Françoise Hardy - Tous les Garçons et les Filles (1962)

Françoise Hardy kende ik van het songfestivalnummer L'amour s'en va waarmee ze Monaco in 1963 vertegenwoordigde en ik kende haar van Tous les Garçons et les Filles.
Ik zou haast zeggen wie niet?

Een mooie vertegenwoordiger van de in die jaren populaire Yé-yé pop (met dank aan Serge Gainsbourg). Eigenlijk altijd wel een lekker stijltje (het kwam op het songfestival in die jaren wel vaker terug) en daarom natuurlijk niet zo vreemd om het hele album met die grote hit eens te beluisteren. Dat is al weer een eeuwigheid geleden dus een opfrismomentje bleek geen overbodige luxe.

Ik heb altijd wel een zwak voor de franse taal gehad en dan zit je hier uiteraard goed. Lekker in het gehoor liggende luchtige nummers die ondanks hun tijdsstempel toch nog best fris liggen.
Het geeft me altijd een wat weemoedige sfeer mee. Fijn dus zoals dit plaatje ook samengevat kan worden: een klein maar fijn half uurtje franse popliedjes uit lang vervlogen tijden die nog steeds staan als een huis.

Dit album is door AOVV aangedragen als Review-Album van de Maand. Het werd ons voorgesteld als 'doodnormaal popalbum'. En ja, dat is het inderdaad. Echte popmuziek zonder fratsen, gezongen door een schattig zangeresje, met een hoofdrol voor de zang en de gitaar. Met zijn korte tijdsduur verwachtte ik een 'gewoon' leuke popplaat die lekker wegluistert.

Helaas blijkt dit niet het geval te zijn: al duurt dit album minder dan een half uur, na 3 nummers heb ik het alweer lang en breed gehad met deze saaie en oubollige popmuziek. Er is werkelijk niets te beleven. Niet dat muziek altijd spannend hoeft te zijn, maar ik vind dit album bijna nergens ook maar enigszins leuk worden. Het enige dat nog wel eens voor wat geinigs wil zorgen is het gitaartje, zo lijken zang en gitaarspel af en toe wel tegen elkaar te hebben, als een soort gesprekje. Helaas weet dit het album lang niet te redden, sterker nog, op die gitaar raak ik ook snel uitgekeken. Wat verder overheerst zijn saaie coupletten en refreinen, al is het prima ingezongen, en instrumentatie waarin heus wel eens een aardig melodietje voorbij komt, maar het weet totaal niet te beklijven. Sterker nog, een enkele keer lopen de rillingen van irritatie zelfs over mijn rug, zoals dat 'hmm hmm, ah ah' in Oh Oh Cheri (wat sowieso een vreselijk irritant nummer is) en zo zijn er meer stukken, meestal gezongen, die ik niet alleen saai vind maar ook nog eens vervelend.

Ik waardeer het dat AOVV ervoor gekozen heeft dit album te kiezen, toch een tamelijk originele keuze, maar helaas is heeft Françoise Hardy mij niet kunnen overtuigen.

Het Review-Album van de Maand werd voorgesteld als een luchtig album wat makkelijk wegluistert. Ik heb er grappig genoeg juist heel veel moeite mee.

De franse chanson is sowieso niet iets waar ik voor warm loop en dit vind ik wel heel erg oubollig en saai. Na drie nummers heb ik de neiging om dit ding af te zetten en dat is dus ook vaak gebeurd. Een keer heb ik hem helemaal beluisterd en dat doe ik dus niet meer. Het is ook geen album waar je echt een review voor kan schrijven maar deze zet ik maar als een review.

Saaie, oubollige, franstalige muziek. 1,5 ster, maar AOVV mag ook wel eens een misser maken.

Als ik Misterfool, Niels en Don mag geloven is dit een popalbum van het laagste soort en is Françoise Hardy dus een soort Franse Adele of Katy Perry van de jaren 60. Dit album klinkt inderdaad wat gedateerd en bijzonder spannend is het niet, maar het is verre van het gedrocht dat de eerder genoemden er van maken.

Tous les Garçons et les Filles is een liefelijk plaatje dat een nostalgisch sfeertje oproept. Wachtkamermuziek? Reken maar! Maar wel prettige wachtkamermuziek die in 1962 vast wel indruk maakte. Mevrouw Hardy heeft een prettige stem en de gitaarloopjes op de achtergrond zijn ook wel leuk. Er staan eigenlijk maar één slecht nummer op dit album, Oh oh Cherie. Aan de andere kant, alleen het titelnummer is echt goed. 'Niet bijzonder' staat wat mij betreft niet gelijk aan 'niet luisterbaar', dit album verdient van mij zeker een voldoende.

Grappig trouwens hoe Franstaligen een 'e' aan een einde van een woord in de spreektaal vaak niet uitspreken, maar als zingen juist benadrukken, zoals in Le temps de l'amour.

