Steve Miller Band - The Joker (1973)
mijn stem
81 stemmen
0
geplaatst: 29 mei 2007, 13:56 uur
Heerlijk plaatje, een soort van best of op zichzelf. Geen idee of hij nog live speelt, maar ik zou hem nog wel eens willen zien. Heerlijke nummers (met kop en staart!)
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 1 oktober 2007, 20:09 uur
charlezzz schreef:
Heerlijk plaatje, een soort van best of op zichzelf. Geen idee of hij nog live speelt, maar ik zou hem nog wel eens willen zien. Heerlijke nummers (met kop en staart!)
Heerlijk plaatje, een soort van best of op zichzelf. Geen idee of hij nog live speelt, maar ik zou hem nog wel eens willen zien. Heerlijke nummers (met kop en staart!)
Je hoort hem zelfs amper nog op de radio, zonde is dat.
Die kerel heeft ongelooflijk tijdloze plaatjes gemaakt, zoals dit hier, jawel!
****
1
geplaatst: 1 oktober 2007, 21:08 uur
Nauwelijks op de radio ?? op arrow rock is die populaider dan op deze site 
daar staat tie elke in rock albums top 100
daar staat tie elke in rock albums top 100
0
geplaatst: 1 oktober 2007, 23:48 uur
Als ik zo die site eens bekijk, dan hou ik het liever bij de oude versies en de herinnering.
Mij allemaal te braaf en glad ; Miller heeft vanzelfsprekend recht op die manier met zijn eigen muziek om te gaan hoe hij wil, ik had hem liever wat gekker, wilder en af en toe nog ( een beetje) dronken.
Aan de andere kant is hij een survivor, en er zijn er tientallen die dat niet kunnen zeggen.
Wat me wel iedere keer weer bijna verrast is het aantal goede songs die hij heeft geschreven.
Mij allemaal te braaf en glad ; Miller heeft vanzelfsprekend recht op die manier met zijn eigen muziek om te gaan hoe hij wil, ik had hem liever wat gekker, wilder en af en toe nog ( een beetje) dronken.
Aan de andere kant is hij een survivor, en er zijn er tientallen die dat niet kunnen zeggen.
Wat me wel iedere keer weer bijna verrast is het aantal goede songs die hij heeft geschreven.
0
geplaatst: 20 december 2007, 23:51 uur
Pas jaren later zou het album uitkomen, maar hier Fly Like an Eagle in een vroege uitvoering, van de beste samenstelling (imho) van de Steve Miller Band die ook op dit album speelt, met de onovertroffen Gerald Johnson op bas.
0
geplaatst: 30 juli 2008, 16:20 uur
Nou Oldfart, daar sluit ik me helemaal bij aan!
Een betere bassist dan Gerald Johnson heeft ie volgens mij nooit meer gehad.
In die tijd toen bassisten in de popmuziek meestal wat rustige rol vervulden (althans in dit soort muziek) liet hij horen hoe het ook kon.
Heerlijke inventieve basloopjes zet ie neer in nummers zoals Mary Lou, Shu Ba da du ma ma ma ma en your cash ain't nothing but trash.
Samen met de drummer voorziet hij Steve Miller van een geweldige ritmesectie!
Deze plaat klinkt nog lekker los en niet zo strak en bedacht, alsof ze vooral aan spontaniteit de voorkeur gaven, geweldig.
Een betere bassist dan Gerald Johnson heeft ie volgens mij nooit meer gehad.
In die tijd toen bassisten in de popmuziek meestal wat rustige rol vervulden (althans in dit soort muziek) liet hij horen hoe het ook kon.
Heerlijke inventieve basloopjes zet ie neer in nummers zoals Mary Lou, Shu Ba da du ma ma ma ma en your cash ain't nothing but trash.
Samen met de drummer voorziet hij Steve Miller van een geweldige ritmesectie!
Deze plaat klinkt nog lekker los en niet zo strak en bedacht, alsof ze vooral aan spontaniteit de voorkeur gaven, geweldig.
0
geplaatst: 30 juli 2008, 16:33 uur
Oldfart schreef:
Pas jaren later zou het album uitkomen, maar hier Fly Like an Eagle in een vroege uitvoering, van de beste samenstelling (imho) van de Steve Miller Band die ook op dit album speelt, met de onovertroffen Gerald Johnson op bas.
