Flogging Molly - Drunken Lullabies (2002)

goddomme, wat word ik vrolijk van deze muziek. 4*

Heerlijke muziek, ook fantastische teksten. Gewoon een topband. Muziek zoals het moet zijn.;)

Uitstekende plaat, vooral van het titelnummer kan ik geen genoeg krijgen

Een leuk album 5 sterren waard, echte muziek voor boeren en Limburgers.

Gatverdamme, ik heb hier nooit naar kunnen luisteren. Punkrock met folkinvloeden, puur omdat het interessant staat waarschijnlijk...

Toen ik voor het eerst hoorde dat deze gasten uit LA kwamen was ik behoorlijk verbaasd/teleurgesteld.. altijd gedacht dat dit echte Ierse rakkers waren.. Verder ken ik slechts een paar nummers van dit album.. lekkere feestnummertjes.. maar je moet er van houden

Leuk voor als ik echt kanonzat ben, maar voor de rest niet mijn ding...

Afgaande op de muziekstijl en de naam van dit album zou je er van uit kunnen gaan dat dit simpele feestmuziek is zonder enig diepgang. Die stelling wil ik ten eerst even ontkrachten. De zanger en frontman van de band Dave King is een geboren Ier. (Ring a ring a rosey, as the light declines. I remember Dublin City in the rare ould times) Hij groeide in de jaren ’60 en ’70 op in Beggar’s Bush, één van de armoedigste wijken van Dublin. Naast de armoede waarin het gezin King leefde was er ook nog de constante dreiging van de IRA. En of dat nog niet genoeg was overleed zijn vader toen hij nog maar 10 jaar oud was. In de jaren ’80 trok hij richting Amerika op daar zijn geluk te beproeven. En zoals vaak in zijn leven kreeg hij weer te maken met tegenslag. Omdat hij niet in het bezit was van een United States Permanent Resident Card heeft hij zijn familie in Ierland 8 jaar lang niet kunnen bezoeken.

Veel van deze ervaringen zijn verwerkt in de teksten van de liedjes van Flogging Molly. De muziek daarentegen klinkt over het algemeen ongelofelijk vrolijk. Door de mix van de rauwheid en hardheid van de punk en het speelse van zijn Ierse achtergrond slaagt King, en Flogging Molly in het algemeen, er in om muzikaal een geheel eigen stijl te creëren. Het kan enigszins vergeleken met een doorgeëvolueerde punky versie van The Pogues. Er zijn wel meer bandjes die hun Ierse roots mixen met Amerikaanse punk, maar naar mijn mening komt dat soms wat te geforceerd over. En daarbij ben ik een enorme fan van de gepassioneerde stem van Dave King. Naast Dave King bestaat Flogging Molly nog uit een aantal andere zeer gepassioneerde en gedreven muzikanten.

De DVD Whiskey on a Sunday geeft daar trouwens een heel goed beeld van. Zo is daar de Detroitse schone Bridget Regan die zich, met behulp van de fiddle en tin whistles, knap staande weet te houden tussen al dat mannelijke geweld. Zij zorgt met haar vrouwelijke charme en dito instrumentatie voor een welkome verschijning tussen al het eerder genoemde gitaar- en drumgeweld. Daarnaast zijn er nog Dennis Casey en Nathen Maxwell op gitaar en Matt Hensley op accordeon. Bob Schmidt is het vreemde wonderkind van Flogging Molly en bespeelt zo’n beetje elk instrument dat hij in zijn handen krijgt gedrukt. De nestor van het gezelschap George Schwindt verzorgt de immer voorstuwende drums.

Flogging Molly is vooral bekend van een uptempo punky liedjes, maar daarnaast kunnen ze ook zeer behoorlijk een ballad spelen. Zo bevat If I Ever Leave This World Alive wel de typische Flogging Molly-ondertoon maar niet het stuwende en het hyperactieve wat je normaalgesproken verwacht van een Flogging Molly nummer. Het laatste nummer van deze cd is een “echte” ballad waar spaarzaam gebruik gemaakt wordt van de instrumenten waarmee bij andere nummers het behang van de muur wordt gespeeld. Een welkom moment van een rust na een plaat vol emotie, passie en vooral overdonderende muziek.

