Pure Reason Revolution - Amor Vincit Omnia (2009)

Hehe, hij staat er eindelijk op. Ik wilde hem geloof ik een maand geleden al toevoegen, maar toen stond ie al in de wachtrij waarna blijkbaar een eindeloze correctiecyclus volgde .

Ik keek hier uiteraard erg naar uit, want het debuut met reden op 2 in mijn top 10. Natuurlijk kon het alleen maar minder, maar al hadden ze maar een andere plaat met dezelfde ingrediënten gemaakt: ze hadden er waarschijnlijk zeker 4* voor gekregen . Maar de progpoprock heeft hier een snufje electronic meegekregen waardoor de magie wat mij betreft toch een beetje verdwijnt. De band klinkt dan ook af en toe als... Electronic (en dan bedoel ik het bandje van Johnny Marr en Bernard Sumner). Slecht is het niet, origineel bij vlagen ook wel weer, maar alles is net wat minder en de sound is er ook al niet op vooruit gegaan. Typisch geval van 'de altijd moeilijke tweede'. Toch wel 3,5*. De tijd zal leren of er misschien nog een halfje meer inzit (meer dan 4* zie ik sowieso niet gebeuren) of dat-ie zelfs naar de 2,5* zakt (zou ook nog kunnen).

Ja klopt dat het even geduurd heeft. Na 6 hoespogingen is het eindelijk gelukt om dit album op MM te krijgen.
Is inderdaad een ander album dan "The Dark Third".
Moet nog wennen. Miscchien een groeialbum inderdaad.
Ook minder prog.rock.

De oude PRR die een beetje als Electronic [de band] klinkt? Dat maakt mij juist wel nieuwsgierig.

Mij ook Hoes is, zoals ik nu kan zien, wel een verschrikking.

De band ken ik nog niet zo lang. Pas twee weken geleden het debuut geluisterd... en sindsdien al flink wat keren opnieuw beluisterd. Erg lekkere muziek.

Moet zeggen dat hoewel dit album wel redelijk anders is, ik er op z'n minst net zoveel van kan genieten als van TDT. Het nummer Disconnect vond ik eerst echt minder, maar kan ik ondertussen waarderen. Vandaar misschien een vrij hoog cijfer: 4,0

Ben er helemaal gek van,ondanks de veranderingen, onmiskenbaar het PRR geluid.
Misschien dan toch een klein groei briljantje.

Hun vorige album vind ik zeer goed, dit is wel wat anders met meer electronica. Valt me eerlijk gezegd een beetje tegen, de samenzang is er nog steeds en daar begin ik me wat aan te irriteren ook zijn de nummers wat saai, nee ik houd het maar bij hun vorige.

Ja... hij begint toch wel een beetje in te dalen hier. Het lijkt eigenlijk helemaal niet op Electronic (neem ik terug) en ik vind het verschil met het debuut na meer luisterbeurten eigenlijk ook wel meevallen. Ze doen het, kort samengevat, eigenlijk toch nog maar gewoon eens dunnetjes over. Even wennen, maar dat halfje mag er toch wel bij. Hulde!

Begin hem toch iets minder te vinden dan de voorganger. Nog steeds alles behalve slecht, maar ik haal er een halfje af.

De hoes is oerlelijk, maar de muziek is dik in orde. Met wat eighties popinvloeden en iets compactere songs gaat de band door met het maken van leuke liedjes zonder al teveel muzikaal spierballenvertoon. Het luistert weer lekker weg en bij de optredens in april kunnen we zien of er live meer veranderd is dan op CD.

Een 3,5 van mijn kant. Aparte plaat, veel zogenaamde moderne ritmes al vind ik de vergelijking met Eletronic / New Order nou ook weer niet zo groot.

Wow, dit klinkt wel goed zeg.
Inderdaad, nog steeds onmiskenbaar PRR, maar wel met nieuwe toevoegingen zoals die vette (bas) synths die (met name) Les Malheurs en Deus Ex Machina bijvoorbeeld zo dragen.
Ik weet nog niet of ik deze beter vind dan The Dark Third, maar dat zal spoedig blijken. Vooralsnog ben ik in ieder geval behoorlijk onder de indruk van de vertrouwde vocale harmonieën en het bijna hypnotiserende karakter van sommige nummers (zoals The Gloaming).

4 sterren derhalve!

(Ik vroeg me bij het bekijken van de bonus-DVD wel af of Chloë Alper het prettig vindt om in zo'n houding de synth te bespelen... lijkt mij een kwestie van tijd voordat ze bij de chiropractor loopt.)

Absoluut geen slechte plaat! Moet er wel even aan wennen, maar er staan een aantal pareltjes op (met name Deus Ex Machina). Twijfel een beetje tussen 3,5* en 4*, maar het nummer Disconnect houdt me ervan om die 4* te geven, ongetwijfeld het minste wat ze tot nu toe gedaan hebben.

Ik geef het een 3 , staan idd een paar mooie nummers op, II) Apogee III) Requiem for the Lovers en the Gloaming, het album in zijn geheel kan me niet echt bekoren, maar ik ga het zeker nog een paar x beluisteren.

Hoe vaker ik het album hoor hoe beter het wordt.
Vanavond 11-4 in de Boerderij in Zoetermeer.
Ik heb al gehoord dat het heel goed live is (gisteren in Kerkrade) . Ben benieuwd.

en goed was het!

