menu

Ultravox - Quartet (1982)

mijn stem
3,86 (119)
119 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Chrysalis

  1. Reap the Wild Wind (3:50)
  2. Serenade (5:09)
  3. Mine for Life (4:46)
  4. Hymn (5:51)
  5. Visions in Blue (4:41)
  6. When the Scream Subsides (4:18)
  7. We Came to Dance (4:14)
  8. Cut and Run (4:19)
  9. The Song (We Go) (4:07)
  10. Hosanna (In Excelsius Deo) * (4:23)
  11. Monument * (3:19)
  12. Break Your Back * (3:29)
  13. Overlook * (4:07)
  14. Reap the Wild Wind [Extended Version] * (4:45)
  15. The Thin Wall [Live at Hammersmith Odeon, Oct 1981] * (5:53)
  16. Reap the Wild Wind [Live at Hammersmith Odeon, Dec 1982] * (4:03)
  17. We Came to Dance [Extended Version] * (7:34)
  18. The Voice [Flexi-disc Edit] [Live at Hammersmith Odeon, Dec 1982] * (4:35)
  19. Serenade (Special Re-mix) * (6:03)
  20. New Europeans [Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (4:17)
  21. We Stand Alone [Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (5:34)
  22. I Remember [Death in the Afternoon) (Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (6:24)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 41:15 (1:45:41)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Ik ken het album verder niet, maar de single "Hymn" vind ik geweldig. "We came to dance" is ook geen onaardige single. Benieuwd hoe de rest van dit album klinkt.

avatar van herman
2,5
Ken je Reap The Wild Wind ook niet? Dit is van voor mijn tijd, maar dat nummer kende ik toch wel op de een of andere manier. Het is wel een aardige plaat, overigens, maar niet heel bijzonder. Ik geloof dat ik er niet meer dan 5 gulden voor betaald heb en meer had het ook zeker niet moeten zijn. Hymn is veruit het beste nummer.

avatar van Edwin
5,0
Een absolute topper. Kristalheldere productie van Beatles producer George Martin. Veel synthesizers, maar nooit zonder warmte en gevoel. De perfecte combinatie van electronica en traditionele instrumenten. Deze band was echt veel veelzijdiger dan generatiegenoten als ABC, The Human League en OMD.

avatar van Jan Wessels
4,5
Na Vienna en Rage in Eden werd de muziek van Ultravox wat bombastischer. Quartet bevat een aantal mooie nummers maar gaat soms wat over the top. 3,5

avatar van dynamo d
5,0
Reap the Wild Wind en Hymn zijn m.i. de beste nummers die Ultravox gemaakt heeft. Verder is Quartet ook een uitstekend album. Soms inderdaad wat 'over the top' maar op Quartet vind ik dat niet zo bezwaarlijk. Integendeel. 4,5*

avatar van Ghans
dynamo d schreef:
Reap the Wild Wind en Hymn zijn m.i. de beste nummers die Ultravox gemaakt heeft. Verder is Quartet ook een uitstekend album. Soms inderdaad wat 'over the top' maar op Quartet vind ik dat niet zo bezwaarlijk. Integendeel. 4,5*



... ooit gemaakt heeft

thank you

avatar van Gerards Dream
4,5
Het beste album van Ultravox blijft voor mij Rage in Eden, maar Quartet is beslist geen slechte plaat. Tracks die er voor mij echt uitspringen zijn Hymn en Visions in Blue door hun volle sound. De stem van Midge Ure heb ik altijd als prettig ervaren, je hoord duidelijk dat hij er veel gevoel in legt. Dit in combinatie met de koele elektronica levert totale muziek op.

