Golden Earring - Prisoner of the Night (1980)

Een van de beste Earring-albums!

Tsja....,ieder zo z'n meugt. Al vind ik dit album weer wat beter dan de vorige, is het hoofdzakelijk te danken omdat een aantal songs van deze spetterende live-knallers zijn.
Uitzondering voor 'Going crazy again'. Een nummer dat je eerder zou verwachten van 'The Alan Parson's project', maar wel bar mooi.

Die vorige vind ik toch wat beter. 'Long blond animal' is hier mijn favoriete track. Live is dat nummer ook erg goed.

Tsja, en dan draaien ze nu als standaard die makke live-versie van The Naked Truth in plaats van deze op de radio...

Echt een heerlijk album, ik vindt alleen de versie van Long Blond Animal op "Live From the Twilight Zone" toch wel de gaafste versie!

En met dit album is het dus ook zo dat ik em niet zo vaak draai, omdat mijn pa ze altijd grijsdraaid ;P

Maar het blijft toch echt een geweldige band!

4 sterren!

Zonde, is het niet?

De originele versie is een stuk meer 'smerig'. Om nog maar te zwijgen over een live-versie waarin Barry Hay midden in de song een verhaal deelt over hoe hij een 'indringer' in zijn huis vond.

'Hey man! I live here.. where's my long blond animal?'

ja die bedoel ik, die is briljant!

The Earing in niet hun sterkste periode. Ik vind dit nog altijd een plaat die weinig avontuurlijk is. Het rockt wel degelijk, hier en daar ook wel wat vuurwerk, maar de Hagenezen zijn artistiek een beetje uitgeblust.
Long Blond Animal is een song die er godzijdank opstaat, deze maakt al jaren deel uit van de Liveset en mag een klassieker genoemd worden.
No For An Answer is een vinnige rocker, beetje onderschat nummer.
Tja, het middenstuk is vrij middelmatig, het komt niet lekker van de grond.
De afsluiter Going Crazy Again is vrij aardig.
Een plaat met momenten, niet echt slecht, maar toch wel een wat zorgelijke Earing laat horen.

Will & mercy en Come in outerspace zijn m'n favorieten. Op vinyl vond ik de b-kant sterker dan de a-kant, terwijl die juist compleet op Second Live staat. Toch knap van de Earring dat ze vanaf deze plaat met Long blond animal t/m Face It met Johnny make believe nog heel wat verplichte live nummers wisten te maken.(ook al hoor ik Johnny niet graag en is dat middenstuk van LB Animal nooit door mij meegezongen tijdens de optredens. Ik ging vooral uit mijn dak van bv. Are you receiving me, Fighting windmills/ Something heavy going down.)

Absoluut!!!! Kippevel versie is dat!!!

Voor mij één van hun beste albums dit! Ook omdat veel nummers hiervan op 2nd live staan en ik die al eerder kende. Elk nummer van dit album vind ik heerlijk!

Long Blond Animal is de duidelijke uitschieter en moet het album in haar eentje dragen. De CD is wat te lief voor Earring begrippen. De liedjes zijn simpel van opzet en diepgang ontbreekt. Golden Earring zakt niet door het ijs, maar kan veel beter.

Kan aan mij liggen hoor maar volgens mij hebben de meesten liedjes van de Earring niet zoveel diepgang. Juist het compacte en doeltreffende van de nummers vallen op op dit album vind ik. Maakten ze ze tegenwoordig nog maar zo...

best wel een goed earring album alleen het is het niet

mee eens

Niet mee eens! Heel aardig Earring album met lekkere pakkende songs die heerlijk rocken. Niks mis mee wat mij betreft

Een stuk beter dan het vorige album. Niet super.

