Ultravox - Quartet (1982)
mijn stem
128 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Chrysalis
-
Reap the Wild Wind (3:50)
-
Serenade (5:09)
-
Mine for Life (4:46)
-
Hymn (5:51)
-
Visions in Blue (4:41)
-
When the Scream Subsides (4:18)
-
We Came to Dance (4:14)
-
Cut and Run (4:19)
-
The Song (We Go) (4:07)
-
Hosanna (In Excelsius Deo) * (4:23)
-
Monument * (3:19)
-
Break Your Back * (3:29)
-
Overlook * (4:07)
-
Reap the Wild Wind [Extended Version] * (4:45)
-
The Thin Wall [Live at Hammersmith Odeon, Oct 1981] * (5:53)
-
Reap the Wild Wind [Live at Hammersmith Odeon, Dec 1982] * (4:03)
-
We Came to Dance [Extended Version] * (7:34)
-
The Voice [Flexi-disc Edit] [Live at Hammersmith Odeon, Dec 1982] * (4:35)
-
Serenade (Special Re-mix) * (6:03)
-
New Europeans [Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (4:17)
-
We Stand Alone [Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (5:34)
-
I Remember [Death in the Afternoon) (Live at Hammersmith Odeon, 05 Dec 1982] * (6:24)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur:
41:15
(1:45:41)
1
geplaatst: 18 juni 2010, 11:47 uur
QUARTET 1982
De muziek van Ultravox kiest vanaf Vienna (1980) resoluut
voor de staccato stuiterbeat en de modulerende synthstrepen.
Op Rage of Eden werd het muzikaal palet verbreed
met mistige flarden mystiek uit de Schotse highlands.
Producer George Martin werd ingehaald om de melodieën wat meer
naar de oppervlakte te mixen. In dat opzicht is Quartet een verademing.
Het is heel duidelijk dat Ultravox op zoek gaat naar hitsucces.
Er is de instant hit Reap the Wild Wind ... die echter flopte.
Een heel sterke compositie met hoge meezingbaarheidsfactor.
In een syntharrangement dat wat aan OMD doet denken.
Serenade mist de hitpotentie, maar heeft de vlotheid
van een albumtrack die je na één draaibeurt in zijn greep heeft.
Een lied dat nochtans perfect de hitsound van de groep incarneert.
Mine for Life laat Midge Ure op gitaar aanrukken.
De refreinen op Quartet zijn erg goed, de arrangementen verzorgd.
Je hoort meer "instrumenten" in de mix dan op vorige platen.
En dan is er natuurlijk Hymn met zijn onweerstaanbaar refrein.
Ik begrijp echt niet waarom dit album geen hits in de Benelux opleverde.
Grappig ook hoe de synths hier een gitaarsolo imiteren.
Kant 1 kan niet meer stuk ... vier sterke songs op een rijtje.
Kant 2 opent met Visions in Blue, een soort Vienna revisited.
Ik geloof niet dat deze 3de UK single in de Benelux werd uitgebracht.
Een fijne compositie, maar iets te atmosferisch als hit.
Ultravox goes U2 op When the Scream Subsides.
Op Quartet hoor je de basgitaar iets luider grommen.
Toch vind ik dit niet zo'n sterk nummer ... te geforceerd rockend.
Die synth likjes verslappen de vuist die de song wil maken.
We Came to Dance is één van mijn absolute favorieten.
Een heel ander ritme ... Ultravox in de spots op de dansvloer.
Met deze 4de single sluit de groep perfect aan bij de synthpop sound
van de vroege jaren 80 zonder krampachtig Ultravoxiaans te zijn.
De fluisterrock van Cut and Run heeft een aardige piano.
Maar hier gebeurt net iets te veel in het arrangement.
Opvallend weinig ballads op dit album.
The Song (We Go) strooit kwistig met Ultravox clichees.
Een ritmisch nogal eendimensionale compositie. Geproducet als ging het
om een live bisnummer. Synth drums met zachte burundi toets.
De b-kantjes klinken als instrumentals waarop geen zanglijn paste.