Al veel gezegd op deze site is de veelzijdigheid van deze band. Daar kan ik mij zeer bij aansluiten en heb vaak het idee dat het genre waar Ultravox werd ingedeeld niet juist is geweest. Het vreemde blijft wel dat de band weinig voet aan de grond wist te zetten in Nederland. In landen als hun thuisland Engeland en Duitsland was er wel sprake van enig succes. Niet erg groot, maar toch...

avatar van blunnie
4,0
Prima plaat van Ultravox met veel songs om van te genieten.Hymn is de inderdaad veel geprezen uitschieter.Hier spreekt qua tekst een grootsheid uit die z'n weerga niet kent.Het refrein kun je lekker meebrullen..till my kingdom comes.Fantastisch.Ook ijzersterk vind ik when the scream subsides.Ik geef voor dit album 4 sterren

avatar van Rinus
4,0
Mooi en uitgebalanceerd album van Midge Ure en zijn mannen. Prima productie ook. Een van mijn favoriete Ultravox albums. Op vinyl.

avatar van Crush
4,0
Met name 'When the scream subsides' en 'Hymn' vind ik prachtig, doch als geheel naar mijn smaak net wat minder goed ean mijn favorieten Vienna, Rage in Eden, Lament en Systems of romance.

avatar van Gerards Dream
4,5
Het lijkt wel of er een Ultravox reünie plaats vindt op de site. Het leek wel of de updates niet aan te slepen waren. Dit Quartet blijft een fijne plaat. Toch had hij in mijn oren beter kunnen klinken als de productie in handen was gebleven van Conny Plank. Op bepaalde plaatsen vind ik de producte van George Martin wat stug overkomen. Bijvoorbeeld de percussie op Reap the Wild Wind had voor mij frisser cq losser gemogen. Dit geldt ook voor een song als Serenade.

Het vreemde is wel dat ik dit bij deze twee songs het sterkste waarneem en het gaandeweg minder wordt. Buiten dit min-puntje om blijft het een heerlijk album. Wat blijven songs als Hymn en Visions in Blue staan als een huis. Deze hadden voor mij best hoog in de Top 40 mogen staan. Laat dat duidelijk zijn, na een klein puntje van kritiek op de productie.

avatar van Edwin
5,0
Ook aardig vind ik dat Blunnie en Crush When The Scream Subsides noemen als hun favoriet. Een typische albumtrack en geen single, maar wel een nummer waarbij ik weer val voor de details in het drumwerk. Ik heb al eens gezegd dat Warren Cann geen technische virtuoos was, maar met zijn stuwende ritmes wel heel bepalend voor het geluid van Ultravox. Het trucje wat hij op dit nummer uithaalt, is technisch ook zeker niet sensationeel, maar wel typerend voor zijn stijl. Het ritme in dit nummer is een standaard 4-kwartsmaat met een bassdrum op de 1e en de 3e tel en een snaretrom op de 2e en de 4e tel. Meer basic bestaat in feite niet. Echter, de hi-hat die normaal gesproken de hele maat doorloopt (dus elke hele en halve tel wordt aangeslagen), speelt hij alleen op de halve tel, dat zijn de noten die vallen tussen 1e en de 2e tel, tussen de 2e en de 3e tel, enz. Hij doet dit alleen tijdens de 2 coupletten en herhaalt het nog een keer direct na het 2e refrein in het opmaatje naar de bridge. Misschien een wat technisch verhaal, maar luister maar eens met het volume een beetje omhoog en jullie begrijpen wat ik bedoel. Nogmaals, het sop is de kool niet waard, maar voor mij geeft dit detail het nummer juist zo'n lekkere feel en drive. Overigens op Mine for Life van deze plaat en Passing Strangers van Vienna komen ook passages voor, waarin hij deze techniek gebruikt. Buiten Ultravox hoor ik het eigenlijk nooit, terwijl het toch zo'n standaard techniek is. Raar, maar waar...

avatar van Mjuman
Zal zeker luisteren - heb zelf regelmatig het gevoel gehad dat ze speelden alsof er een metronoom meeliep, zo strak.

avatar van Edwin
5,0
Mjuman schreef:
Zal zeker luisteren - heb zelf regelmatig het gevoel gehad dat ze speelden alsof er een metronoom meeliep, zo strak.


