Françoise Hardy - Tous les Garçons et les Filles (1962)

Françoise Hardy kende ik van het songfestivalnummer L'amour s'en va waarmee ze Monaco in 1963 vertegenwoordigde en ik kende haar van Tous les Garçons et les Filles.
Ik zou haast zeggen wie niet?

Een mooie vertegenwoordiger van de in die jaren populaire Yé-yé pop (met dank aan Serge Gainsbourg). Eigenlijk altijd wel een lekker stijltje (het kwam op het songfestival in die jaren wel vaker terug) en daarom natuurlijk niet zo vreemd om het hele album met die grote hit eens te beluisteren. Dat is al weer een eeuwigheid geleden dus een opfrismomentje bleek geen overbodige luxe.

Ik heb altijd wel een zwak voor de franse taal gehad en dan zit je hier uiteraard goed. Lekker in het gehoor liggende luchtige nummers die ondanks hun tijdsstempel toch nog best fris liggen.
Het geeft me altijd een wat weemoedige sfeer mee. Fijn dus zoals dit plaatje ook samengevat kan worden: een klein maar fijn half uurtje franse popliedjes uit lang vervlogen tijden die nog steeds staan als een huis.

Leuke timing, aERo. Ik heb het album net voorgesteld als Review Album van de Maand.

Serieus????? Dat is dan bijna eng te noemen. Ik volg dat hele topic niet. Ik was dit weekend in een franse liedjes mood en dan vooral uit die jaren (kom je o.a. bij wat Songfestival tracks terecht)

Ik leerde het nummer 'Tous les Garçons et les Filles' kennen in de MuMeLadder, enkele dagen geleden. Meteen het album binnen gehaald, en ik vind het echt goed. Leuk toch, die MuMeLadder!

Inderdaad leuk dat je daar dit soort dingen ontdekt.

Voor mij is dit wel heel erg lang een bekend nummer. Het singletje zat in het platenkoffertje van mijn moeder. Dat koffertje, inclusief kleine pick-up (met de mogelijkheid om op 78 toeren te draaien) was mijn begin in muziekland. Ik zal een jaar of 8,9 geweest zijn.

Naast Greco is Hardy wel één van mijn favoriete Franse chansonieres. Leuk dat ze op deze manier weer langs komt!

Dit album is door AOVV aangedragen als Review-Album van de Maand. Het werd ons voorgesteld als 'doodnormaal popalbum'. En ja, dat is het inderdaad. Echte popmuziek zonder fratsen, gezongen door een schattig zangeresje, met een hoofdrol voor de zang en de gitaar. Met zijn korte tijdsduur verwachtte ik een 'gewoon' leuke popplaat die lekker wegluistert.

Helaas blijkt dit niet het geval te zijn: al duurt dit album minder dan een half uur, na 3 nummers heb ik het alweer lang en breed gehad met deze saaie en oubollige popmuziek. Er is werkelijk niets te beleven. Niet dat muziek altijd spannend hoeft te zijn, maar ik vind dit album bijna nergens ook maar enigszins leuk worden. Het enige dat nog wel eens voor wat geinigs wil zorgen is het gitaartje, zo lijken zang en gitaarspel af en toe wel tegen elkaar te hebben, als een soort gesprekje. Helaas weet dit het album lang niet te redden, sterker nog, op die gitaar raak ik ook snel uitgekeken. Wat verder overheerst zijn saaie coupletten en refreinen, al is het prima ingezongen, en instrumentatie waarin heus wel eens een aardig melodietje voorbij komt, maar het weet totaal niet te beklijven. Sterker nog, een enkele keer lopen de rillingen van irritatie zelfs over mijn rug, zoals dat 'hmm hmm, ah ah' in Oh Oh Cheri (wat sowieso een vreselijk irritant nummer is) en zo zijn er meer stukken, meestal gezongen, die ik niet alleen saai vind maar ook nog eens vervelend.

Ik waardeer het dat AOVV ervoor gekozen heeft dit album te kiezen, toch een tamelijk originele keuze, maar helaas is heeft Françoise Hardy mij niet kunnen overtuigen.

Het Review-Album van de Maand werd voorgesteld als een luchtig album wat makkelijk wegluistert. Ik heb er grappig genoeg juist heel veel moeite mee.

De franse chanson is sowieso niet iets waar ik voor warm loop en dit vind ik wel heel erg oubollig en saai. Na drie nummers heb ik de neiging om dit ding af te zetten en dat is dus ook vaak gebeurd. Een keer heb ik hem helemaal beluisterd en dat doe ik dus niet meer. Het is ook geen album waar je echt een review voor kan schrijven maar deze zet ik maar als een review.

Saaie, oubollige, franstalige muziek. 1,5 ster, maar AOVV mag ook wel eens een misser maken.

Ik geloof dat we het tamelijk eens zijn op sommige punten

Ik wordt al niet veel gelukkiger als de heren voor mij. Slechts een kort album, maar toch ook zo saai en langdradig. .

Niet zo'n beste zet blijkt nu

Ik ken alleen Tous les Garçons et Les Filles, maar ik vind dat toch wel een bijzonder leuk liedje. Is de rest dan zo veel minder?

