Flogging Molly - Drunken Lullabies (2002)

Ik heb altijd het gevoel dat Flogging Molly de draak steekt met alle Ierse muziek. Alsof ze er een grapje van maken.. Ik sluit me dus aan bij de meneer hierboven..

Ik becijfer het (nog) niet. Ik ben er ook niet helemaal voor in de bui, maar ik heb het nu 2 keer beluisterd en ik vind het toch maar een modern aftreksel van bv. The Pogues.

En inderdaad, die zanger heeft nogal een irritante intonatie.

Erg jammer dat jullie het niet zo goed vinden als ik, maar goed. Niets aan te doen..

Toch leuk wat je daar in het begin van je bericht zegt, hoi123! Zeer sympathiek.

Masimo en Ataloona, jullie zijn ook sympathiek hoor.

Kijk, daar doen we het voor, toch?

''Brothers from some other mothers''

Ik had vorige maand blijkbaar een oprisping van jeugdsentiment, want 5 sterren is deze plaat toch ook niet waard. Ik blijf het gewoon erg sterk vinden, maar ach.. De kritiek die hoi aanhaalt, daar is wel wat van. Toch blijft ie nog staan op een hele mooie 4,5 sterren.

denk hier nou eens over na! dit is toch een rare uitspraak het is gewoon niet waar.....

Allereerst denk ik dat een waar of onwaarheid van mijn eigen gevoel niet door iemand anders te duiden is, laat staan door iemand die niet eens ter plaatse was toen ik heftig en flink over deze uitspraak nadacht - en me beschuldigd een zogenaamd onware gedachte. Daarom zou ik graag, het omhulsel en het brein van de persoon die deze uitspraak heeft bedacht en neergepend, zelf een oordeel vellen of mijn gevoel er daadwerkelijk was of niet was, dus bij deze zal ik duidelijk zijn: mijn gevoel was (en is er).. M'n beste, liever een vermeend rare uitspraak, dan een ongefundeerde over een ander.

Om welwillend en vredelievend te doen, kan ik ook anders op je bericht ingaan, en je toe te komen door het bericht op hulpvaardige manier te interpreteren: je zou kunnen beweren dat de gedachte van mijn uitspraak ongefundeerd is, waar ik dan wel op in zou willen gaan, dat dan wel, en zal ik proberen de vorm van mijn gevoel te omschrijven, zodat het voor je een wat duidelijkere vorm krijgt. Dat blief je, begrijp ik?

Afijn, hier dan: de pracht van de Ierse folk is voor mij de uiting van onweerstaanbare eerlijkheid, die gepaard gaat met de echtheid ervan - het lied en het gevoel van de Ieren, begeleid onder, inderdaad, bijvoorbeeld jouw username in instrumentale vorm. En dan recht uit het hart - iets waar Ieren naar ik weet bekend om staan: een hart, en dan bij voorkeur nog wel een grote. Wel, hier steekt Flogging Molly me; de echtheid van de Ierse invloeden. En hierbij zeggende heb ik het niet over echtheid van beleefde zaken van de zanger, en vanwege het feit dat de zanger daadwerkelijk Iers is kan ik het ook niet over die boeg gooien (daar verwijzende naar het goede bericht van L_T_B, hoewel ik me niet in zijn mening vinden kan, desondanks goed verwoord), maar over de collaboratie met de punk. Het komt niet meer uit het hart, maar uit het hard.

Gemixte invloeden kan ik prima waarderen, en veel mengelingen staan naar mijn hart, maar deze botst flink: de Ierse folkmuziek wordt niet verpakt omwille van de Ierse folkmuziek, maar wordt in een jasje gestoken van de punk. (waar het jasje de punk is, en slechts de knoopgaten uit Ierse invloeden bestaan mogen) Zie het als een jongen die zijn oude vriendengroep verpatst om bij 'de populaire jongens' te horen. Zo. De Ierse muziek wordt bij Flogging Molly naar mijn gevoel een dienaar van de feestmuziek die ze creëren willen, wat prima is, maar waardoor wel de echtheid en de gevoelens niet meer primair en rechtstreeks uit het hart komen vloeien. Daar ontstaat mijn gevoel van leugenachtigheid van de Ierse deuntjes, die niet meer eerlijk en oprecht bij me overkomen, en de Ierse traditionele tonen worden gebruikt als versterking van de vrolijkheid van deze feestelijkheid.

Daar ontstaat mijn gevoel dat Flogging Molly de draak met de Ierse muziek steekt, waar gepoogd wordt de Ierse muziek ook voor jongeren beluisterbaar te maken, en hierdoor een hoerige rol aanneemt. (''Al maken we er iets feestigs van, zullen de deunen die door veel jongeren als stoffig gezien worden, weer compleet hip en leuk worden gevonden'') En daar de draak uitgelegd.

