Mother's Finest - Another Mother Further (1977)

Absolute grondleggers voor iedereen die later goede sier ging maken met dit soort cross-over en zich bijvoorbeeld Living Colour, Skunk Anansie, Red Hot Chili Peppers en Urban Dance Squad ging noemen. Niets ten nadele van van al deze topbands trouwens, maar ere wie ere toekomt. En wie Joyce Kennedy wel eens live heeft gezien weet het: . ****1/2

piece of the rock en baby love blijven klassiekers

vooral een live band asje het mij vraagt

pas dan komt mf tot het juiste recht

En door wie is "Another Mother Further (1977)" op de radio (Hilversum 3) flink gepromoot eind jaren '70 Juist, door Alfred Lagarde (dat is een hele harde) . Dat waren tijden dat radioprogramma's pas ècht spraakmakend waren!!!

Is een van de eerste bands die ik live heb gezien. Live waren ze altijd ok. Ze waren ook op Pinkpop 1978, en daar heb ik de radio-opnamen nog van als het goed is.

Heerlijk album! Baby Love en Piece Of The Rock zijn briljant en heerlijk opzwepend!

Luister ook eens naar de cover van 'Mickey's Monkey'.. Origineel is van Smokey Robinson & The Miracles.

Andere favorieten zijn Thank You For The Love en Dis Go Dis Way, Dis Go Dat Way.

Luister in dat verband voor de gein ook eens naar Custard Pie van Led Zeppelin

zal wel een prima live band geweest zijn... deze elpee hadden we in ons jeugdhuis, en er is veel zweet op de dansvloer gelaten op deze uitstekende funk!

Wat een fantastische plaat is dit!!! Funk, rock.... "Thank You for the Love" is mijn favoriete track. Komt omdat ik als puber de tekst ging uitschrijven. Staat nog altijd op de binnenhoes met potlood..hahaha.... Maar eigenlijk zijn ze allemaal fantastisch.

-4-

Wat een lekkere plaat blijft dit toch
Echt toch wel de eerste groep die hardrock met funk (en met iets mindere mate) soul vermengde met stomend resultaat.
Vanaf 1974 bezig (voor deze komen nog 2 zeldzame elpees), maar met deze viel alles op zijn plaats.
Het wereldnummer Piece of The Rock (dat intro, die bas!) kent natuurlijk iedereen, en het funky Baby Love waarschijnlijk ook.
Opener Mickey's Monkey (van het Motown songschrijverstrio Holland-Dozier-Holland) is ook zo'n heerlijke rocknummer met vette plukfunkbas, waar je echt niet op stil kunt blijven zitten.
Thank You For The Love is de ballad met die fijne gitaarsolo.
Dis Go Dis Way is ook al zo'n lekker nummer.
Burning Love is vooral bekend in de uitvoering van Elvis Presley, maar ik prefereer deze.
En dan heeft die zangeres Joyce Kennedy een strot waar je U tegen zegt.
Wat een bereik .
Plaat duurt te kort!
Mother's Finest bestaat nog steeds en doen in mei/juni a.s weer een Europese (Duitse) toer, bv op 27-05 in Siegen en op 07-06 in Rudesheim.

Ik hou van (hard-)rock en funk & soul. En laten nou juist die stijlen hier samen komen op Another Mother Further van Mother's Finest. En ze doen het nog geweldige ook: wat een geweldige stem, wat een lekkere funky gitaren, bas en toetsen. En dat ook nog eens met een paar overheerlijke songs. Met name kant A van de plaat is om door een ringetje te halen, met de prima Motown cover Mickey's Monkey, het uitstekende Baby Love, het prachtige Thank You For The Love & het lekkere Piece of Rock. Ook side B stelt bepaald niet teleur, alleen al de harde opener Truth 'll Set You Free is geweldig. Zo heb je alles bij elkaar een echt sterk en prima album in die heerlijk funkende rockstijl van Mother's Finest.

Inderdaad een (bijna) vergeten topalbum van een band die op z'n hoogtepunt was. Top.

Vandaag (eigenlijk gisteren) aangeschaft op LP en inmiddels al een aantal maal beluisterd. Erg fijne combinatie van funk en rock.

Eén van de bands die Alfred Lagarde in zijn Betonuur fanatiek promootte was Mother’s Finest. Zwarte jongens, op de gitarist én een meisje met een strot van hier tot gunder na. Legendarisch is het verhaal hoe Lagarde de band ophaalde van Schiphol in zijn Amerikaanse auto, whiskey onder de autostoel.