Pas jaren later zou het album uitkomen, maar hier Fly Like an Eagle in een vroege uitvoering, van de beste samenstelling (imho) van de Steve Miller Band die ook op dit album speelt, met de onovertroffen Gerald Johnson op bas.
Luister maar eens naar My Dark Hour op Brave New World, eind jaren zestig zat de riff van Fly Like an Eagle al in zijn hoofd.
0
geplaatst: 1 december 2008, 22:20 uur
Een 'helemaal niets van te zeggen' plaat van The Steve Miller band.
Een nieuwere sound, Miller heeft afscheid genomen van zijn verleden en staat op het punt om als wereldact door te breken, inclusief Fly like an eagle en Book of dreams.
"Ik wist plotseling hoe het moest, een hit te schrijven" zou Miller later zeggen.
Het verleden vond ik óók prima; qua verhalen, recensies en verkoopcijfers zijn slechts enkele mensen het daarin met mij eens.
Maar Miller mag van mij best evolueren.
Het begint met het opzwepende Sugar babe in de bekende Miller stijl, dat wordt gevolgd door het op country en bluesrock gebaseerde Mary Lou.
Het nummer wat daarna komt, is voor mij het hoogtepunt van de cd, Shu ba da du ma ma ma (hoe verzin je de titel, maar goed. Een sterk nummer is het wel).
Dan wordt dat gevolgd door het duidelijk mindere Your cash ain't nothing but trash, de vrij onbekende opvolger van de hitsingle The Joker. Dat laatste, wat trage maar typische Miller nummer, zou in 1990, 17 jaar na release, alsnog nummer 1 worden in Nederland.
Het is één van de grootste Miller klassiekers. Waarom dat dan zo is, is mij niet altijd even duidelijk; Lovin' cup, dat volgt na The Joker, is een bluesy maar vrolijk nummer, dat Steve Miller nog eenmaal naar het verleden doet kijken. Maar ook prima.
Daarna voegt Miller twee live nummers toe aan de cd, het goede en ook echt op blues gestoelde nummer Come on to my kitchen en het wat onheilspellende Evil. In die song herken ik, heel merkwaardig, een soort van de trage blues van Fleetwood mac met Peter Green. Maar de song gaat naar een mooie finale en gitaarsolo van Miller, uiteraard.
Something to believe in (weer terug in de studio) eindigt de cd dan, als een lullaby van Miller. Gezien het voorgaande prima; een cd vol met dit soort nummers had ik niet getrokken.
Al met al kan er niemand zijn, die zich een buil valt aan deze cd. Het tekent het talent van Miller, dat zich nog verder zou ontwikkelen. Maar het is een cd die elke zichzelf respecterende liefhebber van muziek in de kast moet hebben staan.
Een nieuwere sound, Miller heeft afscheid genomen van zijn verleden en staat op het punt om als wereldact door te breken, inclusief Fly like an eagle en Book of dreams.
"Ik wist plotseling hoe het moest, een hit te schrijven" zou Miller later zeggen.
Het verleden vond ik óók prima; qua verhalen, recensies en verkoopcijfers zijn slechts enkele mensen het daarin met mij eens.
Maar Miller mag van mij best evolueren.
Het begint met het opzwepende Sugar babe in de bekende Miller stijl, dat wordt gevolgd door het op country en bluesrock gebaseerde Mary Lou.
Het nummer wat daarna komt, is voor mij het hoogtepunt van de cd, Shu ba da du ma ma ma (hoe verzin je de titel, maar goed. Een sterk nummer is het wel).
Dan wordt dat gevolgd door het duidelijk mindere Your cash ain't nothing but trash, de vrij onbekende opvolger van de hitsingle The Joker. Dat laatste, wat trage maar typische Miller nummer, zou in 1990, 17 jaar na release, alsnog nummer 1 worden in Nederland.
Het is één van de grootste Miller klassiekers. Waarom dat dan zo is, is mij niet altijd even duidelijk; Lovin' cup, dat volgt na The Joker, is een bluesy maar vrolijk nummer, dat Steve Miller nog eenmaal naar het verleden doet kijken. Maar ook prima.