Briljante opmerking, want daar zit je in zekere zin niet zo ver naast. Neem bijvoorbeeld het opmaatje van Reap The Wild Wind. Vroeger dacht ik dat het een hi-hat was, die in 16e noten wordt gespeeld. Dat is het dus absoluut niet. Het is iets elektronisch, dat het hele nummer op de achtergrond meeloopt, ook al valt het in de studioversie niet direct meer op als het nummer eenmaal in volle glorie van start gaat. Op de video van Monument is dit overduidelijk te zien en te horen. Het patroontje wordt al opgestart, voordat de band op het podium verschijnt. Als je dan als drummer in het spoor weet te blijven van dat elektronische hulpmiddel, dan klinkt het natuurlijk erg strak. Op Hymn gebeurt iets soortgelijks, al is dat voor een leek nog lastiger waar te nemen. In dat nummer hoor je tijdens de refreinen heel duidelijk een open hi-hat aan het einde van elke maat. Op zich klinkt dat alsof het door Warren wordt gespeeld. Echter, aan het einde van het nummer als het refrein op repeat gaat hoor ik iets wat niet kan. Je hoort dan fills van 1 tel, soms 3 achter elkaar, die zoals gebruikelijk steeds worden afgeslagen op een crash bekken. Als je goed luistert, dan hoor je in die fills ook nog steeds die hi-hat open gaan. Ook dat is iets wat op de achtergrond meeloopt, want menselijkerwijs kan het niet worden gespeeld, omdat hij met beide handen al de fill op de snaredrum slaat. Wat het stuwende karakter van beide nummers ook nog eens versterkt, is het feit dat hij de bassdrum op elke tel speelt. Dus behalve op de 1e en de 3e tel, zoals gebruikelijk, speelt hij de bassdrum ook op de 2e en de 4e tel, dus tegelijk met de snaredrum. Niet iedere kenner van dit album is zich dat misschien bewust (afhankelijk van je installatie, wellicht), want je hoort immers gewoon bass, snare, bass, snare, gewoon om en om. De bassdrum die "onder" de snare zit, hoor je eigenlijk niet bewust, maar hij is er wel. Als je Hymn beluistert vanaf 3:47 dan begrijpen jullie wat ik bedoel. De snaredrum houdt dan even in en je hoort duidelijk die bassdrum op elke tel doorpompen. In feite doet hij dat het hele lang nummer lang en juist dat geeft het nummer die geweldige stuwing en cadans. Reap The Wild Wind idem dito, maar dan uitgezonderd de coupletten. Luister nog maar eens en je zult zien dat je met deze wetenschap nog beter in de "feel" van de nummers komt.

Los van bovenstaande nummers heeft Ultravox nog genoeg nummers gemaakt, waarbij de percussie volledig geprogrammeerd is. Ik noem The Thin Wall met die fantastische bass sequencer, maar ook The Stranger Within en Mr. X. Zulke nummers klinken dus automatisch zo strak als een metronoom.

avatar van foxhusky
4,5
Edwin, erg bijzonder technisch verhaal over de drumpartijen van Warren Cann. Ik heb nooit eerder op deze wijze naar de muziek van Ultravox geluisterd, ook niet op dit album Quartet.

Ik zie mezelf wel als een groot Ultravox fan, ik heb zo'n beetje alle albums in bezit, ook het meeste van het solowerk van Midge Ure en John Foxx. Echter, ik ben geen muzikant. Ik bespeel geen instrument en heb technisch geen idee hoe het gemaakt wordt. Ik luister naar de muziek en zie wel of het 'iets' met me doet. Dat 'iets' is altijd een bepaald gevoel. Ultravox doet altijd 'iets' met me, hoewel ik moeilijk kan uitleggen wat dat dan is.

Quartet is een geweldig album, maar de voorganger Rage in Eden en de opvolger Lament vind ik nog beter. Ik zal eens proberen naar dit album Quartet te luisteren zoals Edwin adviseert. Altijd leuk om weer iets nieuws te ontdekken in een plaat die ik al 26 jaar heb (op vinyl, later de CD gekocht en weer later de remaster...).

avatar van aERodynamIC
4,0
aERodynamIC schreef:
Ik ken het album verder niet, maar de single "Hymn" vind ik geweldig. "We came to dance" is ook geen onaardige single. Benieuwd hoe de rest van dit album klinkt.

