Golden Earring - Prisoner of the Night (1980)

Ik heb weinig op met de eerste 2 songs, nogal chliche-matige snelle rockers zijn het.
De rest van het meest ondergewaardeerde Earring album vind ik echter geweldig !

"My Town" kent pakkende duidelijke zanglijnen met doordachte riffjes van George.
Het dynamische duo erna neemt gas terug en vervelen geen moment, perfecte afwisseling tussen rustig en stevig en qua opbouw zit het perfect in elkaar.

De vroegere kant 2 van de LP vind ik zelfs een van de beste plaatkanten van ze, voor het laatst (in de studio) klonken ze als jonge enthousiaste muzikanten die van elk nummer wel iets aparts konden maken.
Het ritmische "Cut 'Em Down to Size", en het melancholische "Will & Mercy", het gejaagde "Come in Outerspace" met een rockende George die helemaal los gaat en een smaakvolle saxofoon in het relaxte "Going Crazy Again".

Ik vind de produktie veel beter als hun 2 albums hiervoor (wat helderder), echter een veelgehoorde klacht is dat de Earring toendertijd de tijdsgeest niet meer aanvoelde.
Wat mij betreft maakt juist deze plaat zo sterk, ze deden gewoon hun eigen ding waarin de songs centraal stonden zonder geforceerde invloeden van buitenaf.

Het is dat op "Prisoner of the Night" een song staat als "Long Blond Animal", want anders zou ik er waarschijnlijk niet naar hebben geluisterd. "Long Blond Animal" is duidelijk het liedje wat dit album moet dragen, want de andere composities overstijgen de middelmaat niet. Dit is een periode waarin Golden Earring me nauwelijks weet te overtuigen, met uitzondering van een paar sterke singles. Matig, redelijk dat is het gevoel wat ik krijg bij "Prisoner of the Night". Nee, doe mij de Golden Earring uit de jaren 70 maar.

Een recht toe recht aan plaat, nog wel gericht op de Amerikaanse markt, maar dat vond ik zelfs met Cut en N.E.W.S. nog het geval.
Wat steviger rockend allemaal.
Vergelijkbaar met het werk van Herman Brood in deze periode.
Long Blond Animal is op en top Barry Hay is zijn rol van vrouwen versierende frontman, nog veel meer dan When The Lady Smiles, en die rol is hem hoe dan ook op het lijf geschreven.
Niet de meest knappe man, maar dat hij een grote aantrekkingskracht op de vrouwtjes heeft, geloof ik gelijk.
Het tempo zit er goed in, geen tijd om tot rust te komen, en het swingt van alle kanten.
Ik hou er wel van, maar ik kan mij goed voorstellen dat men het wat eenzijdig vind klinken.
Het titelnummer is wat trager en dreigender, hoor deze nu voor het eerst; wel lekker hoor!
Toch zijn de teksten soms niet zo sterk, net als de zang, maar muzikaal wel prima, maar opvolger Cut bracht ze terecht weer terug op de voorgrond.