Daarna voegt Miller twee live nummers toe aan de cd, het goede en ook echt op blues gestoelde nummer Come on to my kitchen en het wat onheilspellende Evil. In die song herken ik, heel merkwaardig, een soort van de trage blues van Fleetwood mac met Peter Green. Maar de song gaat naar een mooie finale en gitaarsolo van Miller, uiteraard.
Something to believe in (weer terug in de studio) eindigt de cd dan, als een lullaby van Miller. Gezien het voorgaande prima; een cd vol met dit soort nummers had ik niet getrokken.
Al met al kan er niemand zijn, die zich een buil valt aan deze cd. Het tekent het talent van Miller, dat zich nog verder zou ontwikkelen. Maar het is een cd die elke zichzelf respecterende liefhebber van muziek in de kast moet hebben staan.
0
geplaatst: 13 januari 2015, 21:36 uur
Ik vind het titelnummer eerlijk gezegd nou niet echt een liedje met een kop en een staart...
Heerlijk album!
Naast "Recall The Beginning" en "Fly Like An Eagle" het album van Miller dat ik het meest draai. Moet hoognodig zijn eerste albums weer eens uit de kast plukken.
Heerlijk album!
Naast "Recall The Beginning" en "Fly Like An Eagle" het album van Miller dat ik het meest draai. Moet hoognodig zijn eerste albums weer eens uit de kast plukken.
0
geplaatst: 4 januari 2016, 20:41 uur
Hoe lang roepen we eigenlijk nu al niet dat een mooi, opgepoetste en geremasterde The Joker zeer op prijs zou worden gesteld?
Lang.
Zou er wat met dit album, of eigenlijk de originele mastertapes, aan de hand zijn?
Ik kwam er recent achter dat Miller The Joker in 2014 nog maar eens "Live" heeft uitgebracht, met de huidige bezetting van The Steve Miller Band.
De nummers staan in een afwijkende volgorde maar goed, de uitvoering is verder geweldig. Net als de geluidskwaliteit.
Een paar rare dingetjes er aan. Steve Miller laat de cd beginnen met het geluid van een arm van een draaitafel dat op "de plaat" wordt neergezet. Met "beginkrassen" en al. En als je het album via de pc afdraait, zie je niet het fotootje van de recente cd maar van het oorspronkelijke The Joker album.
Zie en hoor ik spoken?
Eerlijk gezegd kan ik mij weinig redenen voorstellen waarom The Joker maar weer eens als een live album is uitgebracht.
Maar goed, het is de next best thing naast een echte geremasterde Joker. Het blijft vreemd.
Lang.
Zou er wat met dit album, of eigenlijk de originele mastertapes, aan de hand zijn?
Ik kwam er recent achter dat Miller The Joker in 2014 nog maar eens "Live" heeft uitgebracht, met de huidige bezetting van The Steve Miller Band.
De nummers staan in een afwijkende volgorde maar goed, de uitvoering is verder geweldig. Net als de geluidskwaliteit.
Een paar rare dingetjes er aan. Steve Miller laat de cd beginnen met het geluid van een arm van een draaitafel dat op "de plaat" wordt neergezet. Met "beginkrassen" en al. En als je het album via de pc afdraait, zie je niet het fotootje van de recente cd maar van het oorspronkelijke The Joker album.
Zie en hoor ik spoken?
Eerlijk gezegd kan ik mij weinig redenen voorstellen waarom The Joker maar weer eens als een live album is uitgebracht.
Maar goed, het is de next best thing naast een echte geremasterde Joker. Het blijft vreemd.
0
geplaatst: 13 juli 2021, 08:53 uur
musician schreef:
Hoe lang roepen we eigenlijk nu al niet dat een mooi, opgepoetste en geremasterde The Joker zeer op prijs zou worden gesteld?
Lang.
Zou er wat met dit album, of eigenlijk de originele mastertapes, aan de hand zijn?
Ik kwam er recent achter dat Miller The Joker in 2014 nog maar eens "Live" heeft uitgebracht, met de huidige bezetting van The Steve Miller Band.
De nummers staan in een afwijkende volgorde maar goed, de uitvoering is verder geweldig. Net als de geluidskwaliteit.