Oei, dit berichtje kan allang de prullenbak in.
Het is precies wat ik er van verwachtte: lekkere pop uit de jaren '80 met mijn favoriete Ultravox nummer Hymn er op maar ook Visions in Blue is wel een enorme favoriet van mij.
Het klinkt allemaal iets poppier dan het andere album dat ik goed ken (heb het nog op LP), Vienna, maar het doet er niet echt voor onder.
Ik denk dat ik die LP maar eens ga vervangen voor een cd-versie en dit album? Kan er gelijk bij.

avatar van Edwin
5,0
aERodynamIC schreef:
Ik denk dat ik die LP maar eens ga vervangen voor een cd-versie en dit album? Kan er gelijk bij.


Kijk, zo mag ik het horen, zelfs de harde kern van MM gaat mee in de Ultravox revival . De oude remasters kosten slechts € 7,99, maar misschien kun je beter wachten op de 2CD remasters. Los van alle bonustracks, reken ik erop dat deze nog beter klinken.

avatar van Gerards Dream
4,5
Elders op deze bijzondere site heb ik al geschreven: Nooit te snel oordelen, want voordat je weet denk je er anders over. Dat blijkt nu ook maar eens. Daarom draai een plaat een paar keer, en later weer en weer en zie daar een andere mening keer op keer. Het doet denken aan een preek, maar zo'n mooie als Hymn heb ik nooit gehoord in mijn vroegere Katholieke leven.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik ben vergeten te melden dat ik de bonustracks dus niet zo zie zitten. Nu ben ik in de meeste gevallen al niet zo'n bonustracks-fan, maar met deze heb ik dus echt niks. Het zal wel fijn zijn voor de echte fans denk ik dan maar.

avatar van Gerards Dream
4,5
De bonustracks hierop waren de b kantjes van de singletjes die van dit album uitkwamen. In de tijd dat Ultravox een grootte rol in mijn leven speelde kocht ik deze om compleet te zijn. Het liefst ging ik destijds met de 12 inch naar huis voor de lange uitvoering van een bepaald nummer en de extra's die je er bij kreeg. Een tik die alleen een fan kan hebben volgens mij. Daarom is het wel mooi dat ze hier op terug zijn te vinden. Wel zou het een vereiste kunnen zijn om tussen het originele gedeelte van het album en de bonustracks een minuut stilte te laten vallen. Gewone stervelingen kunnen dan op stop drukken, terwijl de fans in dat geval in grote spanning kunnen afwachten wat komen gaat. Wat in dit geval geen straf is, omdat wat komen gaat erg fraai te noemen is. Vooral Overlook is een heerlijk nummer.

avatar van Edwin
5,0
Monument en Overlook zijn fraaie instrumentals, maar Break Your Back is ronduit onbeluisterbaar, een skip moment.

avatar van Gerards Dream
4,5
Edwin schreef:
Monument en Overlook zijn fraaie instrumentals, maar Break Your Back is ronduit onbeluisterbaar, een skip moment.


Of om even de afwas te doen, met borstel en teil. Kijk daarbij wel uit dat je je rug niet breekt.

avatar van rimboldt
4,5
Prachtige jaren 80 muziek. Sfeervol, gevoelig, toch ook wat afstandelijk en introvert album. samen met Japan de voorhoede van de arty-newwave

avatar van aERodynamIC
4,0
Hymn staat hier momenteel weer eens keihard op: wat een groots nummer is en blijft het toch. Lekker groots en het zorgt gelijk voor een enorme Ultravox boost.
Straks Rage in Eden maar eens van een beoordeling voorzien. Maar voor dat ik dat doe nog even Visions of Blue door de kamer laten knallen!

avatar van foxhusky
4,5
aERodynamIC schreef:
Hymn staat hier momenteel weer eens keihard op: wat een groots nummer is en blijft het toch. Lekker groots en het zorgt gelijk voor een enorme Ultravox boost.
Straks Rage in Eden maar eens van een beoordeling voorzien. Maar voor dat ik dat doe nog even Visions of Blue door de kamer laten knallen!


