Mother's Finest - Another Mother Further (1977)

In Den Haag hadden we Rocky Roads, een hardrock en heavy metalzaak. De eigenaar verbood cdboekjes uit de trays te halen(bang voor beschadigingen) en als je met een stapel of 10 cd's naar voren kwam om te luisteren (ik had niet eens geld voor 1 cd), dan was hij wel geërgerd, terecht of onterecht.

Ik kocht ook liever lp's, want die kostten rond die tijd niets. Maar na wat verhuizingen en andere gekkigheid had ik geen pickup meer, maar wel discman, dus werden het toch cd's. Dat was een dry period, waarin ik wel erg weinig ontdekte, want cd's waren wel erg duur. Pas rond 2005 ofzo was mijn salaris voldoende voor meerdere cd's. Maar goed lang verhaal weer.

Bottom line: niet elke platenzaak heeft een coulante verkoper. Maar ja, je wilt ook geld verdienen natuurlijk.

Nu we toch zo fijn herinneringen aan het ophalen zijn aan de stamtafel, wil ik ook wel twee duiten in het zakje doen. Ik beleefde mijn (ook muzikale) tienertijd in de jaren zeventig en haal graag de woorden aan van Mssr Renard dat het leven toen vooral simpeler was. Dat had voor- en nadelen: in een tijd dat je nog niet kon beschikken over streamingdiensten, YouTube, digitale media (dat woord bestond nog niet eens) en zelfs geen MTV, was het lastig om muziek te beluisteren die niet op de radio te horen of in Toppop te zien was. Je had wel wat programma's die buiten de top-40 om programmeerden, maar vaak op late tijdstippen.

Je had muziekbladen. Die las je (ook niet al te vaak, want je besteedde je zakcentjes het liefst aan platen) en op basis daarvan ging je wel eens een plaat voorbeluisteren op het muziekmeubel in de plaatselijke muziekwinkels (daar had je er in vergelijking met nu dan weer relatief veel van). Dan moest je dus op basis van één keer luisteren - vaak slechts enkele tracks - een besluit nemen.

Verder was je afhankelijk van wat vrienden in huis haalden of waar ze je over tipten. Ook ik had in mijn geboortedorp gelukkig een coulante platenhandelaar. Als ik met een groepje vrienden binnenliep en we besloten tot de aanschaf van één langspeelplaat, was zijn niet van ironie gespeende commentaar: 'Dat wordt dan één plaat en vier cassettebandjes, neem ik aan.'
Volgens mij gunde hij ons dat omdat hij wist dat we een groot deel van ons zakgeld toch wel bij hem kwamen besteden. En misschien zag hij ook al aankomen dat regelmatig muziek consumeren zou leiden tot een levenslange verslaving.

Dat gebrek aan opties maakte de keus erg beperkt, al heb ik dat zelf nooit zo ervaren. Maar het was natuurlijk niet te vergelijken met de overdaad waar je tegenwoordig mee geconfronteerd wordt - en die op zich ook een nadeel kan vormen in de zin van keuzestress. Groot voordeel van de huidige tijd is natuurlijk dat je alles gratis tot je kan nemen. Althans, je kunt de muziek 'huren'. Wil je het aanschaffen, dan betaal je tegenwoordig vaak de hoofdprijs.

Back on topic: wat ook speelde in die tijd, was dat er een grote kloof gaapte tussen (vooral) rockmuziek en discomuziek. Ook soul en funk werd door de 'rockisten' vaak op één hoop gegooid met die vermaledijde disco - die je toen werkelijk overal hoorde, want disco was in de jaren zeventig dé rage. Gek genoeg heb ik me daar nooit zoveel van aangetrokken: ik kocht zowel funk en disco als pop, singer-songwriter- en (hard-)rocksingles en -albums. Maar veel vrienden en klasgenoten moesten daar niks van weten; die vonden dat wel een beetje raar.

Mothers Finest was bij mijn weten de eerste die die streng afgebakende grenzen doorbrak. In die zin waren ze voor mij een sensatie in 1978. Ik ben ze er nog altijd dankbaar voor.

'So go on and play your disco music
we're gonna rock and have a whole lot of fun'

In de jaren 80 was ik nog te jong om platen aan te schaffen en toen ik eenmaal in de puberteit was aangekomen had de cd de markt al volledig veroverd.
In de plaatselijke platenzaak waren voornamelijk de bekende cd's verkrijgbaar maar het assortiment was nogal karig en een groot verloop zat er niet in.
Heel af en toe sijpelde er wel eens een cd de zaak in, die op zijn minst de wenkbrauwen deed fronsen.
Zo lag daar op een dag Black Radio Won't Play This Record in de schappen. Van een tijdschrift wist ik dat dit collectief nu niet direct muziek speelde die je zou verwachten bij dit collectief. En het moet gezegd; het plaatje swingde de pan uit, de muzikanten konden 'rocken' en de cynische titel gaf al de gedachtegang aan van de band over mogelijke 'airplay' vanuit een bepaalde hoek.
Het plaatje ademt nog steeds een bepaalde charme uit, dat heb ik minder met het voorgaande materiaal van Mother's Finest.

Zo ook Another Mother Further; het is een vrij sterke plaat, maar het is 1977 en de muziek ademt in alles classic rock, zelfs voor die tijd al.
Het is allemaal een stuk braver hoewel er zeker een aantal goede songs opstaan.

Baby Love, met zijn lekker groove en funky baslijn is fijn.
Het 'funkende' Truth'll Set You Free is zelfs ijzersterk; tegen een dergelijke swingende ritmesectie ben ik niet bestand, ik ga voor de bijl.
Helaas staan er ook nummers op als het slappe Thank You For the Love met een dominante keyboard prominent in de mix.
Dis Go is ook een track die niet aan mij is besteed, teveel discofunk.
Dat neemt niet weg dat Another Mother Further een sympathiek plaatje is met fijne zang van het duo Joyce Kennedy en Glenn Murdock.

Heerlijke opnames van hen tijdens deze tribute to Big Al. De videopname heb ik nog van de uitzending maar al een jaar of 20 geen VHS meer dus de beelden al heel lang niet meer gezien helaas. En op Youtube niet te vinden volgens mij. Wel kleine snippets uit die uitzending, en Radar Love van de Earring samen met Ad Vandenberg heb ik daar ook wel teruggevonden,of het interview met de Van Halen broers omtrent Alfred zijn overlijden.
De audio heb ik dan nog wel ergens op een minidisc.
De band zelf zag ik in augustus 1991 in Enschede op een festival samen met The Scene, Golden Earring en Status Quo. Erg fijn optreden, sws prima line up voor mij. En dat voor nog geen 40 guldens.

Er stonden ook cd trays tussen (vooral bij Maiden en Metallica) met de boodschap "doe het nou niet, je bent nog te jong voor een rolstoel".

Ja, gszellig boel. Ik ging dan ook liever naar de Plaatboef, die was wat goedkoper en dab had ook een metal-bak en een prog-bak, ook al minder uitgebreid.

Bassist Wizzard speelt mee op de deze plaat :https://www.musicmeter.nl/album/41002
Er staat ook een cover op van Mother's Finest.

Ja, dat klopt, dat was ik ook vergeten. Nu vind ik het echt geen goede Blackfoot-plaat.