Een paar rare dingetjes er aan. Steve Miller laat de cd beginnen met het geluid van een arm van een draaitafel dat op "de plaat" wordt neergezet. Met "beginkrassen" en al. En als je het album via de pc afdraait, zie je niet het fotootje van de recente cd maar van het oorspronkelijke The Joker album.
Zie en hoor ik spoken?
Eerlijk gezegd kan ik mij weinig redenen voorstellen waarom The Joker maar weer eens als een live album is uitgebracht.
Maar goed, het is de next best thing naast een echte geremasterde Joker. Het blijft vreemd.
Hoe lang roepen we eigenlijk nu al niet dat een mooi, opgepoetste en geremasterde The Joker zeer op prijs zou worden gesteld?
Lang.
Zou er wat met dit album, of eigenlijk de originele mastertapes, aan de hand zijn?
Ik kwam er recent achter dat Miller The Joker in 2014 nog maar eens "Live" heeft uitgebracht, met de huidige bezetting van The Steve Miller Band.
De nummers staan in een afwijkende volgorde maar goed, de uitvoering is verder geweldig. Net als de geluidskwaliteit.
Een paar rare dingetjes er aan. Steve Miller laat de cd beginnen met het geluid van een arm van een draaitafel dat op "de plaat" wordt neergezet. Met "beginkrassen" en al. En als je het album via de pc afdraait, zie je niet het fotootje van de recente cd maar van het oorspronkelijke The Joker album.
Zie en hoor ik spoken?
Eerlijk gezegd kan ik mij weinig redenen voorstellen waarom The Joker maar weer eens als een live album is uitgebracht.
Maar goed, het is de next best thing naast een echte geremasterde Joker. Het blijft vreemd.
Heb de cd ergens eind jaren 80 of begin jaren 90 gekocht voor het nummer "the joker". Buiten deze song vond ik het een ontzettend flauw album en heb het zeer recentelijk pas weer eens in de lade van de CD speler gelegd. Was benieuwd hoe ik het nu zou ervaren, omdat ik in de afgelopen decennia mijn muzikale horizon geweldig heb verbreed.
Man, oh man, wat heb ik een spijt dat ik die CD niet jaren geleden een tweede kans heb gegeven! In 1 woord geweldig. En dan de geluidskwaliteit; super, CD op zijn best qua keuze van de geluidstechnici. Er staat een band op een levensecht podium dat zeer breed en diep is. Alle lagen en kleinste details zijn hoorbaar. Wellicht dat e.e.a. nog verder verbeterd kan worden met een volledig lossless formaat, maar het medium CD is hier zo goed als volledig benut.
Wie na het beluisteren van deze CD om meer vraagt qua geluidskwaliteit zou zichzelf denk ik de vraag moeten stellen of het niet zinvoller is te kijken naar de gebruikte audio apparatuur en/of de opstelling (inclusief akkoestiek).
0
geplaatst: 13 juli 2021, 13:02 uur
Er zitten, voor de liefhebbers, significante verschillen tussen de oude en geremasterde cd's van Steve Miller. Zoals ook blijkt uit de opgepoetste versies van Fly like an Eagle en Book of Dreams.
De jaren '80 versies, nog van oude Westduitse makelij, zijn uit nostalgisch oogpunt dan weliswaar leuk. Maar de geremasterde versies zijn uiteraard beter, een hele vooruitgang.
Dat zou voor The Joker ook gelden. Er zijn al wat nummers in de loop van de tijd op verzamelaars in geremasterde versie verschenen.
De jaren '80 versies, nog van oude Westduitse makelij, zijn uit nostalgisch oogpunt dan weliswaar leuk. Maar de geremasterde versies zijn uiteraard beter, een hele vooruitgang.
Dat zou voor The Joker ook gelden. Er zijn al wat nummers in de loop van de tijd op verzamelaars in geremasterde versie verschenen.
0
geplaatst: 5 november 2022, 17:19 uur
Ik hoorde het nummer The Joker vandaag in de supermarkt. Herinneringen van vroeger toen thuis ik denk Sky Radio vaak aanstond, daar kwam dat nummer vaak voorbij. Die drums vond ik geweldig en nog steeds wel eigenlijk.