Sfeervolle stukjes die een wat experimenteler gezicht laten zien.
Altijd leuke aanwinsten in deluxe edities van een album.
Ik kan niet anders dan dit album opwaarderen naar 4 sterren.
Het zit met Rage in Eden en Lament in het peleton van subtoppers.
En vreemd genoeg blijkt Vienna het minste album van deze vier.
De muziek van Ultravox kiest vanaf Vienna (1980) resoluut
voor de staccato stuiterbeat en de modulerende synthstrepen.
Op Rage of Eden werd het muzikaal palet verbreed
met mistige flarden mystiek uit de Schotse highlands.
Producer George Martin werd ingehaald om de melodieën wat meer
naar de oppervlakte te mixen. In dat opzicht is Quartet een verademing.
Het is heel duidelijk dat Ultravox op zoek gaat naar hitsucces.
Er is de instant hit Reap the Wild Wind ... die echter flopte.
Een heel sterke compositie met hoge meezingbaarheidsfactor.
In een syntharrangement dat wat aan OMD doet denken.
Serenade mist de hitpotentie, maar heeft de vlotheid
van een albumtrack die je na één draaibeurt in zijn greep heeft.
Een lied dat nochtans perfect de hitsound van de groep incarneert.
Mine for Life laat Midge Ure op gitaar aanrukken.
De refreinen op Quartet zijn erg goed, de arrangementen verzorgd.
Je hoort meer "instrumenten" in de mix dan op vorige platen.
En dan is er natuurlijk Hymn met zijn onweerstaanbaar refrein.
Ik begrijp echt niet waarom dit album geen hits in de Benelux opleverde.
Grappig ook hoe de synths hier een gitaarsolo imiteren.
Kant 1 kan niet meer stuk ... vier sterke songs op een rijtje.
Kant 2 opent met Visions in Blue, een soort Vienna revisited.
Ik geloof niet dat deze 3de UK single in de Benelux werd uitgebracht.
Een fijne compositie, maar iets te atmosferisch als hit.
Ultravox goes U2 op When the Scream Subsides.
Op Quartet hoor je de basgitaar iets luider grommen.
Toch vind ik dit niet zo'n sterk nummer ... te geforceerd rockend.
Die synth likjes verslappen de vuist die de song wil maken.
We Came to Dance is één van mijn absolute favorieten.
Een heel ander ritme ... Ultravox in de spots op de dansvloer.
Met deze 4de single sluit de groep perfect aan bij de synthpop sound
van de vroege jaren 80 zonder krampachtig Ultravoxiaans te zijn.
De fluisterrock van Cut and Run heeft een aardige piano.
Maar hier gebeurt net iets te veel in het arrangement.
Opvallend weinig ballads op dit album.
The Song (We Go) strooit kwistig met Ultravox clichees.
Een ritmisch nogal eendimensionale compositie. Geproducet als ging het
om een live bisnummer. Synth drums met zachte burundi toets.
De b-kantjes klinken als instrumentals waarop geen zanglijn paste.
Sfeervolle stukjes die een wat experimenteler gezicht laten zien.
Altijd leuke aanwinsten in deluxe edities van een album.
Ik kan niet anders dan dit album opwaarderen naar 4 sterren.
Het zit met Rage in Eden en Lament in het peleton van subtoppers.
En vreemd genoeg blijkt Vienna het minste album van deze vier.
0
geplaatst: 14 december 2012, 13:27 uur
Commercieler dan zijn voorganger Rage in Eden maar ook een stuk minder avontuurlijk en daarom voor mij ook minder geslaagd.Goede nummers staan er gelukkig wel op,met name Hymn en When the scream subsides zijn erg sterk.Verder een redelijk tot goed album dat toch nog wel steeds de moeite waard is.
3
geplaatst: 27 maart 2017, 11:49 uur
Een kwartet aspecten.