Volgens mij hebben jouw buren een leuke muzikale avond

avatar van likeahurricane
4,5
Jeugdsentiment, blijft mooi nummers als Hymn, Reap the wild wind en Visions in Blue. Quartet was even uit mijn geheugen gewist maar alles komt weer boven.

avatar van Gerards Dream
4,5
Zoals het iedere heruitgave betaamt worden deze aangevuld met extra's. De extra's van dit album heb ik allemaal op 12 inch staan en dacht laat ik deze maar even bespreken.

Hosanna (In Excelsius Deo) heeft niets met de kerk te maken. Het is een statig instrumentaal stuk muziek waarop de bass van Chris Cross goed op te horen is. Ook is daar even de klassieke piano van Billy Currie. Hier en daar zit er wat spanning in, maar erg veel variatie zit er niet in. Monument is fraai spannand stukje muiziek. Het doet me denken aan een achtervolging in een tunel. Spannend van het begin tot het einde. Break Your Back is zoals eerder werd opgemerkt een wat minder nummer. Zwaar experimenteel of je op een kameel zit in de woestijn waar dan een of andere stam wat staat te drummen. Gelukkig is daar dan net op tijd het boeiende Overlook. Wat achtergrond zang op een bed van mooie electronische klanken, waar een goede drive in zit en wat is de piano van Currie hier goed op.

Kortom: goede aanvullingen op Break Your Back na dan. Van de overige drie heb ik opnieuw mogen genieten.

avatar van MartinoBasso
3,5
Deze heb ik ook pas aangeschaft. Alweer een goed album van Ultravox. De 4 singles waren me al bekend, "Reap the Wild Wind" ken ik vanop de radio, terwijl ik de andere 3 singles ken van 80s verzamelaars.
Toch zijn het vooral de albumtracks die het doen bij mij. Vooral het al eerder genoemde "When the Scream Subsides" is erg mooi.

Het drumwerk is inderdaad ook niet te onderschatten. De combo van drumcomputer/echte drums heb ik altijd al interessant gevonden bij Ultravox. Cann laat zijn drums klinken als een drumcomputer, waardoor je alleen uit bepaalde drumfills kan opmaken dat het een mens van vlees en bloed is die drumt. Soms wordt ook een echte drumcomputer gebruikt, zoals op het 2e deel van Visions in Blue, namelijk de heel bekende Linn LM-1 drumcomputer, die op héél veel 80s platen terug te horen is (Human League - Dare / Heaven 17 - Luxury Gap / Prince - 1999 / etc..).

Aan dit album kan ik wel 4 sterren kwijt.

avatar van Edwin
5,0
De juichende recensies op Amazon ten spijt, heb ik hier nog niemand gehoord naar aanleiding van de langverwachte remastered definitive edition van dit album .

Ik val meestal niet van mijn stoel van het verschil tussen een remaster en de originele CD, maar in dit geval is de verbetering een zeer aangename verrassing. De technici van de Abbey Road Studios hebben echt alles uit de kast gehaald om zoveel mogelijk aan de originele mastertapes te onttrekken. Met als resultaat een geluid dat veel organischer en dynamischer klinkt dan ik ooit eerder heb gehoord. Vooral ook het laag is veel dieper geworden. Ik ben zo onder de indruk dat ik zo waar het laatste halfje erbij moet geven. En dat voor een plaat, die ik al 25 jaar ken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

avatar van Gerards Dream
4,5
Van dit album heb ik de productie altijd een tikje stug gevonden of te plichtmatig in een bepaalde richting. Ik weet niet precies hoe ik dit moet omschrijven. In ieder geval nooit open en fris. Mede door het stukje van Edwin hier ben ik wel benieuwd geworden naar de nieuwe versie van dit verder prima album.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:45 uur

geplaatst: vandaag om 10:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.