Het titel nummer vind ik het beste nummer

Een verrassend album! Ten opzichte van zijn voorganger een stuk consistenter en veel meer in balans. Staan eigenlijk geen mindere nummers op. I don't wanna be nobody else en Prisoner of the night zijn vergeten pareltjes.
De afsluiting met Going crazy again is ook goed gekozen

In ieder geval hebben ze met Cut em down to size al een voorproefje gegeven op het volgende album: De titel zat namelijk al in dit nummer: Cut

Uit de tijd dat ik ze vrij regelmatig live zag en derhalve verplichte kost destijds.
Achteraf blijkt deze er toch een die de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan.
Het is niet hun slechtste, maar toch zeker ook lang niet hun beste.
Plaat wordt vooral gedragen door de bonafide klassieker en livekraker Long Blond Animal, een nummer waarvan ik nog altijd goede zin krijg.
Verder is kant 1 beter dan kant 2, met de behoorlijke goede net-niet hit No For An Answer en het titelnummer Prisoner Of The Night (na Long Blond Animal) het beste nummer van de plaat.
My Town vind ik nu 30 jaar later echter een niemendalletje, maar I Don't Wanna Be Nobody Else gaat dan wel weer.
Van kant 2 vind ik eigenlijk alleen Come In Outerspace echt de moeite waard en in mindere mate Going Crazy Again.
Plaat klinkt wat vlakjes geproduceerd nu (al heb ik hem dan wel nog op vinyl).
Het is voor mij onmogelijk om minder dan 3 sterren voor een Golden Earring album te geven, dus voor deze dan 3,5.

Ik heb weinig op met de eerste 2 songs, nogal chliche-matige snelle rockers zijn het.
De rest van het meest ondergewaardeerde Earring album vind ik echter geweldig !

"My Town" kent pakkende duidelijke zanglijnen met doordachte riffjes van George.
Het dynamische duo erna neemt gas terug en vervelen geen moment, perfecte afwisseling tussen rustig en stevig en qua opbouw zit het perfect in elkaar.

De vroegere kant 2 van de LP vind ik zelfs een van de beste plaatkanten van ze, voor het laatst (in de studio) klonken ze als jonge enthousiaste muzikanten die van elk nummer wel iets aparts konden maken.
Het ritmische "Cut 'Em Down to Size", en het melancholische "Will & Mercy", het gejaagde "Come in Outerspace" met een rockende George die helemaal los gaat en een smaakvolle saxofoon in het relaxte "Going Crazy Again".

Ik vind de produktie veel beter als hun 2 albums hiervoor (wat helderder), echter een veelgehoorde klacht is dat de Earring toendertijd de tijdsgeest niet meer aanvoelde.
Wat mij betreft maakt juist deze plaat zo sterk, ze deden gewoon hun eigen ding waarin de songs centraal stonden zonder geforceerde invloeden van buitenaf.

Niks aan toe te voegen! Een geweldig album is het. En zelfs die eerste twee krijgen een dikke 'thumbs-up' van mij!

Positief in deze is dat The Earring wel heel puur klinkt, het rockt lekker, maar de plaat mist visie.
Echt een plaat die songmatig best aardige momenten heeft, maar nooit de indruk wekt dat het om een onvergetelijk geheel gaat.
Het was een periode dat het succes afnam, de kas zo goed als leeg was, en de groep eigenlijk een beetje op zijn laatste benen liep.
Met die gedachtengang is het best een redelijke plaat. Deze hoor ik in ieder geval veel liever dan de albums die de band eind jaren 80 meenden te moeten maken, daar is de passie helemaal verdwenen.
Hier is een groep te horen die het heilige vuur nog wel heeft, maar waar het songmatig gewoon wat te kort schiet.

albums eind jaren 80 bikkel2. dat is er maar 1 hoor en wel "keeper of the flame" en om nu te zeggen dat er geen passie zit in One word, distant love en turn the world around gaat mij toch echt te ver hoor

Ik vind het een doodgeproduceerde plaat en daar lijden de songs onder. The Hole heeft dat zelfde euvel in mindere mate.
Doordat het door de produktie zo klinisch klinkt, verzuipen de songs en doet het afbreuk aan allerlei zaken, voor mij in ieder geval ook het passionele.
Maar het is puur persoonlijk hoor. Ik heb weinig met die periode en ik heb The Earring best hoog zitten.
Het is mijn beleving en al zal het mijn favoriete band ooit zijn, als ik het niks vind, wind ik daar geen doekjes om.