Net het hele album maar eens beluisterd. Wat minder aan mijn besteed dan het eerdergenoemde nummer, dat was te verwachten. Toch 3*.
Net het hele album maar eens beluisterd. Wat minder aan mijn besteed dan het eerdergenoemde nummer, dat was te verwachten. Toch 3*.
1
geplaatst: 10 mei 2023, 18:39 uur
Om Ollie B. Bommel maar te citeren: Aanvankelijk stond ik enigszins antisceptisch tegenover deze uitgave.
Anno 50 jaar gelee vond ik dat Stevie Guitar een knieval gemaakt had voor de kommersie. Een goeie, wat meer pragmatische ingestelde vriend dacht er anders over en aangezien hij maar iets van 15 LPs had en ik regelmatig op zijn zolder bivakkeerde, kreeg ik de Joker regelmatig voorgeschoteld.
Het keerpunt kwam toen de NL TV Don Kirshner's Rock Concert uit begon te zenden en ik Miller en consorten het materiaal live uit zag voeren. Toetsenman Dickie Thompson was een imposante podium verschijning maar Gerald Johnson, de Jimi Hendrix van de basgitaar, stal de show. De man was geen rock en geen funk, hij was gewoon muziek.
Ergens in de 80s kocht ik dan toch eindelijk maar eens een exemplaar, ruim voorradig in de 2e handswinkel en dus schokkend goedkoop en van prima kwali. Tussen alle blasé en gekunstelde muziek van de 80s klonk de Joker als een fris lentebriesje en zo kwam het toch nog goed.
Tot en met Loving Cup spat het spelplezier werkelijk uit de ( al dan niet virtuele ) groeven, Miller's bravoure voert de boventoon en, mede namens ome Gerald, swingt het allemaal als de neten. De 2 "live" tracks staan er gewoon met fouten al al op, ik denk omdat Miller de sfeer zo geweldig vond ( vind ? ). Ik moet zelfs bekennen dat Evil hier in Huize Droombolus een beschermde status geniet, de volume knop moet daarbij gewoon een eind opengeknald worden, ( positief ) kippenvel gegarandeerd.
Het enige waar ik nog steeds op vastloop is Something To Believe In, de afsluiter. Op zich is er niks mis mee, het zou goed op Recall The Beginning gepast hebben, maar op deze elpee krijg ik er iedere keer weer een nachtkaars gevoel bij. Evengoed is The Joker nu definitief mijn fave post-Boz Scaggs Steve Miller Band-plaat, waarvan hierbij bips !
Anno 50 jaar gelee vond ik dat Stevie Guitar een knieval gemaakt had voor de kommersie. Een goeie, wat meer pragmatische ingestelde vriend dacht er anders over en aangezien hij maar iets van 15 LPs had en ik regelmatig op zijn zolder bivakkeerde, kreeg ik de Joker regelmatig voorgeschoteld.
Het keerpunt kwam toen de NL TV Don Kirshner's Rock Concert uit begon te zenden en ik Miller en consorten het materiaal live uit zag voeren. Toetsenman Dickie Thompson was een imposante podium verschijning maar Gerald Johnson, de Jimi Hendrix van de basgitaar, stal de show. De man was geen rock en geen funk, hij was gewoon muziek.
Ergens in de 80s kocht ik dan toch eindelijk maar eens een exemplaar, ruim voorradig in de 2e handswinkel en dus schokkend goedkoop en van prima kwali. Tussen alle blasé en gekunstelde muziek van de 80s klonk de Joker als een fris lentebriesje en zo kwam het toch nog goed.
Tot en met Loving Cup spat het spelplezier werkelijk uit de ( al dan niet virtuele ) groeven, Miller's bravoure voert de boventoon en, mede namens ome Gerald, swingt het allemaal als de neten. De 2 "live" tracks staan er gewoon met fouten al al op, ik denk omdat Miller de sfeer zo geweldig vond ( vind ? ). Ik moet zelfs bekennen dat Evil hier in Huize Droombolus een beschermde status geniet, de volume knop moet daarbij gewoon een eind opengeknald worden, ( positief ) kippenvel gegarandeerd.
