Iron Maiden - A Real Live One (1993)

deze tracklist is van 'a real dead one'. je hebt ook nog 'a real live one'
. wel goeie liveplaat. 4*

Van alle maiden platen is dit de enige die ik ver onder de maat vind, de tracklist is geweldig, daar licht het niet aan, maar de geluidskwaliteid vind ik voor maiden begrippen ver onder de maat. Ik luister dan liever naar "a real dead one" of de laatste "rock in rio" 3*

Ik bedoel Life after Dead i.p.v. a real dead one.

Ja die geluidskwaliteit was niet fantastisch.

de tracklist is van 'a real live one'.

De geluidskwaliteit is niet sterk. Maar nog steeds beter als live at donnington. Wat ik apart vind aan het album (ten opzichte van de anderen) is dat het is opgenomen op verschillende locaties. 4,5*

Ik vind de donnington show beter ondanks dat de geluidskwaliteid minder is. Dat komt omdat ik een voorstander ben van hele shows in een keer, en niet van elk land een nummer, de set list op Live/death one is echter wel beter, jammer dat ze die nummers nu niet meer spelen, nummers als Prowler, Remember Tomorrow en Tailgunner.

Ben pas geleden naar een concert geweest ( in teken van The Early Days, daar speelden ze nog oude nummers zoals prowler, remember tomorrow, drifter en phantom of the opera.

Wat had ik daar graag bijgeweest (in weert bijv) maar ik kon niet. Juist om die reden had ik er zo graag heen gewild. Die nieuwere nummers heb ik ze de afgelopen jaren al zo vaak zien doen, maar de laatste keer dat ik ze bijv Prowler heb zien spelen was volgens mij bij de FotD toer In de RijnHal in Arnhem.

Lekker verwarrend allemaal hoor. Zoals het album er nu op staat is het inderdaad A Real Live One. A Real Dead One staat nog helemaal niet op de site. Ik heb deze dus maar even gecorrigeerd (ook o.a. de Data Track weggehaald en een hoes met alleen Live One erop) en A Real Dead One toegevoegd. Het gaat er tenslotte om dat de originele releases op de site staan.

Van de hele resem Maiden live platen vind ik dit net één van de interessantere. Het geluid haalt het dan misschien (of eerder zeker weten) niet bij Live After Death of Rock In Rio, maar is toch nog best bovengemiddeld.

Wat de release net zo leuk maakt tegenover al de rest van hun live releases is dat er voor de verandering eens materiaal op staat wat je niet vaak live hoort ipv het al te vaak gespeeld Run To The Hills, Number Of The Beast of Wrathchild. Om deze reden kan ik deze live plaat dan ook veel meer waarderen dan A Real Death one of het wel erg overbodige Death on The Road. (of de Donington opname, daar is het geluid me net wat te dunnetjes van).

Nummers als Tailgunner, Be Quick Or Be Dead, Afraid To Shoot Strangers, The Clairvoyant of zelfs Bring Your Daughter mogen van mij gerust vaker worden gespeeld. Alleen vind ik het wel weer heel jammer dat Somewhere In Time er heel bekaaid vanaf komt met Heaven Can Wait. Van alle prima nummers die erop staan komen ze net met de zwakste track af. Jammer!

Ik vind hem vooral interesant samen met a real dead one, omdat de hele plaat niet in een keer is opgenomen, maar het zijn nummers van de hele europese tour (ook opnames uit Nederland "Can I play With Madness & Where Eagles Dare).

Ik vind zelf alleen het geluid van A real live en Dead one wat matigjes, maar goed de tracklisting maakt een hoop goed.

Als nieuw lid hier maar even een stem uitgebracht op dit album. Dit is heteerste Maiden-album dat ik kocht (samen met Real Dead One), daarna langzaam uitgebouwd. Blijf Maiden geweldig vinden, vind de nrs ook die op Real Live/Dead One staan ook gaaf, maar op een een of andere manier vind ik dit toch niet beste Live-album van ze. Toch 3,5 ster, want blijft een goed album, alleen luister ik liever Live After Death of Rock in Rio.

vind dit in tegenstelling tot de andere live platen echt helemaal niks! het geluid is slecht, en vind de setlist naar mijn mening ook echt niks! zal wel weer een hoop kritiek krijgen , maar nummers als Be Quick Or Be Dead,
Can I Play with Madness, Wasting Love, Tailgunner, Bring Your Daughter...to the Slaughter en From Here to Eternity vind ik nou niet echt behoren tot de maiden top

maar goed ligt misschien ook aan het feit dat ik het album fear of the dark mij nooit heeft kunnen boeien... geef mij dan nog maar liever the x factor!

nee a real dead one is duidelijk de beste van de tweeling! wat een live plaat zeg!! heerlijk om die oldies weer eens te horen

Ik heb deze ooit gekocht en wat een slechte plaat, zeg!
En dan bedoel ik niet de nr's of de band zelf, maar de opname(-s) lijken wel amateuristisch opgenomen te zijn.

Je hoort zelfs geregeld het piepen van de microfoon! Er moeten toch uit heel zo'n tour wel betere keuzes en opnames te halen zijn?

zou je denken ja, real dead one klinkt wel goed, best raar, ze zijn toch gelijk opgenomen?