Ondanks dat dit album een lengte heeft van amper 30 minuten, lijkt dit lieve Franse plaatje erg lang te duren. Een mooie stem heeft ze zeker, jammer genoeg kan ze me gewoon niet boeien.
Het klinkt wel allemaal erg lief en charmant, maar het raakt me nergens.
Instrumentaal is het dan weer iets beter, hier en daar is er nog een leuk rifje te vinden zoals in: Ca a Raté (It Failed) ook de bass klinkt zeer redelijk.

Jammer dat ik na een paar tracks al de neiging krijg om een andere cd te draaien, dat hele sfeertje gaat snel vervelen. Ook is het niet mijn stijl, maar ik kan me zeker inbeelden dat iemand dit goed vind. Alsof het nog niet genoeg is dat haast geen enkele track boven de middelmaat uitsteekt krijgen we ook nog eens een erg irritant nummertje voorgeschoteld: Oh Oh Chéri.

De leuk klinkende rifjes en het bij vlagen erg mooie basspel kunnen mijn er toch niet van weerhouden om dit nogal saaie pop plaatje niet meer dan een 2* te geven.

Toen ik dit album voorstelde in het Review Album van de maand-topic, had ik geen laaiend enthousiaste reacties verwacht, maar ook weer niet zulke lage scores. Ik ben wel blij dat er wat animo is gemaakt omtrent dit album, want dat verdient Hardy wel.

We schrijven 1962. Voor The Beatles uit Engeland moest het nog helemaal beginnen, zij zouden enkele jaren later heersen over de wereld van de popmuziek met talloze hits. In Frankrijk had je voornamelijk chansonniers, Serge Gainsbourg, Georges Brassens en vele anderen. Françoise Hardy zorgde voor wat tegengewicht door als vrouw haar debuutplaat uit te brengen, een aangenaam in het gehoor liggende plaat. Twaalf eenvoudige popliedjes, samen goed voor nog geen 30 minuten.

De hoes is meteen uitnodigend. Françoise Hardy kijkt je vanonder een paraplu (al past de muziek beter bij een parasol) aan, met een melange van ondeugendheid en onschuld in haar blik. Dat het waait, kan je opmaken uit de lichtjes wapperende haren van mevrouw Hardy. Ze draagt dan ook een jas. Mooi beeld, vind ik persoonlijk.

The Yeh-Yeh Girl from Paris, wordt Hardy genoemd in de ondertitel van het plaatje. Die 'yeh-yeh' komt er inderdaad geregeld aan te pas, en dan kan dat algauw iets zijn waaraan men zich kan storen. Ook aan de simplistische opbouw van de nummers kan men zich storen. En dan vergeet ik nog het feit dat de nummers inwisselbaar zijn en op elkaar gelijken. Dat zijn redelijk wat aspecten die in het nadeel van Hardy spelen.

En toch, en toch. Guilty pleasures bestaan, iedereen heeft ze, en dit lijkt er één van mij te worden. Françoise Hardy weet me gewoonweg te betoveren met haar stem, die misschien niet al te hard opvalt, maar mij toch erg weet te charmeren. Ik hoor er iets in dat ik niet kan benoemen, laat ik het erop houden dat het gewoon één van die dingen is die je overkomen.

Hardy zingt over liefde, genegenheid en dat soort dingen. Helemaal zoals je het kan verwachten van popmuziek in de jaren '60 van vorige eeuw. De komende decennia zou er een enorme verbreding qua thema's aan bod komen in de muziekwereld, zoals dat in de literatuur al veel eerder het geval was.

Mijn conclusie: ik vind het wel goed zo. Geen uitmuntende plaat, wel een plaat om van tijd tot tijd eens op te leggen. Lekker luieren in je stoel, achterover leunen. Wachten op de lente.

3,5 sterren

Dit is het debuut van Francoise Hardy. Dat sommigen hier afgeven op de track 'Oh Cherie', is grappig, want dat was juist haar primeur single geweest die Hardy door de strot was geduwd door de platenmaatschappij. Het grappige was dat de B-kant 'Tous Les Garcons et les Filles' haar juist beroemd zou maken, en dat was een eigen song. Hardy zou het merendeel van haar songs zelf schrijven en dat was uniek voor deze tijd - en zeker voor een jonge vrouw.

Hoe mooi deze album ook, de beste album (ook qua mastering) om een goede oordeel te kunnen vellen over het mooie werk van Hardy is 'Vogue Years', een (meestal goedkoop te krijgen) 2cd die een compilatie vormt van haar eerste zes jaar. Vergis je echter niet, de vier albums erna op onder meer Virgin, zijn minstens even mooi, soms filmisch, soms meer Braziliaans. En met opvallende gastmusici zoals onder meer de gitarist van Led Zeppelin. Haar looks deden dan ook heel wat beroemde musici smelten, van Mick Jagger tot Bob Dylan, van Nick Drake tot the Beatles.