Was zeker goed.
Alleen aan het contact met het publiek kan nog wel wat gedaan worden.
Erg afstandelijk helaas.
(In tegenstelling tot Quidam die zelfde avond).
Maar wel prima gespeeld live. Erg goed.

zo heb ik dat niet ervaren, ik vond juist dat gezwaai met die armen van de zanger van Quidam wat overdreven.

En weer een nieuwe plaat.
Ik wist dat niet eens.

Hoe verhoudt deze zich tot het voorgaande werk?

beetje zelfde lijn enkel wat energieker in mijn opnie

Het is het veiligste om te zeggen dat je hoort dat het nog steeds PRR is (samenzang), maar het is allemaal wat electronischer en dikker aangezet en dan ook letterlijk door het geluid van die analoge synths die toch behoorlijk aanwezig zijn. Daarnaast zijn de nummers wat compacter en op the Gloaming na ook wat minder zweverig.
Ik kan nog niet echt kiezen, maar ik kan me wel voorstellen dat het niet ieder's cup of tea is.

Moeilijke plaat.
Disco en metal invloeden, met 80's synth-geluidjes.

Maar, god, wat is die samenzang toch opmerkelijk goed.

Zoals eerder opgemerkt wat minder sferistisch en minder melancholiek maar een leuk experiment, deze plaat.

Ik had in het begin ook een beetje moeite om te wennen, maar vind hem erg goed. Voor mij kan het 'The Dark Third' niet overtreffen, maar moet hem ook nog een aantal keren beluisteren.

3,5*

Wat is het toch eigenlijk een briljante plaat.
In het eerste nummer lijkt de synth-bas wel een beetje op wat Toby Smith bij Jamiroquai deed.

Dat soort disco-synth-basjes maar ook 80's synthlicks vliegen om je oren, terwijl de gitaar en drumpartijen gewoon lekker rocken grooven.

De meerstemmige zangpartijen zijn van onevenaarbare kwaliteit en schoonheid.

Een anomalie in progland, deze band.

Het gebeurt niet vaak dat ik een cd aanschaft waarvan ik later roep 'wie wil hem hebben?'
Cd's koop ik niet om daarna weer mooi door te verkopen, en dan uiteraard nog ook voor een mindere prijs. Maar deze staat hoog op de nominatie.

The Dark Third is een cd die geregeld nog in mijn dvd-speler beland.
De verwijzingen naar Pink Floyd zijn groot en niet alleen vanwege The Bright Ambassadors of Morning (stukje tekst uit Echoes van de album Meddle). Het was en is een goede mellow prog-rock cd of hoe je het ook wilt noemen.

Amor Vincit Omnia, daarentegen, is andere koek.
Maar wel een koekje die ik niet lust.
Het is een soort ambient-elektronische cd geworden waar ik maar geen wijs uit kan worden.

Totaal niet mijn ding.

Wie wil hem hebben?

Na het optreden op waterpop afgelopen zaterdag deze aangeschaft. Goed ritmisch drumwerk gecombineerd met de nodige agressie en fijne electronische basloopjes. 3,5 ster voorlopig met kans op nog wat groei.

Je zou verwachten dat ik dit verschrikkelijk vind.

Electronische pseudo-pop met een ferme voet in de jaren tachtig, met analoge synth-klankjes, discobeats en repetitieve deuntjes en gezellige zang.

Maar ik vind het leuk.

Progressieve rock is het natuurlijk niet, het is gewoon een soort Depeche Mode/Eurythmics maar dan zodanig, dat ik het toch wel leuk vind...

Hun debuut neigt iets meer naar progrock, maar zo 'new prog' met dan al een scheutje elektronica bij. Zoals de meerderheid hier op de site, vind ik het debuut ook beter dan de andere albums.

Pure Reason Revolution is een band waar ik steeds weer naar terugkeer. M'n favoriete PRR blijft wel The Dark Third maar Amor Vincit Omnia komt na al die jaren wel akelig dichtbij. Waar TTD meer rock-geörienteerd was, bevat AVO meer electronica en is het op momenten zelfs goed dansbaar. Desondanks blijft het geluid van de band zeer herkenbaar, en tamelijk uniek. De nummers zijn heel erg divers en zitten vol verrassende wendingen en (mini)crescendo's. Ook hier weer die kenmerkende samenzang, echt om van te smullen, ongeëvenaard wmb. Ook de gebruikte synths zijn echt heel erg lekker, met name in Deus Ex Machina, Bloodless en Disconnect maar eigenlijk overal. Ik kan hier dan ook geen favorieten kiezen; van begin tot eind klopt het gewoon. De eerste keer dat ik AVO hoorde was ik lichtjes teleurgesteld, maar het blijkt een echte groeidiamant vol interessante instrumentatie en zó typisch Pure Reason Revolution. Een waardige opvolger van het baanbrekende debuut. Jammer dat deze unieke band niet meer bestaat.

Hoofdzakelijk electronische progressieve rock, met lang uitgesponnen tracks en naar mijn smaak iets te weinig variatie. Het is knap uitgevoerd en alles steekt vernuftig in elkaar, maar op gegeven moment kon ik mijn aandacht er amper meer bijhouden. Het zal het gebrek aan gitaren zijn, naar alle waarschijnlijkheid.