Favoriet : van de vier Ultravox-platen die ik ken vind ik déze het leukst : allemaal ijzersterke melodieën, geen mindere of slechte nummers, alles kleurrijk, afwisselend en vol overtuiging. Elk nummer heeft een fraai couplet, een mooi melodisch refrein, een stevig en gevarieerd arrangement en een titel die bij mij meteen de bijbehorende melodie in herinnering roept, en de enige reden waarom de nummers op elkaar lijken is omdat ze allemáál sterk zijn – ik kan dan ook beter zeggen dat de een eenheid die ze vormen geen eenvormigheid is maar een consistentie van niveau.
Klassiek : een standaard-Ultravox-"trucje : wat extra variatie in het geluid aanbrengen door tijdens een gewoon couplet van Mine for life vanaf 2'00 ("He's writing for the hundredth time...") opeens wat bijtende gitaarnootjes over de bas/drum/synthesizer-begeleiding te leggen. Heel simpel, heel geheid, heel effectief, ik ben er gek op; een mooi voorbeeld van hoe de heren hun arrangementen mooi vol en rijk kunnen houden. (Op het moment dat ik dit schrijf is Mine for life echter hier toevallig ook het énige nummer zonder voorkeursstem... Daar gaan we eens even wat aan doen.)
Bizar : ik leerde deze plaat eerst kennen via een cassettebandje waarop mijn zwager hem voor mij had opgenomen, en de eerste twee of drie keer dat ik hem draaide (waarbij ik dus niet kon zien of de langspeelplaat z'n einde al naderde) vond ik steeds Cut and run zo'n perfect slotnummer – om me dan verbaasd te realiseren dat er daarna nóg een eveneens perfect slotnummer (The song [we go]) kwam. Heel apart, allebei prachtige nummers om een album mee af te sluiten, hier gewoon ná elkaar.
Nadelen : er kleven slechts twee minpunten aan deze plaat. Ten eerste leerde ik hem kennen ná 1. Vienna, 2. Rage in Eden en 3. Lament, dus mede vanwege de titel denk ik steeds dat het 4. Quartet is (ook al omdat het gepast is wanneer de laatste plaat van een reeks daar ook meteen de culminatie van vormt), maar qua chronologie klopt dat dus niet. Ik ben daar inmiddels toch al zo'n dertig jaar van op de hoogte, maar als ik in mijn CD-kast bij de U kijk heb ik nog steeds de neiging om Quartet en Lament even andersom op de plank te zetten. (Hadden ze 'm ook maar Trio moeten noemen...) En ten tweede duurt deze plaat wel èrg kort, volgens MusicMeter staat er ruim 41 minuten muziek op, maar in mijn eigen beleving is hij altijd in een kwartiertje alweer voorbij, zo makkelijk "loopt" dit album.
Favoriet : van de vier Ultravox-platen die ik ken vind ik déze het leukst : allemaal ijzersterke melodieën, geen mindere of slechte nummers, alles kleurrijk, afwisselend en vol overtuiging. Elk nummer heeft een fraai couplet, een mooi melodisch refrein, een stevig en gevarieerd arrangement en een titel die bij mij meteen de bijbehorende melodie in herinnering roept, en de enige reden waarom de nummers op elkaar lijken is omdat ze allemáál sterk zijn – ik kan dan ook beter zeggen dat de een eenheid die ze vormen geen eenvormigheid is maar een consistentie van niveau.
Klassiek : een standaard-Ultravox-"trucje : wat extra variatie in het geluid aanbrengen door tijdens een gewoon couplet van Mine for life vanaf 2'00 ("He's writing for the hundredth time...") opeens wat bijtende gitaarnootjes over de bas/drum/synthesizer-begeleiding te leggen. Heel simpel, heel geheid, heel effectief, ik ben er gek op; een mooi voorbeeld van hoe de heren hun arrangementen mooi vol en rijk kunnen houden. (Op het moment dat ik dit schrijf is Mine for life echter hier toevallig ook het énige nummer zonder voorkeursstem... Daar gaan we eens even wat aan doen.)