Ah, no ball or chain no prison shall keep
We're the rebels of the sacred heart

Erg leuke, opzwepende muziek, waarop je moeilijk kan blijven stilstaan. maw echte sfeermuziek.
Toen ik vorig jaar in Werchter op de wei kwam was deze band bezig en kende ik ze nog niet, maar na 2 nummertjes gingen mijn benen al een eigen leven leiden:) en ik was meteen vertrokken

Dik feest en pittige muziek zonder gothic gechagerijn.

Moet eigenlijk live allemaal !

Cheers mate !

Eeeh, wacht even...dus als ze Ierland kwamen dan was het wel goede muziek geweest ?

a) huh? zeg ik dat dan?
b) je wekt de suggestie dat ik het geen goede muziek vind.. terwijl ik toch wel degelijk zeg dat het lekkere feestnummertjes zijn.. en daarmee doe ik Flogging Molly eigenlijk nog tekort..

wel op die manier ja.. alsof het wat uitmaakt of ze nou uit LA of Ierland komen

Hoe vaker ik deze plaat opzet, ik meer ik 'm ga waarderen. Ik weet 't, het klinkt cliché, maar in dit geval is het zeker waar. In het begin stoorde ik me namelijk nog enigszins aan de punky nummers, aangezien ik niet echt een liefhebber ben van de hedendaagse punk.

Flogging Molly beschikt echter over een stel uitstekende en getalenteerde muzikanten en heeft op deze plaat (mijn kennismaking met de band) al een zeer eigen smoelwerk. Het nummer Drunken Lullabies trok me over de streep. Ik zag de clip ergens op tv en was verkocht... hier moest ik gewoon achteraan. Grappig genoeg is het punkgehalte in dat nummer ook vrij hoog, maar toch wist het me direct te raken.

Als liefhebber van The Pogues (daar heeft Flogging Molly, zoals L_T_B al verwoordde, wel wat van weg) prefereer ik echter toch voornamelijk de songs waarin de punkinvloeden wat minder naar voren komen, zoals het instrumentale Swagger, het melancholische If I Ever Leave This World Alive en het prachtige Death Valley Queen, vanaf het begin (samen met Drunken Lullabies) mijn favoriet van dit album en het nummer is dat nog steeds. Ik vind Death Valley Queen wel wat lijken op London, You're a Lady van The Pogues, maar toch ook weer niet. Dave King heeft toch een vrij unieke, rauwe maar soms ook gevoelige strot, die ik niet zo 1-2-3 ergens mee zou kunnen vergelijken.

De enige kanttekeningen die ik zou kunnen plaatsen, is dat een nummer als Rebels of the Sacred Heart nóg wat sterker zou zijn, als het bij 3:58 zou stoppen. Daarnaast had het nummer, net als What's Left of the Flag en The Rare Ould Times wat mij betreft wat meer folk en wat minder punk mogen zijn, maar aangezien punk nu eenmaal niet weg te denken is uit de sound van de band, is dat puur een persoonlijke mening die niets afdoet aan de unieke composities van het album.

Een groeiplaat voor mij. Ik heb 'm inmiddels twee maanden in huis en wordt nog altijd verrast door de prachtige melodieën, de teksten die uit het leven gegrepen zijn en Dave King's karakteristieke zang. Een plaat die de laatste tijd niet uit mijn stereo te branden was. Een plaat waarvan ik keer op keer onder de indruk ben als ik hem hoor. Een plaat die ervoor heeft gezorgd dat ik The Tossers, een andere uitstekende Iers/Amerikaanse folkpunkband (maar meer folk en minder punk ) heb leren kennen, een band die me eveneens erg aanspreekt. Daarom lijkt een top-10 notering me zeker gerechtvaardigd: 5*

beste album van FM geweledig kan hier wel 100 keer achter elkaar naar luisteren 5*

Toevallig zat ik laatst naar de mp3 speler van een teamgenoot te luisteren, daar stonden ook een aantal nummers van de Flogging Molly op en vond ze nog best oké.

gezellig plaatje. Lekker feesten. 3*

Gezellige Feest en Drink muziek, meer hoeft er niet over gezegd te worden.

Dit is denk ik wel de beste plaat van FM tot nu toe, al vind ik het nieuwe album ook echt goed

Dit is echt zo leuk. De eerste nummers over het algemeen wat beter dan de laatste. Hoe vrolijk kan muziek zijn. Zo vrolijk dus, bijna onovertrefbaar. Niets dan lof daarom voor dit album van Flogging Molly.