Ach, laat ze maar doen. Mijn wraak zal zoet zijn!

Ik luister momenteel met veel plezier naar Captain Jack, dus het beoordelen van mevrouw Hardy zal ook wel goed komen

Ik zal dit album ook eens proberen, om al die zuurpruimen die niet tegen lieve schattige popliedjes kunnen wat tegengas te bieden.

Die neiging had ik ook al... Gelukkig weten Aero en AOVV het wel op waarde te schatten.

Kan ik heus wel. Maar deze zijn gewoon saai en niet leuk

Als ik Misterfool, Niels en Don mag geloven is dit een popalbum van het laagste soort en is Françoise Hardy dus een soort Franse Adele of Katy Perry van de jaren 60. Dit album klinkt inderdaad wat gedateerd en bijzonder spannend is het niet, maar het is verre van het gedrocht dat de eerder genoemden er van maken.

Tous les Garçons et les Filles is een liefelijk plaatje dat een nostalgisch sfeertje oproept. Wachtkamermuziek? Reken maar! Maar wel prettige wachtkamermuziek die in 1962 vast wel indruk maakte. Mevrouw Hardy heeft een prettige stem en de gitaarloopjes op de achtergrond zijn ook wel leuk. Er staan eigenlijk maar één slecht nummer op dit album, Oh oh Cherie. Aan de andere kant, alleen het titelnummer is echt goed. 'Niet bijzonder' staat wat mij betreft niet gelijk aan 'niet luisterbaar', dit album verdient van mij zeker een voldoende.

Grappig trouwens hoe Franstaligen een 'e' aan een einde van een woord in de spreektaal vaak niet uitspreken, maar als zingen juist benadrukken, zoals in Le temps de l'amour.

Nee, heeft echt geen klap met elkaar te maken En een gedrocht wil ik er niet van maken. Vind er gewoon geen zak aan.

Als dit slecht is heeft het wel degelijk een hoop te maken met slechte muziek niels .

Ik zou dit nóóit willen vergelijken met Katy Perry. Ik wil dit ook niet degraderen tot 'slechte popmuziek' of 'waardeloze top 40 muziek' o.i.d. Dat soort muziek vind ik het helemaal niet. Maar persoonlijk vind ik er gewoon niets aan. Katy Perry vind ik gewoon irritant slecht, dit nogal saai en gedateerd. Groot verschil. Ik kan hier wel horen wat mensen er leuk aan vinden.

Je begint gewoon een beetje snobistische trekjes te vertonen, Niels, als je hier niks aan vindt, en Katy Perry zelfs irritant slecht.

Helpt het als ik zeg dat ik Paparazzi van Lady Gaga een erg leuk nummer vind?

Nee, dat is de ergste soort. "Maar nummer X vind ik wel leuk".

Als je begrijpt wat ik bedoel.

Hou eens op met pesten Ik vind heus wel meer van dat soort nummers leuk

Ik ben het niet eens met de lage beoordelingen, jongens. Niet vrezen hoor, jullie blijven aardig, maar het moet niet altijd moeilijk zijn voor mij. Dit is gewoon ideaal om een halfuurtje te soezen, lekker aan niets te denken en vrolijk mee te neuriën met mevrouw Hardy. Een meer uitgebreide mening zal ik ongetwijfeld nog wel eens een keertje plaatsen, een score wil ik al wel geven.

3,5 sterren

Ondanks dat dit album een lengte heeft van amper 30 minuten, lijkt dit lieve Franse plaatje erg lang te duren. Een mooie stem heeft ze zeker, jammer genoeg kan ze me gewoon niet boeien.
Het klinkt wel allemaal erg lief en charmant, maar het raakt me nergens.
Instrumentaal is het dan weer iets beter, hier en daar is er nog een leuk rifje te vinden zoals in: Ca a Raté (It Failed) ook de bass klinkt zeer redelijk.

Jammer dat ik na een paar tracks al de neiging krijg om een andere cd te draaien, dat hele sfeertje gaat snel vervelen. Ook is het niet mijn stijl, maar ik kan me zeker inbeelden dat iemand dit goed vind. Alsof het nog niet genoeg is dat haast geen enkele track boven de middelmaat uitsteekt krijgen we ook nog eens een erg irritant nummertje voorgeschoteld: Oh Oh Chéri.

De leuk klinkende rifjes en het bij vlagen erg mooie basspel kunnen mijn er toch niet van weerhouden om dit nogal saaie pop plaatje niet meer dan een 2* te geven.

Het probleem met dit album voor velen is denk ik niet dat het 'te makkelijk' en weinig inhoudelijk is, zoals sommigen lijken te denken, maar dat het gewoon saai is voor een aantal Daar kan ik me persoonlijk wel bij aansluiten.

Vind het daarom ook heel moeilijk iets te schrijven bij dit album , want het enige wat ik over dit album kan zeggen is dat het me helemaal niks doet. Op zich goed geschreven popnumers(en dat is al meer dan je over een Kate Perry of een lady bahbah kan zeggen) en een stem die niet irriteert, maar daar houdt het ook op.

Van Katy Perry en Lady Gaga kan je ook prima zeggen dat het goed geschreven popnummers zijn hoor. Dat jij er nou niks aan vindt...