War Child: Heroes (2009)
mijn stem
25 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Astralwerks
-
Beck - Leopard-Skin Pill-Box Hat
-
The Kooks - Victoria
-
The Hold Steady - Atlantic City
-
Hot Chip - Transmission
-
Lily Allen - Straight to Hell
met Mick Jones
-
Yeah Yeah Yeahs - Sheena Is a Punk Rocker
-
Franz Ferdinand - Call Me
-
Duffy - Live and Let Die
-
Estelle - Superstition
-
Rufus Wainwright - Wonderful & Song for Children
-
Scissor Sisters - Do the Strand
-
Peaches - Search and Destroy
-
Adam Cohen - Take This Waltz
-
Elbow - Running to Stand Still
-
The Like - You Belong to Me
-
TV on the Radio - Heroes
0
geplaatst: 26 maart 2009, 13:10 uur
Een paar weken geleden recenseerde ik hier een mooi verzamelalbum dat was uitgebracht door de Red Hot Organisation, een organisatie die zich inzet voor de bestrijding van Aids. Dankzij prachtige bijdragen van ondermeer The National, Yeasayer, Grizzly Bear en Sufjan Stevens is 'Dark Was The Night' een plaat die ik nog steeds met zeer veel plezier draai.
Inmiddels is er nóg een charity-album uitgebracht, nu door War Child. Deze heet War Child Heroes en de lijst van meewerkende artiesten is niet misselijk. Het idee van het album is volgens wikipedia: 'to have music legends select a track from their own canon and nominate an artist from the next generation to create a modern reworking of that song.' Zo werd bijvoorbeeld aan Sir Paul McCartney gevraagd welke nieuwe ster de taak op zich mocht nemen een nummer van hem te coveren en welk nummer dat moest zijn en koos hij voor zijn Bond-tune Live And Let Die met Duffy als uitvoerende artiest. Het resultaat is geen onaangenaam behang, maar wel heel erg voorspelbaar. Dat kan helaas gezegd worden over de meeste nummers op dit album. Het concept van War Child Heroes is interessant, maar de resultaten zijn nogal teleurstellend.
Neem nu het titelnummer, 'Heroes' dus, natuurlijk een van de mooiste songs die David Bowie ooit schreef. Dat hij TV On The Radio aanwees om dit nummer door hun sonische gehaktmolen te halen mag weinig verbazing wekken. De Britse dandy is immers al jaren goed bevriend met deze hippe vogels uit New York en werkte eerder met hen samen. Dat mag echter nog geen garantie bieden voor kwaliteit, want deze klassieker klinkt nu als een bedroevend slechte grap. Toch valt het nog reuze mee vergeleken met Hot Chip die zich aan Joy Division's 'Transmission' waagt. Hot Chip vind ik een van de leukere electrobands van de afgelopen jaren en Transmission is natuurlijk een van de mooiste nummers aller tijden. De som is hier echter weer beduidend minder dan haar delen. Het klinkt gewoon ongelooflijk flauw en overbodig.
Eigenlijk kan dit over alle tracks op dit verzamelalbum gezegd worden: The Kooks doen The Kinks, Franz Ferdinand doet Blondie, Peaches doet The Stooges, Scissor Sisters doen Roxy Music en ga zo maar door. Het stelt niet alleen teleur in de uitvoerende artiesten, maar ook in de 'groten der aarde'. Is het geen vorm van gemakzuchtige ijdelheid om je songs aan obligate epigonen toe te vertrouwen? En dan vaak ook nog je bekendste nummer uit te kiezen? Ik had wel wat spannenders kunnen bedenken. Bijvoorbeeld MGMT die 'Dear Boy' van McCartney doet, of Deerhunter die zich over Bowie's 'Lady Grinning Soul' mag ontfermen. Ik zeg ook maar wat.
Toch staan er drie tracks op War Child Heroes die wél de middelmaat ontstijgen. Ten eerste is daar de 'Allergrootste der Groten' Bob Dylan die eeuwig wonderkind Beck een van zijn ruigste songs, 'Leopard-Skin Pill-Box Hat', toevertrouwt. Ik vind het moeilijk te beschrijven, maar het vervult me met een enorm warm gevoel dat Bob Beck 'cool' genoeg vindt. Eigenlijk klopt het ook gewoon. Dylan heeft veel meer gemeen met Beck dan met de vele singer-songwriters van tegenwoordig die normaliter met hem vergeleken worden. Niet zozeer qua muziek, wel qua attitude. Beide zijn aan elkaar gewaagd in hun ongrijpbaarheid en grilligheid. Deze cover klinkt ook gewoon waanzinnig en opent het album als een knallend orgasme (waardoor de rest nog meer tegenvalt dan het sowieso al zou doen).