Het enige waar ik nog steeds op vastloop is Something To Believe In, de afsluiter. Op zich is er niks mis mee, het zou goed op Recall The Beginning gepast hebben, maar op deze elpee krijg ik er iedere keer weer een nachtkaars gevoel bij. Evengoed is The Joker nu definitief mijn fave post-Boz Scaggs Steve Miller Band-plaat, waarvan hierbij bips !
0
geplaatst: 10 augustus 2023, 08:29 uur
musician schreef:
Er zitten, voor de liefhebbers, significante verschillen tussen de oude en geremasterde cd's van Steve Miller. Zoals ook blijkt uit de opgepoetste versies van Fly like an Eagle en Book of Dreams.
De jaren '80 versies, nog van oude Westduitse makelij, zijn uit nostalgisch oogpunt dan weliswaar leuk. Maar de geremasterde versies zijn uiteraard beter, een hele vooruitgang.
Dat zou voor The Joker ook gelden. Er zijn al wat nummers in de loop van de tijd op verzamelaars in geremasterde versie verschenen.
Er zitten, voor de liefhebbers, significante verschillen tussen de oude en geremasterde cd's van Steve Miller. Zoals ook blijkt uit de opgepoetste versies van Fly like an Eagle en Book of Dreams.
De jaren '80 versies, nog van oude Westduitse makelij, zijn uit nostalgisch oogpunt dan weliswaar leuk. Maar de geremasterde versies zijn uiteraard beter, een hele vooruitgang.
Dat zou voor The Joker ook gelden. Er zijn al wat nummers in de loop van de tijd op verzamelaars in geremasterde versie verschenen.
Geremasterde CD's zijn verre van vanzelfsprekend beter qua geluidskwaliteit. Ben zelf in het bezit van oudere CD's uit de jaren 80 en 90 die zelfs veel beter klinken dan de zogenaamd verbeterde schijfjes.
Een mooi recent voorbeeld is Elvis' "Aloha from Hawaii" uit 2022. Alle subtiliteit en dynamiek is na het remasteren verdwenen. De CD's uit de jaren 80 daarentegen......
Terug naar "The Joker"; mijn CD is een Engelse uitgave uit 1990 en klinkt werkelijk fenomenaal.
1
geplaatst: 10 augustus 2023, 12:05 uur
Dat kan allemaal zo zijn, maar de geremasterde versies van Miller van zijn jaren '60 werk, en ook Book of dreams en Fly like an Eagle, zijn geweldig opgeknapt.
Waarom zou dat dan niet gelden voor The Joker.
Ik weet ook niet, 50 jaar na het verschijnen, waarom nu wel The Evolution of The Joker wordt uitgebracht en (nog) niet een geremasterde The Joker. The Joker live hebben we ook al een keer gehad. Maar blijkbaar moet er wat te wensen overblijven.
Waarom zou dat dan niet gelden voor The Joker.
Ik weet ook niet, 50 jaar na het verschijnen, waarom nu wel The Evolution of The Joker wordt uitgebracht en (nog) niet een geremasterde The Joker. The Joker live hebben we ook al een keer gehad. Maar blijkbaar moet er wat te wensen overblijven.
4
geplaatst: 8 oktober 2024, 22:11 uur
het kan verkeren gezien de meningen hierboven. ben minder lyrisch dan andere users over "The Joker" het doorbraakalbum van Steve Miller en zijn tot dan toe commercieel succesvolste album aangedreven door de gelijknamige hitsingle. ook in Nederland werd dit een bescheiden hit en ineens liepen hele volksstammen dit liedje van de tot dan toe relatief onbekende Steve Miller mee te neuriën.
terugblikkend sloeg ik vroeger al de eerste 3 nummers "Sugar Babe", de r&b standard "Mary Lou" en "Shu Ba Da Du Ma Ma Ma" over. alhoewel het woord vervelend niet op zijn plaats is, is dat toch het woord dat nog steeds bij mij opkomt bij het horen van dit 3-tal nummers.
pas vanaf track 4 "Your Cash Ain't Nothing But Trash", een nummer van de r&b muzikant Chuck Calhoun die de klassieker "Shake, Rattle and Roll" schreef, begint dit album voor mij te leven, waarna stuk voor stuk geweldige nummers volgen. over het titelnummer is al voldoende gezegd. blijft een heerlijke melodie.
