The Bony King of Nowhere - Alas My Love (2009)
mijn stem
127 stemmen
België
Folk
Label: Helicopter
-
The Sunset (3:24)
-
There I Am (1:58)
-
Everything I Like (2:39)
-
Maria (4:51)
-
Alas My Love (1:42)
-
Taxidream (2:31)
-
Favourite (2:21)
-
Losing Gravity (4:14)
-
Visitor (2:47)
-
Adrift (1:34)
-
My Invasions (4:01)
-
Losing Slow [Demo] * (1:09)
-
Valley on a Planet [Demo] * (2:48)
-
The Sunset [Demo] * (3:45)
-
Favourite [Demo] * (1:15)
-
Maria [Demo] * (4:41)
-
Losing Gravity [Live] * (4:10)
-
Alas My Love [Demo] * (1:57)
-
Taxidream [Demo] * (2:54)
-
The Land of the Bony King of Nowhere [Demo] * (1:05)
-
Visitor [Demo] * (4:25)
-
There I Am [Demo] * (1:36)
-
My Invasions [Demo] * (3:52)
-
Losing Backwards [Demo] * (0:49)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur:
32:02
(1:06:28)
0
geplaatst: 13 mei 2009, 16:16 uur
Toen ik twee jaar geleden op Pukkelpop in België stond en af ging op deze artiest die in het programmaboekje als 'de nieuwe Bonnie Prince Billy' werd omschreven, stond ik perplex. Wat een geluid kwam er uit deze jongen, en wat een concert zette hij neer. Superschattig meisje dat op de achtergrond zang deed, en het hele publiek stond weg te dromen van deze prachtige muziek.
Later toen ik bij CocoRosie stond zag ik opeens the Bony King, en z'n zangeresje voor me plaats nemen. Toen ik ze aansprak, kregen ze beide een rood hoofd en bedankten ze me heel oprecht. Wat een schatjes.
Eenmaal thuis ging ik haastig op zoek naar werk wat ze hadden uitgebracht. Helaas, er was nog niets.
1,5 jaar later zie ik de naam opeens boven aan de updates op Musicmeter. Vrijwel meteen heb ik het album gedownload. Pas nu luister ik het omdat het toch iets te diep in m'n lijstje was beland.
Helaas werd ik niet betoverd door deze cd als door het concert. De vergelijking met Bonnie Prince Billy heeft plaats ingedaan voor een vergelijking met een jonge Devendra Banhart, al weet ik niet waar de Radioheadvergelijking moet vinden. Het meisje heb ik overigens ook niet gehoord.
Enfin, genoeg negatiefs. Het album is alsnog een pareltje, en ik snap ook echt heel goed waar dit absurd hoge gemiddelde vandaan komt. Zijn stem leent zich prima voor de muziek die hij gebruikt en de klapjes in de nummers. Het album is een mooi geheel, geen duidelijke uitspringers en al zeker geen moment waarop het inkakt.
Wellicht komt de magie van The Bony King of Nowhere nog terug voor mij. Voor nu blijf ik op een 4* hangen.
Later toen ik bij CocoRosie stond zag ik opeens the Bony King, en z'n zangeresje voor me plaats nemen. Toen ik ze aansprak, kregen ze beide een rood hoofd en bedankten ze me heel oprecht. Wat een schatjes.
Eenmaal thuis ging ik haastig op zoek naar werk wat ze hadden uitgebracht. Helaas, er was nog niets.
1,5 jaar later zie ik de naam opeens boven aan de updates op Musicmeter. Vrijwel meteen heb ik het album gedownload. Pas nu luister ik het omdat het toch iets te diep in m'n lijstje was beland.
Helaas werd ik niet betoverd door deze cd als door het concert. De vergelijking met Bonnie Prince Billy heeft plaats ingedaan voor een vergelijking met een jonge Devendra Banhart, al weet ik niet waar de Radioheadvergelijking moet vinden. Het meisje heb ik overigens ook niet gehoord.
Enfin, genoeg negatiefs. Het album is alsnog een pareltje, en ik snap ook echt heel goed waar dit absurd hoge gemiddelde vandaan komt. Zijn stem leent zich prima voor de muziek die hij gebruikt en de klapjes in de nummers. Het album is een mooi geheel, geen duidelijke uitspringers en al zeker geen moment waarop het inkakt.
Wellicht komt de magie van The Bony King of Nowhere nog terug voor mij. Voor nu blijf ik op een 4* hangen.
0
geplaatst: 23 mei 2009, 16:24 uur
Mooi plaatje dat toch echte toppers mist om een persoonlijke favoriet te zijn. 't Is allemaal een beetje "wel aardig" en soms vind ik het een tikkeltje te dreinerig maar niettemin is Alas My Love een knap en sfeervol debuut.
Openen doet The Sunset, meteen één van de hoogtepunten, waarin de invloed van Thom Yorke op de vocalen van zanger Bram Vanparys duidelijk hoorbaar is. Ijle, melancholische klanken die een jazzy feel met zich meedragen.
Een andere hoogvlieger is Maria, een sober en ingetogen kleinood waar enerzijds tristesse maar ook veel warmte vanuit gaat. Vanparys lijkt ons bijna in sliep te wiegen met z'n fluisterende stem.
Indommelen zit er nochtans niet in want in onder meer Taxidream wordt de stemming iets vrolijker: geen dolenthousiaste taferelen, maar toch een licht-swingende song die wat aan de stadsgenoten van Absynthe Minded doet denken. Net als de rest van Alas My Love prima maar weinig memorabel.
Afsluiten doet de fraaie pianoballade My Invasions waarvan je bijna niet kan geloven dat de bende van Oxford het niet heeft gecomponeerd. Een dromerig, melancholisch slot dat je onderdompelt in een intimistische, sprookjesachtige sfeer.
Veel lyrische reacties over The Bony King Of Nowhere, maar meer dan een "prima album" is Alas My Love in mijn ogen niet.
Openen doet The Sunset, meteen één van de hoogtepunten, waarin de invloed van Thom Yorke op de vocalen van zanger Bram Vanparys duidelijk hoorbaar is. Ijle, melancholische klanken die een jazzy feel met zich meedragen.
Een andere hoogvlieger is Maria, een sober en ingetogen kleinood waar enerzijds tristesse maar ook veel warmte vanuit gaat. Vanparys lijkt ons bijna in sliep te wiegen met z'n fluisterende stem.
Indommelen zit er nochtans niet in want in onder meer Taxidream wordt de stemming iets vrolijker: geen dolenthousiaste taferelen, maar toch een licht-swingende song die wat aan de stadsgenoten van Absynthe Minded doet denken. Net als de rest van Alas My Love prima maar weinig memorabel.
Afsluiten doet de fraaie pianoballade My Invasions waarvan je bijna niet kan geloven dat de bende van Oxford het niet heeft gecomponeerd. Een dromerig, melancholisch slot dat je onderdompelt in een intimistische, sprookjesachtige sfeer.
Veel lyrische reacties over The Bony King Of Nowhere, maar meer dan een "prima album" is Alas My Love in mijn ogen niet.
* denotes required fields.