The Tragically Hip - We Are the Same (2009)

De powerpoprock (oid) van World Container wordt in eerste instantie gelaten voor wat het is en we horen een verandering in zowel de composities als het algemene geluid. Geen wereld van verschil hoor, het is en blijft helmaal 'Hip'!
Morning Moon is een rustige opener met inderdaad duidelijke country invloeden. Een erg fijn nummertje wat prima aansluiting gaat vinden bij een aantal goede zomeravonden die er aan gaan komen. Honey, please sluit mooi aan, maar pakt het tempo op. Een bijna lief popnummer waar ze prima mee wegkomen.
De eerste echte uitschieter vind ik The Last Recluse; een slepend mid-tempo nummer waar Downie lekker kan leunen op het orgel wat het refrein uiteindelijk compleet maakt.
Coffee Girl neemt de rol van prima niemendal op zich wat de weg weer vrij maakt voor het volgende hoogtepunt van de plaat, nl Now The Struggle Has A Name. Acoustische gitaar en zang openen het nummer, waarna het refrein groots en met vol Hipgeluid ingezet wordt, maar ook de strijkers mogen zich hierin mengen. Het geeft een warme sfeer.
Onschuldig opent vervolgens The Depression Suite; muziekaal mierzoet besprenkeld met opnieuw strijkers. In dit nummer wordt de tijd genomen en begint, na een paar luisterbeurten, goed op me in te werken. Weer een hoogtepunt hoor; prachtig! Het is allemaal wat verfijnder dan bij het nummer World Container van de vorige plaat, maar dat blijkt een mooie voorbode geweest te zijn voor 'het geluid' van We Are The Same.
Goed, ... deze parel wordt opgevolgd door The Exact Feeling. Deze doet me nog niet zoveel, maar hij stoort ook niet. Vervolgens krijgen we met Queen Of The Furrows een nummer wat zich na een rustig begin, als echte rocker te kennen geeft. Die gaat het live erg goed doen. Heerlijk nummer ! Speed River rockt recht toe recht aan verder en doet hij niet onder bij zijn voorganger. Ik geef het volume nog maar een tikje omhoog, lekker lekker Lekker ! Ik ervaar toch wel degelijk vuurwerk hier !
Op naar Frozen In My Tracks. Owjee! Achtergrondstemmetjes!? Pfff, gelukkig gecamoufleerd door een tegendraads refrein en stevige gitaren. Er zit hier een mooie spanning in. En dan Love Is A First. Opnieuw vuurwerk! Dit nummer was gedeeltelijk al te horen op de live-dvd 'That Night in Toronto". Een heerlijk opzwepend nummer, lekkere bas/drum en Downie is 'on a roll'.
Afsluiter Country Day begint langzaam, en houdt dat erg mooi in het refrein vast. De energie is echter nog niet op en de coupletten pakken het tempo op. We worden nog een keer getrakteerd op het fijne zoete stijkerssausje en het 'aangepaste' Hip-geluid wordt eigen gemaakt. Dit smaakt echt weer naar meer en ik ben erg tevreden over de nieuwe plaat. Laat ze maar weer komen !

Goh. Wat jammer...
ik ben niet echt 'kapot' van deze nieuwe Hip-plaat...

Na het geweldige 'World Container' vind ik dit toch wel tegenvallen hoor....

Natuurlijk is geen sléchte plaat en er staan weerom enkele goede songs op maar potten breken doet ie niet. Het album is getiteld "We Are The Same". Inderdaad: het klinkt me allemaal nogal als veel, te veel vanhetzelfde... er lijkt nooit echt iets te gebeuren... en de plaat kabbelt als een iets te rustig beekje. Geef mij maar een waterval !

Natuurlijk heb ik niets tegen rustig: The Hip bewees al eerder ook daar goed in te zijn, maar deze plaat, an sich dus niet slecht, doet het em toch niet voor mij...

"Morning Moon" is een knappe song, "The Exact Feeling" is vintage-Hip (en beregoed dus) en ook "Love Is A First" waarbij ik denk; "eindelijk, het begint!" is erg goed...

"Country Day" vind ik pijnlijk slecht... En noem "Frozen in the Tracks" maar een serieuze uitschijver. Het woord slecht krijg ik amper over de lippen, bij toch een van mijn favoriete bands!

Eigenlijk, in alle objectiviteit: slechte songs staan hier niet op. En Downie zingt weerom heel erg goed... Maar ik mis vuurwerk en inspiratie, ik mis snedige rock...

Er werd hier vergeleken met "Trouble At The Henhouse". Toegeven ook dit plaat had wat meer ingetogen momenten, maar verder gaat de vergelijking wat mij betreft niet op: de spanning, de donkere sfeer, de superknappe songs , de inspiratie die ik op "Trouble" - één, zoniet DE - van mijn favoriete HIP-platen, dat mis ik nu net op "We Are The Same".

Voor iemand die nog niets van The Hip gehoord heeft, en éérst dit hoort, klinkt dit wellicht als een geweldige CD, maar voor mij is dit niet meer daan een verdienstelijke plaat. Goed, maar meer niet...

En omdat The Hip zoveel beter kan, en omdat dit album me niet echt raakt, kan ik, met pijn in mijn Hip-hart dit album toch niet meer punten toekennen dan 3/5
Dat is geslaagd, maar niet met brio... (of is volgens jullie 2,5 - de helft dus, ook al geslaagd?).

Heb het album een aantal keer geluisterd. En "het" gebeurde niet. Nu, vooralleer ik een reviewtje ging schrijven nog eens, en "het" komt nog niet. Het zal wellicht niet komen... Dit album en ik: het klikt helaas niet... Vaak gebeurt dat niet tussen mij & The Hip, dit keer, en ook met "In Between Evolution" wel...
Maar "We Are The Same" is wel beter dan "In Between Evolution" vind ik...

Misschien denk ik er anders over bij een volgende luisterbeurt? Hm... Ik vrees van niet... maar, never say never!

Maar.
Niet getreurd: dra staan ze in de AB, en dat wordt wellicht weerom een groot feest