de heerlijke harmonica partij in zijn eigen nummer "Lovin' Cup" dat gevolgd wordt door de akoestische blues van "Come On In My Kitchen" een bezielde en gedreven cover van delta blues legende Robert Johnson.
hoogtepunt van dit album is het magistrale, ietwat dreigend klinkende "Evil" een door orgel gedragen blues ballad waarop Steve Miller halverwege los gaat op gitaar. wellicht 1 van de beste nummers die de "Space Cowboy" ooit heeft geschreven. dit nummer steekt er met kop en schouders bovenuit.
de romantische ballad "Something to Believe In" sluit dit album rustig, ingetogen af met o.a. de fraaie pedal steel klanken van "Sneaky" Pete Kleinow, bekend van zijn werk met The Flying Burrito Brothers.
Album werd geproduceerd door Steve Miller
Recorded at Capitol Records, Hollywood, California
"Come On In My KIchen" recorded live at The Tower Theatre, Philadephia
"Evil" recorded live at The Aquarius Theatre, Boston
Gerald Johnson: bass
John King: drums
Steve Miller: guitars, vocals, harmonics
Dickie Thompson: organ, clavinet
Lonnie Turner: bass (track
"Sneaky" Pete Kleinow: pedal steel (track 9)
hierbij een citaat uit de liner notes van een album van sessiegitarist Mac Gayden over het gebruik van de unieke "sliding wah guitar style" van Steve Miller op een aantal nummers:
"It's reported that Steve Miller met Mac Gayden when he was recording in Barefoot Jerry's Cinderella Studios in Nashville, where Gayden explained how he got this effect. Steve Miller learnt the lesson well, stashed away the idea and made full use of it on his most renowned recording, "The Joker".
Voor wat het waard is.....
terugblikkend sloeg ik vroeger al de eerste 3 nummers "Sugar Babe", de r&b standard "Mary Lou" en "Shu Ba Da Du Ma Ma Ma" over. alhoewel het woord vervelend niet op zijn plaats is, is dat toch het woord dat nog steeds bij mij opkomt bij het horen van dit 3-tal nummers.
pas vanaf track 4 "Your Cash Ain't Nothing But Trash", een nummer van de r&b muzikant Chuck Calhoun die de klassieker "Shake, Rattle and Roll" schreef, begint dit album voor mij te leven, waarna stuk voor stuk geweldige nummers volgen. over het titelnummer is al voldoende gezegd. blijft een heerlijke melodie.
de heerlijke harmonica partij in zijn eigen nummer "Lovin' Cup" dat gevolgd wordt door de akoestische blues van "Come On In My Kitchen" een bezielde en gedreven cover van delta blues legende Robert Johnson.
hoogtepunt van dit album is het magistrale, ietwat dreigend klinkende "Evil" een door orgel gedragen blues ballad waarop Steve Miller halverwege los gaat op gitaar. wellicht 1 van de beste nummers die de "Space Cowboy" ooit heeft geschreven. dit nummer steekt er met kop en schouders bovenuit.
de romantische ballad "Something to Believe In" sluit dit album rustig, ingetogen af met o.a. de fraaie pedal steel klanken van "Sneaky" Pete Kleinow, bekend van zijn werk met The Flying Burrito Brothers.
Album werd geproduceerd door Steve Miller
Recorded at Capitol Records, Hollywood, California
"Come On In My KIchen" recorded live at The Tower Theatre, Philadephia
"Evil" recorded live at The Aquarius Theatre, Boston
Gerald Johnson: bass
John King: drums
Steve Miller: guitars, vocals, harmonics
Dickie Thompson: organ, clavinet
Lonnie Turner: bass (track
"Sneaky" Pete Kleinow: pedal steel (track 9)
hierbij een citaat uit de liner notes van een album van sessiegitarist Mac Gayden over het gebruik van de unieke "sliding wah guitar style" van Steve Miller op een aantal nummers:
"It's reported that Steve Miller met Mac Gayden when he was recording in Barefoot Jerry's Cinderella Studios in Nashville, where Gayden explained how he got this effect. Steve Miller learnt the lesson well, stashed away the idea and made full use of it on his most renowned recording, "The Joker".
Voor wat het waard is.....
* denotes required fields.
* denotes required fields.