The Bony King of Nowhere - Alas My Love (2009)

Een aanrader als je van Radiohead houdt, zoals hier (en ook door mij) beaamd wordt, maar het is wel ontzettend zachte muziek. Zeer rustgevend en niet om bv. zeer actief naar te luisteren, of in de auto...
Klinkt ook alsof het nogal rommelig opgenomen is, maar dat is denk ik met opzet, want het maakt de muziek intiemer en intenser. Alsof het drumstel bestaat uit meubelstukken en ander surrogaatmateriaal en zo

Een twijfelgeval voor mij.
Zeker een sympatiek, veelbelovend album; maar je kunt toch wel horen dat hij nog erg jong is.
Dus een grote belofte, maar dit is het voor mij nog net niet.
Als hij zich verder kan ontwikkelen kan het een grote worden.
Ik blijf hem zeker volgen en ga hem waarschijnlijk binnenkort in Nijmegen zien optreden.

Grappig, ik moet net altijd aan de vocals van All I Need denken. My Invasions is imo ook het nummer waar de Radioheadinvloed het duidelijkst aanwezig is, voor de rest hoor ik die zeker niet overal even sterk, en wordt die nogal overschat, denk ik.

Wel een dijk van een debuutplaat voor een Belgische net-geen-tiener-meer. Lyrisch niet altijd even sterk (doch zeker nooit echt slecht), en ook de Engelse uitspraak is niet perfect, maar die kleine minpuntjes kunnen helemaal niet op tegen de fantastische sfeer die deze muziek uitbrengt. Eén en al ingetogenheid. Het jammerste vind ik waarschijnlijk nog wel hoe kort deze plaat is, maar ook dat valt te vergeven.

Echt belgisch. Er is geen plaat die meer aan gent doet denken. Het lijkt een beetje op een mengeling van Radiohead en Sigur Ros. In vage zin dan daar moet ik soms aan denken.

Mooi sfeervol album waar de naam Radiohead niet voor niets continue valt. Het is met name de zang die daar aan doet denken en heel soms ook wel het sfeertje.
Het is goed gedaan allemaal en laat wederom zien dat de Belgen de Nederlanders op dit gebied toch regelmatig voorbijstreven. Het is niet anders.

Radiohead my ass, zingt Thom Yorke vaak Nick Drake na?
Zo mooi als sunset heeft Radiohead ze amper gemaakt maar ja over de goden niets dan goeds. Mooie band hoor.
OK het hier om de andere King, een debuut om van te watertanden, folkachtige plaat, hele mooie sfeer. Verdomd jammer dat ie niet op lp is uitgebracht.

2 jaar naar uitkomen nog steeds even mooi!!

Slap plaatje. 1, 5 en 6 zijn uitmuntend, maar de meeste andere nummers leunen al te gemakzuchtig op één ideetje of een halve melodie. Het zijn al te vaak schetsen, beginnetjes, probeersels - mooi geproducet, mooie sound, maar ook niet meer dan dat.

Deze plaat is er te vroeg gekomen en dat lijkt hij zelf ook te beseffen. Toen ik hem begin dit jaar live zag zat er al heel wat meer vlees aan de songs. Toch maar in de gaten houden dus.

In interviews geeft hij inderdaad zelf aan dat hij ook niet echt meer 100% tevereden is over deze plaat. Iets te vaak dat een matig nummertje wordt ondersteund door een achtergrondkoortje of andere tierlantijntjes om wat te verdoezelen. De volgende plaat moet het minder hebben van die toeters en bellen omdat de nummers gewoon sterker zijn.

Maar genoeg negatiefs gezegd, in het algemeen zijn de nummers toch wel al erg volwassen voor een debuut van iemand met zijn leeftijd. De mindere nummertjes worden mooi opgevangen door een paar pareltjes van songs.

Alleen de foto van Jonas Bendiksen als cover is al 3 sterren waard en dan heb ik de muziek nog niet eens geluisterd. Dat ga ik nu dan ook meteen doen.

Live in Utrecht

Maria

Dat opvullen met 'tierlantijntjes' vind ik nu net zo leuk aan dit album. Ok, het klinkt niet allemaal bijzonder uitgewerkt en af, maar voor mij staat de plaat 4 jaar na datum nog steeds als een huis. Zo slecht zal het songmateriaal niet zijn, denk ik dan.
Blijft een topplaat voor mij en hup een halfje erbij om dit te onderstrepen!

Ik weet niet wat het is met die Belgen, maar ik geloof ze gewoon niet.
Dat is ook het probleem waar ik tegen aan loop bij Douglas Firs, het Engels is opzich inorde, maar het klinkt zo aangesteld.
Hier moet ik vooral denken aan Thom Yorke, opzich geen verkeerde vergelijking maar laat ik nou net niet van Radiohead houden.
De soort nummers die hier ten gehore worden gebracht, zijn welliswaar folkier, maar doen sterk aan het debuut van Radiohead denken.
De tierlantijntjes, die hierboven genoemd worden, sieren de plaat wel maar maakt het voor mij nog meer een brij waar de stem van de zanger wat doorheen dwaald, maar er vooral opdrijft.

Voor nu 3*

Stonden de Demo-versies er al op of is de CD opnieuw uitgebracht? Wat moet men met de Demo-versies? Is dat niet de mindere versie dan de uiteindelijke versie?

Deze even teruggeluisterd nadat ik ivm een concert van morgen de laatste 2 albums geluisterd heb.
Destijds (anno 2009/2010) heb ik de beste man al eens live gehoord en viel me meteen het raakvlak tov Thom Yorke/Radiohead op, dit album is in retroperspectief eerder beter dan slechter geworden. Het af en toe wat kneuterige singer-songwriterige komt nu juist sympathiek en veelbelovend over ipv onaf en houwtje-touwtje. 3,5 voor de muziek en een halfje extra omdat het een sterk & dapper debuut is, dit is iemand die zichzelf vol op tafel legt en nergens probeert te schuilen.