Amorphis - Skyforger (2009)

Zalig album, prachtige melodiëen, wel net niet zo goed als 'silent water', dat had wat meer peper in zn gat, het bevatte wat meer 'power', wat nu ook wel gemogen had. Maar toch n pareltje

Een klein twee weken kreeg ik deze Skyforger van Amorphis in “bruikleen” en toen viel ik al achterover. Ik diende mijn enthousiasme te temperen, want je kunt toch moeilijk na één of twee luisterbeurten de verdiende beloning geven?
Deze plaat bevat alles maar dan ook alles wat ik zoek in goeie muziek, of het nu mijn geliefde Metal is of een occasionele zijstap: intensiteit, inventiviteit, bezieling, passie, geloof in eigen kunnen, goede songs, goede muzikanten en het belangrijkst van al: een heerlijk gevoel na het einde van het album. Amorphis heeft dit voor mij allemaal: van pure heavy beukers (Majestic Beast, hallelujah!) tot gedreven songs. Die zanger is fenomenaal en de plaat is verslavend. Ik kan niet anders dan de verdiende beloning geven.

We hebben van Amorphis nu heel wat verschillende gezichten en met Skyforger lijkt het wel alsof al die invloeden en ervaringen samengekneed zijn in wat uiteindelijk dit album geworden is. Je hoort de metal, je hoort de pop terug. Je hoort folk, power metal en prog. Alleen de stoner en psych zijn de heren vergeten. Gelukkig is het resultaat wel weer episch en is er veel ruimte voor ballads of balladesque stukken. Hoewel niet overdonderd word, geniet ik wel heel erg van de kwaliteiten die Amorphis in huis heeft. Skyforger is een superverzorgde plaat van een volwassen en ervaren band. Ook hier vier sterren, maar ik sluit niet uit dat die score zal stijgen.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

Skyforger en Silent Waters staan eigenlijk op gelijke hoogte. De laatstgenoemde is wat mysterieuzer en Skyforger is overduidelijk radiovriendelijker (Silver Bride is gewoon een ideale hit), maar voor beide albums zijn hun perfecte momenten te vinden om het te luisteren. Skyforger is wel het album dat ik het eerste zou aanraden als instapplaat van de band, omdat er voor ieder wat wils is. Sampo is een ultieme opener en From Earth I Rose is een van de beste afsluiters van de band, maar het machtige Skyforger zelf is ook een ultieme kraker. Joutsen's zang is op het allerbeste en de algemene sound houdt perfect het midden tussen folklore, power metal en melodische death metal. Zeker wel een van de beste platen uit de carriere van deze band!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Skyforger
5. Eclipse
6. Tuonela
7. Tales From The Thousand Lakes
8. Am Universum
9. Privilege Of Evil
10. Far From The Sun
11. The Karelian Isthmus

Skyforger draait volledig om Ilmarinen, de smid die in de Finse mythologie de Sampo smeedt, een magisch object dat voorspoed brengt. Maar Ilmarinen is niet zomaar een ambachtsman; hij is de schepper van de hemelkoepel. Vaak afgebeeld als een molen, kan dit object uit het niets graan, zout en goud malen, wat de eigenaar eeuwige rijkdom en geluk zal brengen. En natuurlijk… hele mooie muziek.

En zo geschiedde. Elke noot is een vonk, elke frase is een hamerklap die een oud verhaal opnieuw vormgeeft. Er wordt zelfs beweerd dat Tomi niet reist als een gewoon mens. In een wereld waar de wind vergeten namen fluistert en waar de meren schitteren in het maanlicht, kent hij dan ook elke geest bij de voornaam. En waar hij ook verschijnt, hij zal niemand ontzien. Maar de eeuwenoude boom is zijn favoriet. Als je geluk hebt, zie je hem daar.

Wacht… ik zet de hoes even tegen de muur.

En het wonderlijke is: zodra hij een simpele woonkamer binnenstapt, gebeurt precies hetzelfde. De geesten van de meren en wouden moeten hem welhaast zijn gevolgd om zich daarna in alle hoeken en gaten van de kamer te nestelen. Ze willen natuurlijk ruimte maken voor het aambeeld van Ilmarinen. Ik heb ze wel door.

Maar we mogen de mythische kring rondom Tomi én de muzikale raad van de Wijze Ouden zeker niet vergeten te vermelden. Esa Holopainen en Tomi Koivusaari slaan elk met hun eigen unieke en elementaire kracht op het gloeiende metaal. De één melodieus en helder, de ander donker en ruw. En terwijl Niclas Etelävuori de diepte van de meren laat resoneren, doet Santeri Kallio de melodieën oplichten als vrolijke vuurvliegjes. Last but not least, Jan Rechberger is de immer aanwezige tijdbewaker en heer en meester van de snelle tempowisselingen. Zijn ritmes lijken wel een beetje op de voetstappen van de entiteiten die hier al een tijdje rondwaren. De geluiden die ik soms op zolder hoor, liegen er in elk geval niet om.

Maar wat een opener. Wat een passie. Wat een schoonheid. En niet alleen Sampo is ijzersterk, ook de andere liedjes op Skyforger variëren van fascinerend tot adembenemend. De plaat heeft hier en daar zelfs een Katatonia-vibe.

Ja, zo hoor ik Amorphis het liefst.

Amorphis-album nummer drie voor mij en ja hoor, ook deze is weer raak. Wat mij telkens opnieuw verrast, is hoe consistent de songkwaliteit doorheen de albums is. Amorphis weigert om nietszeggende vullertjes op hun platen te zetten, waardoor het altijd een plezier is om een plaat integraal op te zetten. De eerste drie nummers en het titelnummers scoren hier de hoge ogen en zijn absoluut niet te versmaden, maar ik kan evenzeer genieten van de energie van Sky Is Mine, de Opeth-achtige sfeer op Majestic Beast of de epische emotie van afsluiter From Earth I Rose.

Met terugwerkende kracht ga ik door de hoogtepunten uit het oeuvre van deze band heen. Volgende halte: Silent Waters!