Jarenlang heb ik gedacht dat Another Mother Further hun debuutelpee was en in zekere zin klopte dat. Buiten de Verenigde Staten waren ze namelijk bij het uitkomen ervan nog onbekend, maar dankzij Lagardes steun haalde single Piece of the Rock in juli 1978 #7 en het album diezelfde maand #13. In de BRT Top 30 haalde Piece bovendien in augustus #27. Dit dankzij één enthousiasteling, die ervoor zorgde dat Mother’s Finest enkele maanden na de uitgave van het album in Amerika ook voet aan wal in Europa kreeg.
Ik kocht indertijd tijdschrift Hitkrant, waarin Ferry Maat van de TROS Soulshow een rubriek had. Hij schreef daarin dat hij na enig nadenken de hit had toegelaten tot zijn eigen lijst. Het is een echo van de verwarring die de band in Amerika vaak tegenkwam: is dit soul/funk of (hard)rock?

Was Lagardes enthousiasme terecht? Ja, luidt mijn oordeel 45 jaar later. De plaat van nog geen 35 minuten staat vol eigenzinnige muziek. Hier staan namelijk niet de gitaren vooraan in de mix, maar de bas en toetsen, die laatste twee heel intens riffs spuwend. Je zou het kunnen vergelijken wat The Stranglers ongeveer gelijktijdig lieten horen: een vette bas is óók een geluidsmuur.
De muziek is een mix van soul, funk en hardrock, waarbij de zang van Baby Jean Kennedy en Doc Murdock soms bijna als uitzinnige gospel klinkt. De rol van gitarist Moses Mo is relatief bescheiden maar uiterst passend: hij scheurt op de juiste momenten.
Daarbij valt op dat de grooves zó ontzettend belangrijk zijn. En lekker! Naast de single werden Baby Love en Burning Love radiohits. Maar ook Truth’ll Set You Free met zijn briljante ritme en de knipogen naar disco in Dis Go Dis Way, Dis Go Dat Way en de wereld van heavy gitaren in Hard Rock Lover maken indruk.
Op de A-kant staat de semiballade Thank You for the Love, waarop vooral soul klinkt; een lekker nummer, zij het dat het me met zijn dikke 5 minuten net iets te lang duurt.

In de podcast over Alfred Lagarde hoor je in aflevering 6, 'Koekiemonster bij Yab Yum', op 30’50” een fraai voorbeeld van Lagardes gastvrijheid voor bassist Jerry Wyzard Seay en diens vrouw. De man vertelt met veel gevoel over die periode, waarin Lagarde zijn Haagse woning uitleende.
Another Mother Further klinkt in de productie van Tom Werman nog altijd warm en bijtend tegelijk, een perfecte synthese tussen muzikale uitersten. Is dit funk of hardrock? Het is het allebei, waarbij de groep een verre voorloper werd van groepen als 24/7 Spyz en andere crossoverbands.

Uiterst goede productie van Tom Werman (die rond deze tijd ook oa Molly Hatchet overzag), maar wel minder gitaar en meer funk. Geen probleem voor mij, maar de southern rock-invloeden verdwijnen wel steeds meer naar de achtergrond. De basgitaar klinkt wel ontzettend lekker in de mix. De zang is ook iets minder schreeuwerig, en dat maakt dat deze plaat waarschijnlijk ook makkelijker weg luistert voor het grotere publiek. Ik vind het zelf nét even wat minder dan hun vorige plaat, maar het scheelt weinig, dus staan beiden op 4*.

Wist ik niet van Tom Werman en Molly Hatchet, wel een bekende producer. Net even op Wikipedia gekeken, heb inderdaad regelmatig werk van hem gehoord en ook in huis staan.

Another Mother Further draait hier nu vanaf vinyl. Tweedehands voor een prikkie gekocht, had alleen hun liveplaat. De hoes is in deplorabele staat, maar het vinyl het tegenovergestelde ervan. En wat klinkt hij goed vanaf elpee! Genieten en bovendien passend bij het warme weer; heb sowiewo zomerse herinneringen aan de singles, die indertijd in juli-augustus uitkwamen.
Dat is láng geleden zeg, ik woonde nog in mijn geboortehuis. Levendige herinneringen aan die zomer, eindeloos squashen tegen een muur en Mother's Finest als één van de groepen in de soundtrack daarbij.

(Zonder je te beledigen), als ik zo je stukken teruglees schelen we een jaar of 10. Daarmee heb je heel vaak (lees ik terug) herinneringen aan platen en singles die ik alleen maar met terugwerkende kracht heb mogen ontdekken. Al in de jaren '90 vond ik weinig aansluiting bij moderne muziek en werd mij weleens grappend toegeworpen dat ik in de verkeerde tijd ben geboren. Nu weet ik niet of ik erbij had willen zijn in de jaren '70, want zo goed was alles toen ook weer niet. Maar aan de andere kant leek het ook wel wat simpeler (denk ik).