Of het waar of niet waar is, kan je in principe niets over zeggen. Dat mijn uitspraak raar is, mag dan wel, maar mijn gevoel bestempel ik liever niet als per definitie meteen onwaar of onbeargumenteerd. En beweren dat ik er niet over nagedacht heb steekt me ook. Hopelijk is mijn vermeende onnadenkendheid hiermee in ieder geval ontkracht - verder hoef je het niet met me eens te zijn, of je in mijn mening te vinden. Dat is verder allemaal jouw keuze, waar ik dan geen oordeel over zal vellen. Da's wel zo fair.

Je mag altijd op mijn schouder uithuilen.

Verder doet het me deugd dat je het echt houdt als een heuse hiphopper.

Huilen op de schouder van een emo is wel het minst verstandige wat je doen kan, dan kan je liters tranen terug verwachten.

Aldus de man die Indian Summer en Orchid kan waarderen en zelf huilliedjes schrijft

Ik vind jullie opeens een stuk minder sympathiek.

Enfin, Masimo houdt hier wel een betoog waar je respect voor moet hebben, natuurlijk. Hij schrijft zijn mening uit, zoals dat "in de goeie oude tijd" nog gedaan werd. Vorige maand of zo.

De eerste zin van dit bericht mag je dus best schrappen. Het was een plagerige por, of iets in dien trant. In ieder geval iets met een vriendelijk, onschuldig karakter. Dat is deze muziek ook wel, vind ik. Onschuldig. Ja, Dave King en de zijnen nemen soms een loopje met de folkwaarheden, maar dat is niet erg. Flogging Molly maakt in mijn optiek muziek die voor 95% in het teken van puur amusement staat, en in dat opzet slagen zij erg goed. Ik kan enorm van deze muziek genieten, ook al is er zoveel folkmuziek die puurder, pijnlijker, donkerder en opener is. Ik zou het nou niet een guilty pleasure willen noemen, want de kwaliteit om catchy folkpunk te maken, hebben ze wel, maar het is gewoon een pleziertje van mij. En sommige teksten zijn toch echt wel erg mooi, en er zit een verhaal achter. Met dat in het achterhoofd raad ik jullie de documentaire aan die bij de live-CD 'Whiskey on a Sunday' hoort.

En misschien vind je het live ook gewoon beter, de energie en het spelplezier maken er een festijn van.

O wow wat een lap tekst op eens
hier moet ik even over na denken hoor!...

Masimo wat vind je eigenlijk van de Dropkick murphys?

Af en toe een heerlijk feestje met een paar nummers, na de 45 minuten van dit album heb ik er dan ook wel weer voor een paar weken genoeg van

Misschien moeten sommige Flogging Molly niet zien als een Ierse folk band met punk invloeden, maar als een Punk band met Ierse invloeden.
Ik vind het zeer vermakelijk, heerlijk aanstekelijk. Ik vind dat Flogging Molly de muziek zeker met gevoel en bevlogenheid presenteert. Leuke plaat!

aiaiaia, iemand heeft dit nu opgezet op youtube en ik krijg er zenuwen van. Komt hij me nog vertellen dat dit punk is. wat leven we toch in een zotte wereld

Ik kwam voor het eerst met Flogging Molly in aanraking toen ik op MTV ergens in de late uren een clip van het nummer Drunken Lullabies voorbij zag komen. Zowel de aanstekelijke song als de grappige clip wakkerden direct mijn enthousiasme aan en niet snel daarna heb ik dit album aangeschaft bij de lokale platenboer. Zonder ook maar een ander nummer van deze plaat gehoord te hebben, wist ik al dat ik iets goeds in handen had. Als liefhebber van Ierse folk met rock- en/of punkinvloeden (The Pogues, The Mahones) was ik er namelijk van overtuigd dat ik dit wel eens heel goed zou kunnen vinden.

Hoewel ik ze met uitzondering van het titelnummer nergens zo goed vind als The Pogues, is dit toch een best aardig album geworden. Vrolijke up-tempo songs als het titelnummer en Rebels of the Sacred Heart worden goed afgewisseld met rustiger materiaal als het sterke Death Valley Queen. Het instrumentale Swagger is een leuk tussendoortje, maar de bewerking van de Ierse tradional The Rare Ould Times is niet echt geslaagd en past beter in de langzamere versie zoals ik het ken van The Dubliners. Ook met songs als The Sun Never Shines (On Closed Doors) en Another Bag of Bricks kan ik niet zo veel.

Over de gehele linie genomen zeker geen slechte plaat, maar ook niet eentje die ik nu nog vaak opzet. Ik twijfel tussen een 3,5* en een 4*, maar laat ik de band dan maar het voordeel van mijn twijfel geven.

Prachtig geschreven, dat kritische betoog van Masimo. Je moet een hele goede kijk op muziek hebben om dergelijk, onderbouwd verhaal op tafel te zetten. Maar terwijl Masimo gruwt van de mix van folk en punk, vind ik deze plaat zeer aanstekelijk. Ik kwam rond 2003 voor het eerst met FM in aanraking, toen ik op tv een show van de band op Pinkpop zag. Met passie gezongen, door een enthousiaste roodharige zanger, en een 'green eye' violiste om van te smullen. Meteen deze cd aangeschaft. Het kakt af en toe wat in, maar gelukkig maken de punkinvloeden veel goed: 4 sterren.