin zal ik Two Suns niet zo snel meer opzetten, omdat ik weet dat het laatste halfuur vervelend lang duurt.
Een positief puntje om mee af te sluiten: Natasha Khan heeft hier voldoende potentie laten horen om me nieuwsgierig te laten zijn naar elke nieuwe single die ze nog gaat uitbrengen.