De andere twee lichtpuntjes op deze zwakke verzamelplaat zijn Elbow's pastorale bewerking van U2's 'Running To Stand Still' en Rufus Wainwright's griezelig-perfecte uitvoering van 'Wonderful/Songs For Children' dat Brian Wilson ooit voor The Beach Boys' verloren meesterwerk 'Smile' schreef. Vervelend misschien voor die oorlogskinderen, maar de rest van dit album delete ik uit mijn illegale digitale bibliotheek en mijn muzikale geheugen. Als het zo moet, dan maar een ouderwetse donatie.
Bron: http://kasblog.punt.nl/
Inmiddels is er nóg een charity-album uitgebracht, nu door War Child. Deze heet War Child Heroes en de lijst van meewerkende artiesten is niet misselijk. Het idee van het album is volgens wikipedia: 'to have music legends select a track from their own canon and nominate an artist from the next generation to create a modern reworking of that song.' Zo werd bijvoorbeeld aan Sir Paul McCartney gevraagd welke nieuwe ster de taak op zich mocht nemen een nummer van hem te coveren en welk nummer dat moest zijn en koos hij voor zijn Bond-tune Live And Let Die met Duffy als uitvoerende artiest. Het resultaat is geen onaangenaam behang, maar wel heel erg voorspelbaar. Dat kan helaas gezegd worden over de meeste nummers op dit album. Het concept van War Child Heroes is interessant, maar de resultaten zijn nogal teleurstellend.
Neem nu het titelnummer, 'Heroes' dus, natuurlijk een van de mooiste songs die David Bowie ooit schreef. Dat hij TV On The Radio aanwees om dit nummer door hun sonische gehaktmolen te halen mag weinig verbazing wekken. De Britse dandy is immers al jaren goed bevriend met deze hippe vogels uit New York en werkte eerder met hen samen. Dat mag echter nog geen garantie bieden voor kwaliteit, want deze klassieker klinkt nu als een bedroevend slechte grap. Toch valt het nog reuze mee vergeleken met Hot Chip die zich aan Joy Division's 'Transmission' waagt. Hot Chip vind ik een van de leukere electrobands van de afgelopen jaren en Transmission is natuurlijk een van de mooiste nummers aller tijden. De som is hier echter weer beduidend minder dan haar delen. Het klinkt gewoon ongelooflijk flauw en overbodig.
Eigenlijk kan dit over alle tracks op dit verzamelalbum gezegd worden: The Kooks doen The Kinks, Franz Ferdinand doet Blondie, Peaches doet The Stooges, Scissor Sisters doen Roxy Music en ga zo maar door. Het stelt niet alleen teleur in de uitvoerende artiesten, maar ook in de 'groten der aarde'. Is het geen vorm van gemakzuchtige ijdelheid om je songs aan obligate epigonen toe te vertrouwen? En dan vaak ook nog je bekendste nummer uit te kiezen? Ik had wel wat spannenders kunnen bedenken. Bijvoorbeeld MGMT die 'Dear Boy' van McCartney doet, of Deerhunter die zich over Bowie's 'Lady Grinning Soul' mag ontfermen. Ik zeg ook maar wat.
Toch staan er drie tracks op War Child Heroes die wél de middelmaat ontstijgen. Ten eerste is daar de 'Allergrootste der Groten' Bob Dylan die eeuwig wonderkind Beck een van zijn ruigste songs, 'Leopard-Skin Pill-Box Hat', toevertrouwt. Ik vind het moeilijk te beschrijven, maar het vervult me met een enorm warm gevoel dat Bob Beck 'cool' genoeg vindt. Eigenlijk klopt het ook gewoon. Dylan heeft veel meer gemeen met Beck dan met de vele singer-songwriters van tegenwoordig die normaliter met hem vergeleken worden. Niet zozeer qua muziek, wel qua attitude. Beide zijn aan elkaar gewaagd in hun ongrijpbaarheid en grilligheid. Deze cover klinkt ook gewoon waanzinnig en opent het album als een knallend orgasme (waardoor de rest nog meer tegenvalt dan het sowieso al zou doen).
De andere twee lichtpuntjes op deze zwakke verzamelplaat zijn Elbow's pastorale bewerking van U2's 'Running To Stand Still' en Rufus Wainwright's griezelig-perfecte uitvoering van 'Wonderful/Songs For Children' dat Brian Wilson ooit voor The Beach Boys' verloren meesterwerk 'Smile' schreef. Vervelend misschien voor die oorlogskinderen, maar de rest van dit album delete ik uit mijn illegale digitale bibliotheek en mijn muzikale geheugen. Als het zo moet, dan maar een ouderwetse donatie.
Bron: http://kasblog.punt.nl/
* denotes required fields.