Chimaira - The Infection (2009)

Ik vind de schijf ook wat minder dan voorgaand werk (met uitzondering dan van het wat geforceerde Pass Out Of Existence- wat mij betreft hun minste album). De songs zijn door het lagere tempo logger en slepender, wat overwegend niet zo'n probleem is, maar in een aantal iets minder geïnspireerde tracks (zoals The Disappearing Sun en On Broken Glass) zorgt het wel voor wat saaiheid. Gelukkig zitten de meeste songs uitstekend in elkaar en groeit de plaat wel met iedere luisterbeurt. Ook het afsluitende instrumentale The Heart Of It All is erg fraai. Kan dus nog iets gaan stijgen qua score in de toekomst, maar voor nu een ruime voldoende, dus 3.5.

Toelichting nu: De aanpak van Chimaira is gedurfd, maar veel heb ik daar niet aan wanneer het qua sound/productie zo weinig soeps is. Het drumwerk lijkt wel uit een drumcomputer afkomstig en de gitaarproductie is zo clean dat je met een beetje opletten in de eerste luisterbeurt alle details eruit kunt vissen. Veel zijn dat er ook niet, want de riffs zijn vaak eenzijdig en het keyboardwerk blijft op de achtergrond. Bovendien heeft het omlaaggeschroefde tempo in combinatie met de saaie productie tot gevolg dat de pit er compleet uit is en dat een luisterbeurt meer een verplichting word. Men heeft trouwens met het gebruiken van de breakdown-basseffecten weer een cliché met zich. Heren van Chimaira, jullie gaan de verkeerde kant op.

Ik vind dat Impending Doom eigenlijk de meest representatieve track is voor het album. Chimaira heeft de stijl van meedogenloos beuken en jagen in dit album bijna volledig verlaten. De nadruk in het album is meer dan in voorgaande albums komen te liggen op thematiek. Ongelofelijk donkere thematiek, mag ik wel zeggen, voorbij deprimerend.

Het lage tempo, de omineuze samplings, de soms onverwachte variaties in Hunters' stem (die ik overigens niet altijd zo geweldig heb gevonden), zijn voor mij de pluspunten als ik kijk naar de invulling van die thematiek. Ik snap waar ze heen willen.

Het jammere alleen is, dat de thematiek zich vaak veel beter leent in een setting die bijvoorbeeld de doom metal en de sludge/groove/stoner hoek benadert. De poging van Chimaira om zich op deze gebieden te wagen, vervaagt gedeeltelijk door hun eigen metalcore-achtergrond en invloeden. Past dat of niet? Ik vind zelf dat ze daar half in geslaagd zijn. Het album zit vol met erg goede experimentele stukjes, maar over het algemeen is het gros opgevuld met vrij standaard metalcore-riffs en drums, alleen dan in een lager tempo. Tegelijkertijd kan ik ook niet ontkennen dat ik regelmatig aan hun oudere werk uit Pass Out Of Existence moet denken.

De vraag die resteert is of dit puur experimenteel blijft, of dat het een eerste stap is naar een nieuwe stijl. In het eerste geval geef ik het een 3,5, in het tweede geval wacht ik even op het volgende album.