Bizar : ik leerde deze plaat eerst kennen via een cassettebandje waarop mijn zwager hem voor mij had opgenomen, en de eerste twee of drie keer dat ik hem draaide (waarbij ik dus niet kon zien of de langspeelplaat z'n einde al naderde) vond ik steeds Cut and run zo'n perfect slotnummer – om me dan verbaasd te realiseren dat er daarna nóg een eveneens perfect slotnummer (The song [we go]) kwam. Heel apart, allebei prachtige nummers om een album mee af te sluiten, hier gewoon ná elkaar.
Nadelen : er kleven slechts twee minpunten aan deze plaat. Ten eerste leerde ik hem kennen ná 1. Vienna, 2. Rage in Eden en 3. Lament, dus mede vanwege de titel denk ik steeds dat het 4. Quartet is (ook al omdat het gepast is wanneer de laatste plaat van een reeks daar ook meteen de culminatie van vormt), maar qua chronologie klopt dat dus niet. Ik ben daar inmiddels toch al zo'n dertig jaar van op de hoogte, maar als ik in mijn CD-kast bij de U kijk heb ik nog steeds de neiging om Quartet en Lament even andersom op de plank te zetten. (Hadden ze 'm ook maar Trio moeten noemen...) En ten tweede duurt deze plaat wel èrg kort, volgens MusicMeter staat er ruim 41 minuten muziek op, maar in mijn eigen beleving is hij altijd in een kwartiertje alweer voorbij, zo makkelijk "loopt" dit album.
0
geplaatst: 9 november 2020, 10:59 uur
Quartet is vlotter dan Rage In Eden en daarmee voor mij ook wat interessanter. De toon is ook wat vrolijker/optimistischer geworden. Stiekem doet deze muziek me erg denken aan de soundtrack van The Neverending Story. Bij Hymn dwalen mijn gedachten wat af naar Stratovarius. Maak het allemaal net wat sneller en voller qua geluid, voeg een fatsoenlijke drummer toe en duellerende gitaristen en je hebt gewoon euro power metal. Ik blijf erbij dat ik de muziek hier vaak nog wat mat vind en ik kan nog altijd weinig met het genre. Het blijft wat saai doordat er te weinig gebeurt.
Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Quartet
5. Vienna
6. Rage In Eden
Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Quartet
5. Vienna
6. Rage In Eden
0
geplaatst: 13 november 2020, 13:43 uur
Ruud's enthousiasme komt niet meer op gang, die van mij blijft onverminderd voortgaan. Helemaal zo'n hit als Hymn (waarom niet in Nederland? het is wel duizenden keren geremixed door b-artiesten...) is voor de ultieme sound van de jaren '80 met zijn oppervlakkige hoopvolle melodie, maar diep droevige teksten onder de kille klanken. Prachtige synthesizersolo ook, ik heb jaren gedacht dat dit een gitaar was, maar de overstuurde sound komt toch echt uit 'een kastje'.
Op Visions In Blue valt me weer op hoe wonderschoon de zang van Midge Ure steevast is. Breekbaar, maar toch oh zo krachtig. Hoor ik op dit lied overigens de melodielijn van The Pet Shop Boys - It's A Sin? Dan was Ultravox toch 5 jaar eerder. Verder een fijne afwisseling tussen melancholie en rockende tracks, afsluiter The Song (We Go) geeft me lekker energie.
Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Systems Of Romance
5. Ha!-Ha!-Ha!
6. Ultravox!
Op Visions In Blue valt me weer op hoe wonderschoon de zang van Midge Ure steevast is. Breekbaar, maar toch oh zo krachtig. Hoor ik op dit lied overigens de melodielijn van The Pet Shop Boys - It's A Sin? Dan was Ultravox toch 5 jaar eerder. Verder een fijne afwisseling tussen melancholie en rockende tracks, afsluiter The Song (We Go) geeft me lekker energie.
Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Systems Of Romance
5. Ha!-Ha!-Ha!
6. Ultravox!
3
geplaatst: 2 mei 2023, 18:11 uur
De zesde van Ultravox en de derde met Midge Ure in de gelederen, verscheen in oktober 1982. Tevens de tweede achtereenvolgende die in Nederland geen hits opleverde en mede daardoor liet ik Quartet aan mij voorbijgaan. Ten onrechte. Alweer!