De band zat in deze periode in een soort van dip, qua artistiek, succes en financieel. Ze konden de tijdsgeest idd niet echt mer bijbenen zoals gemeld. Zelfs de bezoekersaantallen bij de optredens liepen terug en Amerika was al helemaal niet meer aan de orde. De optredens hierna werden ook anders van opzet, 2 maal een set van ongeveer een uur met een pauze in het midden. Ik leerde deze plaat pas kennen nadat ik second live al in mijn bezit had. Daarop stonden veel nummers van deze plaat. Toen ik deze plaat hoorde, viel me op dat de nummers toch iets minder dynamisch en vol klonken. Dat laatste is natuurlijk mede debet aan de productie, het is me net even te slap en klinisch. Het eerste is debet aan de power en adrenalineband die de Earring nu eenmaal op het podium is, wat op 2nd live prima geregistreerd staat. Misschien dat ik daarom een beetje teleurgesteld was over deze plaat, hoewel dit later wel is bijgetrokken.

De welbekende hit LBA klinkt hier wel prima,No for an Answer doet me hier niet zoveel, live wel een heerlijke setopener lange tijd. Ik vind numers al My Town en Prisoner hierop toch een beetje flauw klinken. Vooral dat laatste nummer klinkt op 2nl live zoveel dreigender, waarop Kooij trouwens een waanzinnige solo geeft, op zijn destijds nieuwe BC Rich. Wat een heerlijke sound heeft hij daar. Helaas komt dat op dit album iets minder naar voren.
Cut m down to size vind ik trouwens een heerlijk liedje, dat nummers heeft een lekker rifje, de band lijkt net te laat in te vallen en tegen het einde opent het nummer zich helemaal. Alsof ineens alles op zijn plek valt en de band los gaat. Het gekke is, dat de band dit nummer nimmer live speelt, omdat ze die vibe op een of andere manier niet weten te pakken. In de jaren 90 is het een paar keer geprobeerd tijdens een soundcheck, maar het kwartje viel niet. Grappig, daar ik juist vind dat GE vooral live de nummers zoveel meer dynamiek kan geven .
Aan de ene kant dus niet echt een favoriet Earring album, hier en daar pakken sommige liedjes me wel. De nummers die George zingt, klinken ook nog wel lekker ook.
Het niveau van Moontan, Contraband of Seven tears word nergens gehaald. Echt droevig en futloos is het nog niet, daarvoor moet je eigenlijk de single die hierna werd uitgebracht, horen: I do Rock & Roll. Daarop lijkt de band echt uitgeblust en was het einde ook nabij. Totdat Kooijmans het geweldige Twilight zone uit zijn muzikale brein liet ontsporen, het afscheidsalbum Cut een groot succes werd en de band helemaal terugkwam.
Blijkbaar toch een controversiele Earringplaat, gezien de meningen.

Zo hoort het ook te zijn. Ik heb helemaal niets met Face it en daar ben ik ook kritisch over, ondanks dat de Earring 1 van mijn favoriete bands is

Face It vind ik juist weer heel goed. Wat mij betreft hun beste studio 90's plaat.
Ik vind de afwisseling erg geslaagd op die plaat, en met name de rockers zijn top.
En wederom belangrijk; Een produktie die mij allerzins bevalt. Recht voor z'n raap en ontdaan van allerlei technologie die het alleen maar klinisch maakt, althans bij The Earring.
Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen.

Face it vind ik ook absoluut één van hun betere albums! Eigenlijk om precies dezelfde redenen die Bikkel2 aangeeft.

Het eerste Earring album dat ik ooit kocht op elpee in 1983. Korte, puntige rocksongs. Mijn favorieten zijn: Long blond animal, I don't wanna be nobody else, Cut `em down to size, Going crazy again en het titelstuk is helemaal top vooral door de solo van Kooymans. Vier sterren.

Het is dat op "Prisoner of the Night" een song staat als "Long Blond Animal", want anders zou ik er waarschijnlijk niet naar hebben geluisterd. "Long Blond Animal" is duidelijk het liedje wat dit album moet dragen, want de andere composities overstijgen de middelmaat niet. Dit is een periode waarin Golden Earring me nauwelijks weet te overtuigen, met uitzondering van een paar sterke singles. Matig, redelijk dat is het gevoel wat ik krijg bij "Prisoner of the Night". Nee, doe mij de Golden Earring uit de jaren 70 maar.