Fantastische plaat van een fantastische band (vooral om live te zien)

5*

Echt geweldige cd, hoop ze ooit nog es live te zien! Echt van die muziek die weer mooie herinneringen naar Dublin oproept!

Leuk album mijn favoriet is de titeltrack. Wil hun graag nog een keer live zien.

'Drunken Lullabies' is mijns inziens de beste plaat van Flogging Molly. Ze klinken 12 tracks lang in topvorm. de titelsong is een fantastisch nummer, om uit je dak te gaan zo goed. Andere absolute toppers op dit album zijn 'What's Left Of The Flag'; 'If I Ever Leave This World Alive'; 'The Kilburn High Road'; 'Rebels Of The Sacred Heart'; 'Swagger' en de uitstekende vertolking van 'The Rare Oul' Times'.

Extra vermelding voor de laatste track: 'The Son Never Shines (On Closed Doors' is een erg aangrijpend nummer als je de tekst nader bestudeert.

4.5 sterren

Dieptrieste teksten vermomd in veel te blije muziek. Best vreemd, maar wel aanstekelijk en feestelijk. Je kunt deze muziek beluisteren om troost te vinden in de emotionele teksten, maar ook om te feesten en plezier te maken, het is maar waar je zin in hebt. Ik vind het een lekker Celtic Punk plaatje, waar deze band en de Dropkick Murphys behoorlijk uniek in zijn.

Het inderdaad een knap staaltje crossover. Persoonlijk vind ik Dropkick Murphys dan soms weer net te hard.

Punk / Folk
Hmm nu ben ik heel benieuwd hoe dat zou moeten klinken.

Deze band is geïnspireerd door bands als The Pogues en The Dubliners, ouwe Ierse folkbands. Als je het stukje tekst van onze moderator L_T_B leest, weet je eigenlijk genoeg; hij zet het goed neer.

Zelf ga ik 'm eindelijk de volle 5 sterren geven, want dit album blijft toch elke keer weer ontzettend goed, en door de jaren heen heb ik er een speciale band mee gekregen. De prachtige, intrieste teksten van Dave King worden hier gecombineerd met het uit zijn voegen barstende enthousiasme van de band. In veel gevallen gaat zulk een vlieger niet op, dit is echter de uitzondering op de regel. En wat het oplevert, is een ongelooflijk mooie plaat. Hopelijk kom ik er ooit toe om hier echt iets constructiefs neer te zetten, zoals L_T_B, maar vooralsnog druk ik mijn waardering uit in een hoger cijfer.

5 sterren, en een plek in m'n top tien.

Altijd zeer benieuwd naar en meestal eens met de mening van AOVV, maar hier moet ik hem toch echt eens een keer tegenspreken. Wat een ongelooflijk irritant album is dit..

Het zal allemaal heel erg feestelijk en vrolijk en zo zijn, maar het werkt allemaal zó op mijn zenuwen. De punkvibe is op zich niet zo erg, maar de combinatie met traditionele Ierse instrumenten vind ik hier gewoon niet goed uitgewerkt. De instrumentale stukken klinken bijna lachwekkend. Neem een nummer als Drunken Lullabies, volgens velen de grote knaller van dit album.
Het introotje is te doen, maar dit komt ook omdat ik een grote fan ben van banjo's. Maar meteen daarna een totaal mislukte uitbarsting. Punkgitaren en Ierse strijkers blijven gewoon geen goede combinatie en al helemaal niet met een steeds maar doorstampende drum. Vooruit, we krijgen nog een slap refreintje toegediend en we beginnen weer opnieuw. En eigenlijk is dit hoe bijna ieder nummer van het album voor mijn gevoel gaat.

En dan de zang. Het valt prima te merken dat Dave King met bezieling zingt, maar de beste man heeft geen geweldige stem. Nog irritanter is zijn gewoonte om achter bijna ieder woord eindigend op een medeklinker dat niet in hoog tempo gezongen wordt een langgerekte, idiote 'e' te plaatsen. Ook geen genot, vooral niet na een halfuur luisteren. Het gaat allemaal een beetje als een parodie op zichzelf klinken.

Helaas. 1,5 ster voor Swagger, die jammer genoeg zelfs nog met 2 minuten wat te lang duurt, en de afsluiter.