Met George Martin achter de knoppen (opvallende keuze, al kan ik me even niet herinneren van welke andere groep ik die naam ook alweer ken
) is de sound wat ingetogener ten opzichte van voorganger Rage in Eden. Wél blijft het energiek klinken. Dit lichtere geluid wordt veroorzaakt doordat de scheurende gitaar en de grommende bas strakker worden aangelijnd. Houd je koest!
Daar komt bij dat je vooral een groep-met-keyboards hoort in plaats van synthesizergedomineerde (leuke voor Wordfeud) electropop. Dat mede omdat drummer Warren Cann op zes van de negen nummers op zijn conventionele drumstel speelt; alleen op de B-zijde ontwaar ik een drumcomputer, te weten op Visions in Blue, We Came to Dance en The Song (We Go). Ze horen bij de beste nummers van de plaat, de laatste mijn favoriet van Quartet.
Wat dat betreft is de soloplaat van Phil Lynott uit datzelfde jaar méér een synthesizeralbum dan deze van Ultravox. De digitale mannen op dat album: Ure met Thin Lizzy's Darren Warton.
De nummers op Quartet zijn vooral uptempo, gevarieerd, goed opgebouwd en hebben sterke melodieën met emotionele zang - niks te zeuren. Of toch wel: de viool van Billy Currie wordt niet/nauwelijks ingezet.
In Oor was Rogier van Bakel enthousiast over de A-kant en had minder met de tweede helft. Ik mag ze allebei graag horen.
In het Verenigd Koninkrijk scoorde de groep in tegenstelling tot de Lage Landen wel hits van deze plaat. Vanaf september 1982 maar liefst vier maal, alle vier top 20, respectievelijk Reap the Wild Wind (in oktober piekend op #12), Hymn (kerstsingle, #11 in januari 1983), Visions in Blue (#15 in maart) en We Came to Dance (#18 in juni). Toch gek dat dit in Nederland en Vlaanderen niets deed.
Met George Martin achter de knoppen (opvallende keuze, al kan ik me even niet herinneren van welke andere groep ik die naam ook alweer ken
) is de sound wat ingetogener ten opzichte van voorganger Rage in Eden. Wél blijft het energiek klinken. Dit lichtere geluid wordt veroorzaakt doordat de scheurende gitaar en de grommende bas strakker worden aangelijnd. Houd je koest! Daar komt bij dat je vooral een groep-met-keyboards hoort in plaats van synthesizergedomineerde (leuke voor Wordfeud) electropop. Dat mede omdat drummer Warren Cann op zes van de negen nummers op zijn conventionele drumstel speelt; alleen op de B-zijde ontwaar ik een drumcomputer, te weten op Visions in Blue, We Came to Dance en The Song (We Go). Ze horen bij de beste nummers van de plaat, de laatste mijn favoriet van Quartet.
Wat dat betreft is de soloplaat van Phil Lynott uit datzelfde jaar méér een synthesizeralbum dan deze van Ultravox. De digitale mannen op dat album: Ure met Thin Lizzy's Darren Warton.
De nummers op Quartet zijn vooral uptempo, gevarieerd, goed opgebouwd en hebben sterke melodieën met emotionele zang - niks te zeuren. Of toch wel: de viool van Billy Currie wordt niet/nauwelijks ingezet.
In Oor was Rogier van Bakel enthousiast over de A-kant en had minder met de tweede helft. Ik mag ze allebei graag horen.
In het Verenigd Koninkrijk scoorde de groep in tegenstelling tot de Lage Landen wel hits van deze plaat. Vanaf september 1982 maar liefst vier maal, alle vier top 20, respectievelijk Reap the Wild Wind (in oktober piekend op #12), Hymn (kerstsingle, #11 in januari 1983), Visions in Blue (#15 in maart) en We Came to Dance (#18 in juni). Toch gek dat dit in Nederland en Vlaanderen niets deed.
* denotes required fields.