Ik vind deze juist wel fantastisch, was destijds mijn eerste Iron Maiden cd(toen die nog nieuw was). Tot nu toe nog altijd mijn meest beluisterde samen met somewhere in time en hun eerste album.
Ze hebben hier veel power, sommige nummers vind ik beter dan de originele versie zoals The Evil That Man Do, Wasting Love, Afraid to Shoot Strangers en Fear of the Dark, de meeste eigenlijk.
Ik moet hem zo'n 400 keer beluisterd hebben en het piepen van een microfoon heeft me nooit gestoord.
Ik vind juist A Real Dead One minder, wel een prachtige versie van Hallowed Be Thy Name.
Deze vind ik ook beter dan Donington, ook qua geluid en Maiden England klinkt hol, waarschijnlijk heeft dat veel met de acoustiek van die zaal te maken.
Tegen Life after Death kan hij niet op maar das ook wel de top.
Voor mij was dit een prachtige introductie van deze groep, ik was een jaar of 10 geloof ik, beste cadeau ooit van mijn moeder samen met een paar jaar later Scream for me Brazil van Bruce Dickinson.
4,5/5

slecht geluid, enkele slechte nummers (Heaven can Wait, Tailgunner, Bring your daughter) en dan nog dat irritante gezing van het publiek in Fear of the Dark, wat het nummer helemaal verpest, inderdaad, voor Maiden-begrippen vér onder de maat

Heb A Real Live One, en z'n broertje A Real Dead One altijd maar overbodige platen gevonden.

Niets toevoegende live verzamelaar.

Nu misschien wel ja maar toen ze uitkwamen absluut niet. Dit is de eerste verzamelaar/live plaat sinds live after death.

De geluidskwaliteid is niet om over naart huis te schrijven maar de set listing is wel top!

De nieuwe rauwere Maiden bleek in 1993 de heilige koers te zijn. A Real Dead One bracht oude glorie op onvoorstelbaar saaie wijze en A Real Live One klinkt prompt iets minder saai.
Be Quick Or Be Dead bevat zowaar wat energie en dat geldt eigenlijk ook voor de andere Fear Of The Dark en No Prayer nummers. Maar ook hier klinkt het allemaal heel vlakjes. Muzikale details verzanden in de mix of in de rommeligheid van het spel.
Wie op zoek is naar een live document van Maiden kan beter op zoek naar Live After Death of Rock In Rio.

Vind het leuk om ook nummers uit de No Prayer en Fear of the dark periode op een live album the hebben.
Ik heb dit album met A Real Dead One in een samengevoegde jewelcase gekocht. Vind dat deze nummers beter tot hun recht komen als de oude nummers.
Het geluid is inderdaad niet zo geweldig, toch leuk om te luisteren. 3,5*

Ik zag dat op Live at Donington ook veel nummers uit deze periode staan is die beter dan dit album?

Iets beter verteerbaar dan A real dead one. Voornamelijk omdat het songmateriaal op dit album veel interessanter is! Niet beter of slechter maar gewoon interessanter. Toen dit album uit kwam was er nog niks van de albums Somewhere in time tot en met dat moment op een officiele live cd te krijgen. Toch komen ook op dit album de nummers niet lekker uit de verf vind ik. Inmiddels ben ik er (na al die jaren) wel achter. Het ligt aan Janick Gers! Tijdens live optredens irriteer ik me matelaas aan die clown maar ook op live albums (zoals deze) is hij de oorzaak van het rommelig klinken en steekjes laten vallen.

Dit is dus helemaal niets, net als het mislukte tweelingbroertje A real dead One. De enige reden waarom ik deze nu luister terwijl ik dit bericht schrijf (of andersom...) is dat dit mijn eerste originele cd was (in die tijd bestonden kopietjes niet, laat staan mp3)! Heb deze dan ook grijs gedraaid totdat ik genoeg geld om andere cd's aan te schaffen.

Qua tracklisting is dit een aangename aanvulling op Live After Death. De overbekende Iron Maiden klassiekers worden hier bewust gemeden en dat is een interessant uitgangspunt. Helaas is de kwaliteit niet super, het heilige vuur brandt hier gewoon net niet. Daarnaast staan er een paar erg middelmatige nummers tussen. Voor de betere tracks als Be Quick Or Be Dead en Tailgunner, die je niet zo vaak tegenkomt, is deze CD wel een optie. De bekendere nummer van Seventh Son Of A Seventh Son halen ook een aardig niveau. De CD is uiteindelijjk te wisselvallig, er had toch meer in gezeten.

Natuurlijk verwacht je van een live-album van Maiden wat meer dan je hier voorgeschoteld krijgt. Dit is heel andere koek dan Beast Over Hammersmith en Live After Death.
Toch 1 goeie reden om deze schijf in huis te halen: Fear Of The Dark!
Ook een Franssprekende Bruce als introotje voor Wasting Love is erg leuk om luisteren.
Was wel hun laatste beste hoesontwerp...

in de catagorie "Plaatsvervangende schaamte" ja.... 'un ami fuck une amie'...tragisch...

Ik wordt sowieso altijd een beetje moe van al die 'fuckin shits' aankondigingen. Van wie dan ook. Alsof Marga van Praag een losgelaten schoolklasje op schoolkamp toespreekt. 'Kom kinders, we gaan eens even lekker fucking gek doen'

We vergeven het de doorgaans redelijk literair onderlegde frontman maar....

O, absoluut. Veel respect voor Bruce! Maar zijn Frans is zelfs nog minder dan die van mij als ik ieder jaar weer door moeder de vrouw naar voren wordt geschoven in de receptie van een franse camping...

Tegenwoordig doet iedereen het lijkt het maar in de jaren 80 was Motley Crue zo'n beetje de enige band die geen zin kon zeggen zonder 'fuck' erin. M'n maten en ik vonden het helemaal geweldig! Die lui hadden schijt aan alles en schopten overal tegenaan. Daar hielden we wel van geloof ik