Nu ja, voor elke periode is wel iets "voor" en iets "tegen" te bedenken. Het voordeel van anno nu is dat je alles binnen het bereik van een klik kunt luisteren. Maar het op eigen houtje ontdekken en een album helemaal je eigen maken en er persoonlijke belevingen aan verbinden, mis ik nu nog dagelijks. Ik denk dan soms weer met weemoed terug aan die eerste jaren van de jaren '90 toen alles wat simpeler leek, en ik ook mijn eigen albums had.

Mother's Finest ken ik eigenlijk alleen uit het boekje 'Southern Rock Review' welke ik al sinds de eeuwwisseling als bijbel met me mee draag. Ben er alleen nooit aan toe gekomen, om er een stukje bij te schrijven. Ditmaal een kort stukje, want de jouwe was al lang en informatief genoeg.

Je hebt elders op deze site al eens uitgelegd dat je muzikale reis anders verlopen is dan bij veel anderen en welke muzikale zijwegen je daarbij hebt ingeslagen. Je hebt veel verschillende muziek op eigen kracht ontdekt en dat is ook mooi. Het enige wat me bevreemdt aan je post als dat je een verband legt tussen Southern Rock en Mother's Finest. Die connectie heb ik eerlijk gezegd nooit gezien. Funk, soul, rock en hardrock, okee, dat zit er allemaal in min of meer gelijke delen in. Kun je je nog herinneren (of opzoeken) wat die Southern Rock Review zei over Mother's Finest?

Ik ben alles bij elkaar toch al heel wat jaartjes fan van deze band. Nou ja, sinds '78 om precies te zijn, sinds hun Nederlandse doorbraak dus. Ik ben ze door de jaren heen blijven volgen en heb ze ook verschillende keren live gezien. Ze toerden met grote regelmaat, ook in verschillende decennia, in het Nederlandse clubcircuit. Ik vond hun optredens.

Hun plaatwerk is nogal wisselend en onevenwichtig van kwaliteit, omdat ze de ene keer kozen voor een uitgesproken (hard)rock-benadering en een andere keer voor bijna disco-achtige R&B. Ik vind zelf hun hardere platen (de s/t uit 1976, Black radio won't play this, het live-album Subluxation en natuurlijk ook deze Another Mother Further) wel hun beste.

Het blijft een bijzondere, eigenlijk unieke band, die zowat in zij neentje de muzikale kruisbestuiving tussen harde rock en R&B/soul/funk vorm gaf, in een tijd dat dat heel ongewoon was. Ze effenden het pad voor navolgers als Prince, de RHCP, Living Colour en vele anderen. Maar juist om die reden kwamen ze er op Amerikaanse radiostations niet aan te pas in de jaren zeventig: te hard voor de soul/R&B-zenders en te 'zwart' klinkend voor de rockstations. In Nederland en Europa waren die scheidslijnen nooit zo scherp, vandaar dat ze hier een grotere fanbase hadden dan in de VS.

gaucho, om te beginnen komen ze uit Atlanta en maken ze rock. Southern Rock is ook een rare term, want het is een geografische aanduiding. Want qua stijl sluiten Bachman-Turner Overdrive en Creedence Clearwater Revival meer aan op de stijlen van respectievelijk Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd.

Desondanks hoor ik op die eerste platen wel wat southern rock terug, in de riffs en invloeden uit de soul en R&B. Veel southern rock (bijv. ook Little Feat, Wet Willie, Sea Level) is al heerlijk funky en swingend.

Zonder dat boekje zou ik deze band niet zo snel hebben ontdekt, dus toch goed dat Martin Popoff (overigens een groot metalfan en asdoluut geen liefhebber van country en jazz, en die bezwaren lees je veel terug) enkele platen aan het boekje toevoegde.

Verder was BB Borden drummer bij Outlaws, Marshall Tucker Band en Molly Harchet en was producer Tom Werman ook betrokken bij oa Molly Hatchet. Dat maakt dat de band in elk geval links heeft met southern rock.

Ja, die funk en swing hoor ik bij sommige southern rockbands zeker terug, dat is in elk geval wel een link, naast de geografische. Dat MF uit Atlanta komt wist ik dan weer niet, net zomin als dat hun drummer ook deel heeft uitgemaakt van verscheidene southern rockbands. Maar dat zijn allemaal valide argumenten. Een ander pluspunt is natuurlijk dat je MF hebt ontdekt door die southern rock-bijbel.

gaucho schreef:



Je vond ze... groots? Magnifiek? Fenomenaal? Grensverleggend?

Hij vond de optredens zonder google maps destijds.

Sorry gaucho, van warm weer worden we flauw... Maar om die laatste opmerking moest ik heel hard lachen!

Een paar albums maar weer uit de kast getrokken van Mother's Finest nu ze weer "hot" zijn hier.

Op twee songs, namelijk Mickey's Monkey en Piece of the Rock, klinken de riffs inderdaad wel southern rock-achtig. Verder gewoon een heerlijke band die ook ik heb leren kennen via Alfred Lagarde.

Ik heb ze helaas maar één keer live gezien en dat was voor "Farewell to Big Al" in de binnenstad van Den Haag. Toen ik hoorde Mother's Finest er ook zou optreden alles op alles gezet om ook binnen te komen.

De jaren '70: ik prijs mij gelukkig dat ik die tijd bewust heb mee gemaakt. Ik ga niet opsommen wat er in dat decennium zoal aan albums werd uitgebracht. Als bijklussende postbode was ik minstens één keer per week in de plaatselijke platenwinkel te vinden om alweer een lp te kopen van een willekeurige artiest. 10 jaar feest op muzikaal gebied wil ik maar zeggen. Dankzij good old dj Alfred Lagarde kocht ik ook het topalbum "Another Mother Further" van Mothers Finest.

Ik vond hun optredens… altijd wel spectaculair. zoiets had ik willen schrijven. Maar ik werd duidelijk even afgeleid toen ik dat bericht opstelde en heb er, zeer tegen mijn gewoonte in, naderhand niet meer naar omgekeken.

Maar Von Helsing heeft ook gelijk: veel van die optredens waren voor het Google- en TomTom-tijdperk. Sowieso zelfs voor het internettijdperk. Soms was het heel dicht bij huis, in zaal Bibelot in Dordrecht bijvoorbeeld, en meer recentelijk - dat was dus wel in de 21ste eeuw - in Hedon, nadat ik naar Zwolle was verhuisd. Maar ik heb ze met een groep vrienden ook wel eens gezien op een festival diep in Duitsland. Ondanks wisselende samenstellingen een uitstekende live-band. Altijd swingend en opwindend.

Dank voor je reactie! Je weet dat ik je doorwrochte bijdragen altijd zéér waardeer!

En inderdaad Mssr Renard, ik ben wat ouder dan jij, met de voor- én nadelen die daarbij horen. Wat betreft de voordelen: zoals Hans Brouwer schreef, in de jaren '70 verscheen veel moois. Hij heeft die nog bewuster meegemaakt dan ik, die oktober 1976 Hilversum 3 ontdekte. Hans stapte minimaal in ten tijde van Deep Purples Burn. Dat moet dan 1974 zijn geweest en vermoedelijk luisterde hij al langer naar popmuziek.

Elders schreef je op (vond ik) ontroerende wijze hoe je leven en muziek hun weg gingen. Wat ik daarbij leuk vind, is dat je een "oude ziel" hebt en bovendien veel muziek kent die mij onbekend is. Mede daarom zijn je bijdragen altijd genieten!

Geen idee hoe oud hij is (ik heb wel een vermoeden) maar jong met een oude ziel houdt ook in als hij ouder wordt dat het omdraait, oud met een jonge ziel. Zijn bijdrage wordt zeker gewaardeerd, wat Jazz, AOR, Thrash, southern rock, obscure prog van begin jaren '70, van alles eigenlijk behalve mainstream. Het mooie is van bands nu nog ontdekken van years gone by dat er zoveel te beluisteren valt.

Ik ben van 1977, dus zou helemaal into new wave en later grunge en alt.rock moeten zijn, maar ben al bezig met classic rock vóórdat het zo genoemd zou worden. Mijn meest geluisterde en bejubelde subgenre zou weleens southern rock kunnen zijn, want bij de progrock (wat ik ook graag luister) zitten teveel miskleunen.

In de jaren '70 had je het FM radio-format (ook wel AOR) genoemd waar albumtracks i.p.v singles werden gedraaid. Ik zou waarsxhijnljjk daar naar luisteren, maar vooral kind-aan-huis zijn bij een platenzaak, en daar alles proberen, tot ergernis van de verkoper aan toe.

In de jaren '70 was ik zo'n kind-aan-huis bij platenzaak Den Daas in Woerden. Meneer Den Daas nodigde mij wel eens uit om vooral "die lp" te komen luisteren. De ene keer was dat reden om tot aanschaf van het desbetreffende album over te gaan, de andere keer moest ik er nog eens goed over nadenken. Van ergenis van de verkoper heb ik nooit iets gemerkt, eerder: "Hé Hans, wederom welkom in mijn platen-snoep-winkel".